03/30/2025
ပြိုကျသွားတဲ့ တိုက်အပုံ အောက်ကနေ ကျနော် ထွက်လာတော့၊ ၁၀ သားအရွယ် ကလေးလေးတစ်ယောက် ကျနော်ဆီကို မရဲတရဲလေး ကပ်လာပြီး မေးတယ်။
"ဦးဦး ... ကလေးလေးကော တွေ့ပြီလား" တဲ့။
သူရဲ့ နောက်ဆုံး မျှော်လင့်ချက် ပါးပါးလျလျလေး ဖြစ်တဲ့ မေးခွန်းပါ။
ဖြစ်စဉ်ကို ပြောပြပါ့မယ်။ အဲဒီကလေးရဲ့ အမေက ယခု ပြိုကျသွားတဲ့ စားသောက်ဆိုင်မှာ အလုပ်လုပ်တယ်။ ပန်ကန်ဆေး၊ ထမင်းချက်ပေါ့။ ပထမအကြိမ် ငလျှင် စလှုပ်တော့ ဝန်ထမ်းတွေကော သူကောပါ ထွက်ပြေးတယ်။ ဒီနောက်မှာ သူ့ ၃ နှစ်သားအရွယ် ကလေး ကျန်ခဲ့လို့ ဆိုင်ထဲ ပြန်ဝင်ပြီး အခေါ်မှာ ဒုတိယအကြိမ် ထပ်လှုပ်ပြီး ၃ ထပ် အဆောက်အဦ ပြိုကျတဲ့အထဲ ပါသွားတယ်။
အခု အမေ့ဖြစ်သူရဲ့ အလောင်းက စ မြင်နေရပြီ၊ Body ကို ဆွဲထုတ်ဖို့ အပေါက်အကြီးကြီးတစ်ခု ဖောက်ရမယ်၊ သူ့အပေါ် ပိနေတဲ့ ပစ္စည်းတွေ ဖယ်ရဦးမယ်။ ၃ နှစ်သား ကလေးကတော့ အခုထိ မတွေ့ရသေးဘူး။
မိသားစု ၄ ယောက်မှာ အမေနဲ့ ညီလေးက တိုက်အောက်ထဲမှာ၊ အဖေဖြစ်သူ ထောင်ထဲမှာလို့ သိရတယ်။ သူတစ်ယောက်တည်း အပြင်မှာ ကျန်ခဲ့သူ။
၁၀ နှစ်အရွယ်လေးနဲ့ မမျှအောင် ထိခိုက်မှု နာကျဉ်းမှုတွေနဲ့၊ အမေအလောင်းတော့ တွေ့ပြီ။ ညီအလောင်း မတွေ့ရသေးတော့၊ သူ့ညီလေးများ အသက်လေး ရှင်နေသေးလေမလားဆိုတဲ့၊ မျှော်လင့်ချက်တဲ့ မေးတဲ့ ထိုသားငယ်လေးရဲ့ အမေးကို ကျနော် ဘယ်လို ပြန်ဖြေပေးရပါ့။ ကျနော် မဖြေရက်လို့ ခေါင်းသာ ရမ်းလိုက် ရပါတယ်။
မတ်လ (၃၀) ရက်
၂၀၂၅ ခုနှစ်။
(ကလေး ဓါတ်ပုံလေးက ကျနော် ကိုယ်တိုင် ရိုက်ထားတာမို့ သူ့ဆီကနေ ခွင့်ပြုချက် မရဘဲ တင်လိုက်ပါရစေ)
