หกทวีปสี่สมุทร Traveloque by Joe Muangman

11/08/2026

สวนราชพฤกษ์ แห่งเมือง เพเรดานิยะ (Peredaniya)

ในขณะที่สวนพฤกษศาสตร์รูปแบบใหม่ของชาติต่าง ๆ ทันสมัย ไฮเทค หรือหรูหรา ศรีลังกาก็มีจุดขายของตนเองที่คลาสสิค เรียบง่าย แต่ทุกอณูขลังด้วยประวัติความเป็นมา สวนแห่งนี้อยู่ไม่ไกลจากเมือง Kandy เป็นความภูมิใจของคนรักต้นไม้ เพราะมีพืชพรรณนานาชาติมากมายกว่า 4000 ชนิด สวนนี้ก่อตั้งปี 1821 ยุคอังกฤษปกครอง และมีคนดังบ้านเรามาช่วยปลูกเป็นที่ระลึกหลายท่าน เช่น พระสังฆราชมาปลูกต้นสาละเมื่อ 46 ปีมาแล้ว พระบรม ฯ ก็ทรงปลูกต้นอโศกเมื่อไม่กี่ปีมานี้ ผมกำลังเดินจะกลับขึ้นรถ เห็นต้นไม้นี้โดยบังเอิญ ใหญ่มาก มองผ่าน ๆ ก็สะดุ้งเฮือก พระเจ้าซาร์นิโคลาสที่ 2 กษัติริย์องค์สุดท้ายของรัสเซีย ปลูกต้นนี้เมื่อปี 1891 สมัยที่พระองค์ยังเป็นมกุฎราชกุมาร ต่อมาทรงขึ้นครองราชย์ เกิดเรื่องที่เปลี่ยนปรัติศาสตร์โลกมากมาย สุดท้ายก็โดนสังหารหมู่โดยพวกบอลเชวิคในปี 1918 ปิดฉากราชวงศ์โรมานอฟที่ลั่นโลก ดีใจจริงๆ ครับที่ได้ถ่ายรูปกับต้นไม้ประวัติศาสตร์นี้โดยบังเอิญ

07/08/2026

ในบรรดาประเทศในยุโรปทั้งหมด นักท่องเที่ยวชาวไทยชอบไปสวิตเซอร์แลนด์ที่สุด น่าจะเพราะองค์การส่งเสริมการท่องเที่ยวสวิสเขาเจ๋งมาก กำราบใจคนไทยให้ไปเที่ยวชมภูเขาและหิมะของประเทศนี้มานานแล้ว คนไทยรู้จักซูริค ลูเซิร์น เจนีวา หรือแม้แต่แซร์มัต แต่อาจไม่รู้ว่าเมืองหลวงคืออะไร น้องจูนจึงพาลูกค้าไปเที่ยวไปเมือง Bern สัญลักษณ์ตราหมี นี่ล่ะครับเมืองหลวง

เมืองนี้ออกเสียงสไตล์สวิส-เยอรมันว่า แบรน (บางท่านอาจจะเปรี้ยวปากนึกถึงเหล้ากั๊กเหล้ากลม) ที่ได้ชื่อนี้เพราะท่านดยุคBerthold V ผู้ก่อตั้งเมืองเมื่อ ค.ศ.1191 ดันเห็นหมีเป็นสัตว์ตัวแรกของที่นี่ที่ตอนนั้นยังเป็นป่าชัฏอยู่ เลยตั้งชื่อเมืองง่าย ๆ ตามหมี แบรนเข้าร่วมกับสมาพันธ์สวิสในอีก 160 ปีต่อมา แล้วในปี 1848 ก็ได้เป็นเมืองหลวง เมืองนี้เป็นเมืองที่ Albert Einstein นักวิทยาศาสตร์ชื่อดังเคยมาอยู่แค่ 2 ปี แต่เป็น 2 ปีที่คิดค้นทฤษฎีสัมพันธภาพอันก้องโลกได้ E=MC2 เขาจึงอนุรักษ์บ้านไอน์สไตน์ไว้เป็นพิพิธภัณฑ์ มีโชว์รางวัลโนเบลไพรซ์ที่เขาได้รับเมื่อปี 1921 ให้ชมด้วย

น้องจูนพาชมย่านเมืองเก่าที่ได้รับเกียรติขึ้นทะเบียนมรดกโลก บ้านทรงยุคกลางหลังคาสีอิฐทอดเลียบแม่น้ำ Aare สีอะความารีนที่คดเคี้ยวเหมือนงู ในเมืองเก่ามีสิ่งน่าชมหลายอย่าง ที่มีชื่อเสียงที่สุดคืออาสนวิหารทรงโกธิคที่ชูชันประชันแม่น้ำที่เรียกว่า Berner Munster ส่วนที่จัตุรัสกลางเมืองมีหอนาฬิกาอายุ 800 ปี ทุก ๆ นาทีที่ 57 ของแต่ละชั่วโมงจะมีตุ๊กตาออกมาเริงระละ ระบำ ทำให้ใจละระละ ละลาย เดินไปอีกนิดมีน้ำพุ ปั้นเป็นรูปแซมซั่นกำลังสังหารสิงโต และที่ประหลาดที่สุดคือ กลางเมืองนั้นมีสถานที่เลี้ยงหมี เหมือนสวนสัตว์กลางแจ้งให้คนชมสัตว์สัญลักษณ์ประจำเมืองได้ตลอดเวลา หวังว่าเมืองแบรนจะเป็นที่นิยมสำหรับคนไทยในอนาคตนะครับ

