22/08/2026
Wanneer die Bome Stil Bly
Daar is bome
wat deur elke storm staan
sonder dat iemand vra
hoe diep die wortels
moes grawe.
Die takke bly groen,
die blare bly beweeg,
en van ver af
lyk alles
soos altyd.
Maar niemand sien
wat onder die grond gebeur nie.
Niemand hoor
hoe die wortels
in die donker
na water soek nie.
Miskien is mense
ook soms so.
Ons glimlag
waar daar van ons verwag word
om te glimlag.
Ons sê
“dit gaan goed”
omdat dit makliker is
as om te verduidelik
hoe swaar vandag voel.
Ons loop saam
met mense
terwyl daar binne-in
'n stilte groei
waarvoor ons nie
die regte woorde het nie.
En soms
is die moeilikste deel
nie om sterk te wees nie...
maar om te erken
dat sterk wees
begin swaar word.
Ek het geleer
dat selfs 'n berg
nie elke dag
die son sien nie.
Daar is dae
waar wolke
so laag hang
dat die kruin verdwyn.
Maar die berg
het nie opgehou bestaan
net omdat niemand
hom kon sien nie.
So miskien
hoef ek ook nie
elke dag
alles te verduidelik nie.
Maar miskien
hoef ek ook nie
alles alleen te dra nie.
Want selfs die natuur
weet iets van
aanhou...
Die rivier
dra swaar klippe
en vloei steeds.
Die boom
buig in die wind
en staan weer op.
En iewers
tussen die wortels
en die stilte
bly daar lewe.
Wanneer ek dus
nie meer weet
hoe om sterk te lyk nie,
mag ek net
eerlik wees.
Mag ek sê:
Vandag is swaar.
Nie omdat hoop weg is nie.
Maar omdat ek
moeg geword het
om voor te gee
dat ek nooit moeg word nie.
En miskien
is dit nie swakheid
om iemand nader te laat kom nie.
Miskien
is dit juis
hoe 'n mens leer
dat jy nie gemaak is
om elke storm
alleen te dra nie.
Want selfs Jesus
het mense naby Hom gehad.
En wanneer die wêreld
te hard raak,
mag daar
iewers 'n plek wees
waar ek my masker
kan neerlê,
my asem
kan terugvind,
en onthou:
Ek hoef nie
heel te lyk
om steeds
gehou te word nie.
— Oomblikke in Lig 🤍