05/08/2026

ลูเซิร์น (Lucerne) เป็นเมืองที่มีเสน่ห์ ออกเสียงตามแบบสวิสก็คือลูเซิร์น ร เรือชัดมาก แต่ถ้าแบบเยอรมันที่น้องจูนออก ก็จะเป็นลูแซร์น ถ้าออกเสียงตามเพื่อนอ๊อดเป็ดของกระผม ก็ออกว่า “รูเสน่ห์” เฮ้ย มายังไง มาทริปนี้น้องจูนได้นอนที่นี่ 2 คืน ได้เที่ยวลูเซิร์นเต็มเหนี่ยว มีทั้งไปยอดเขา Titlis ที่ห่างออกไปราว 50 กม.ลงรูปไปแล้ว น้องจูนยังพาลูกค้าเดินชมเมืองเก่างาม ๆ ที่ประกอบด้วยศาลาว่าการเมืองเก่าที่เป็นสไตล์อิตาเลียนเรอนาซองค์ (ซึ่งต่างจากเรอนาซองค์แบบฝรั่งเศสนะครับ วันหลังจะเล่าให้ฟัง) แต่หลังคาเป็นแบบสวิส วิหารเก่าของนักบุญปีเตอร์อยู่ใกล้ ๆ กันนั่นประมาณ 900 ปี อายุเก่าแก่กว่าย่านเสียอีก สิ่งที่ขาดไม่ได้ที่ต้องไปคือสะพานทรงทแยงมุมสร้างด้วยไม้ล้วน ชื่อ Kapellbrücke มีภาพวาดบนทับหลังเป็นระยะสวยงามมาก สร้างเมื่อปี 1333เคยโดนคนบ้าเผาซะวอดในปี 1993 ผมเคยไปเยือนเมื่อปี 2003 ตอนนั้นสร้างใหม่แล้วแต่ภาพวาดยังเขียนไม่เสร็จ ตอนนี้เสร็จสมบูรณ์แล้ว แต่ของแท้น่าจะอยู่ตอนต้นสะพาน 1-2 ภาพเท่านั้น

น้องจูนเป็นสาวไฮเปอร์แอคทีฟ พอว่างจากส่งลูกทัวร์พักผ่อนก็ซื้อตั๋ว 27 ฟรังค์สวิส ล่องทะเลสาปลูเซิร์น 1 ชม. ลดชื่นกับสีน้ำเงินคราม ผมก็เคยล่องกับครอบครัวเหมือนกันเมื่อปี 2003 นั่นแหละ นั่งไปก็นึกถึงเพลงเอก 2 เพลงที่มีต้นกำเนิดมาจากทะเลสาบลูเซิร์น นั่นคือ Moonlight Sonata ของเบโธเฟ่น ที่พรรณนาถึงแสงจันทร์ที่อาบทะเลสาบแห่งนี้ และ William Tell Overture เพลงเร้าใจของรอสสินี ที่คึกคักเมื่อสุริยากำลังขึ้นจากน้ำ น่าเสียดายตอนที่ผมไปก็แดดกลางวันเปรี้ยง ๆ เหมือนน้องจูนน่ะแหล่ะ ไม่ได้เห็นทั้งแสงแข แลอรุณา แต่อย่างใด

31/07/2026

มาเยือนมลายู ก็ต้องหาโอกาสทานอาหารประเภท peranakan ซะหน่อย วัฒนธรรมเปรานากัน นี้บางทีเรืยก baba-nonya หรือผู้บ่าวผู้สาว (ออกเสียงว่า บ๊ะบ๋านอนหย๋า) เป็นวัฒนธรรมของชาวจีนโพ้นทะเลที่แล่นใบออกมาจากเมืองจีน ส่วนใหญ่เป็นไหหลำ ฮกเกี้ยน แล้วมาตั้งรกรากปุ๊บนคาบสมุทรมลายู เช่น ภูเก็ต ปีนัง หรือแม้แต่บรูไน พวกเขากลายเป็นมุสลิมครับ แบบที่บ้านเราเรียกว่าแขกบ๊ะบ๋า แต่ก็ยังอยากลิ้มอาหารจีน กินอยู่ แต่งกายและมีประเพณีแบบจีน เลยออกมาเป็นวัฒนธรรมลูกผสมที่เรียกว่าเปรานากัน

ถึงจะดูเหมือนอาหารจีน แต่อย่าสับสนกัน คนมุสลิมในมาเลเซียกินร้านอาหารจีนไม่ได้นะครับ ข้าวขาหมู หน้าเป็ด ไก่ตอน อะไรพวกนี้ไม่เป็นฮาลาล แต่เข้าร้านเปรานากันได้ เพราะคนทำคนขายก็นับถืออิสลาม ไปมาเลเซียคราวนี้ผมกินหลายจาน เท่าที่จำได้ เข้าร้านอาหารเปรานากันไม่ต่ำกว่าสองร้าน

ร้านแรกที่เข้าคือเมื่อไปถึงกัวลาลัมเปอร์ ร้านชื่อ baba-nonya ตรงตัวอยู่ในห้าง Avenue K ให้ทหารมาเลย์สั่งให้ จานที่มีฟองเต้าหู้คลุมน่ะครับ ทานกับแกงปลาในถ้วย รสชาดเหมือนแกงเหลือง แต่น้ำขลุกขลิกกว่าและผักต่างกัน เครื่องดื่มสีชมพูนั่นเรียกว่า bundung เป็นนมปั่นกลิ่นกุหลาบ ใส่แมงลักมาด้วย อร่อยดี

อีกร้านนึงคือวันกลับ ไปเที่ยวตลาด central market เข้าร้านดัง precious เป็นร้านบรรยากาศชิโนโปรตุกีส ที่ผมทานก็มีจานสีดำๆ เป็นเนื้อผัดพริกแห้ง อร่อยมากนะครับจานนี้อาจเพราะซ้อสที่ทำจากซีอิ้วสีดำของเขาเข้มข้นมาก ผมสั่งข้าวมาทานด้วยชื่อว่านอนหย๋าอะไรสักอย่าง ข้าวผัดกะปิใส่กุ้งแห้งปน แนมด้วยไก่ทอดและ papada (คือมันฝรั่งทอดแบบอินเดียที่เรียกว่า papal นั่นเองครับ) อร่อยดีเหมือนกัน ส่วนจานที่สาวๆสั่งเห็นเป็นเส้นเยิ้มด้วยน้ำมันและซ้อสนั้นเรียกว่า mee ชนิดหนึ่ง คำว่าหมี่คือเส้นก๋วยเตี๋ยว ถ้าหมี่สยามคือก๋วยเตี๋ยวเส้นหมี่หรือ vermicelli ครับ

28/07/2026

19/07/2026

วันสุดท้ายของเมืองแห่งดอกบัว ผมเช่าแท็กซี่เที่ยวเองคนเดียว 2 ชม.ครับ เจ้า่ของโรงแรมคนสวยแนะนำให้ไปเลยวัดหนองป่าพงของหลวงพ่อชา สุภัทโท พระเถระชื่อดังในหมุ่ชาวต่างชาติ ทำให้พุทธศาสนาขจรไกลไปทั่วทุกมุมโลก มิน่าเมืองอุบลถึงมีชาวต่างชาติมาเยี่ยมชม (แม้ว่าช่วงนี้เห็นน้อยหน่อยเพราะเศรษฐกิจถดถอย วัดหนองป่าพงนี้อยู่ห่างจากเมืองเก่าที่ผมพักไม่ถึงสิบ กม.เข้าไปเดินชมพิพิธภัณฑ์ข้าวของเครื่องใช้เช่นพวกรถเข็นของท่าน มีโครงกระดูกหลายโครงไว้ให้เจริญมรณสติ มีหัวกะโหลกช้างและไม้กลายเป็นหิน ส่วนท่านเองก็อยู่ในโลก เข้าชมเจดีย์ที่บรรจุอัฐิท่านที่เป็นพระธาตุไปแล้ว ผมเดินวนถ่ายวิดีโอทั้งที่สงสัยว่าทำไมชาวบ้านเขาเดินวนคนละทางกับผม อ้าว เขาเดินจงกรมสามรอบนี่นา

จากวัดนี้เราเข้าเมืองเลยครับ เดี๋ยวไม่ทัน เยี่ยมชมวัดสุปัฏนารามวรวิหาร เป็นวัดสวยที่มีศิลปะผสมแบบฟิวชั่นมาตั้งแต่รัชกาลที่ 4 อุโบสถมีทั้งจีน เยอรมัน ฝรั่งเศสและขอม พระพุทธรูปสีทองที่คล้ายกับพระพุทธชินราชพิษณุโลกนั้นถือเป็นหนึ่งในพระพุทธรูปที่สวยที่สุดในจังหวัดนี้ ผมถ่ายรูปกับรูปปั้นสมเด็จพระมหาวีรวงศ์ (อ้วน ติสโส) หนึ่งในพระชื่อดังที่สุดของภาคอีสานด้วย ด้านหน้าอุโบสถคือทับหลังที่เก่าแก่ที่สุดของไทยสมัยศตวรรษที่7 โน่นแน่ะ ในวัดมีโรงเรียนมีเด็ก ๆ เล่นเจี๊ยวจ๊าวไปหมด

วัดที่สามคือวัดศรีอุบลรัตนาราม เป็นวัดสมัยรัชกาลที่ 4 เดิมชื่อวัดศรีทอง แต่ใครก็ไม่รู้เมื่อปี 2511 ดันขอพระราชทานเปลี่ยนชื่อวัดเป็นศรีอุบลตามชื่อฟ้าหญิงอุบลรัตน์ ในวัดนี้มีของดีหลายอย่าง ที่เด่นสุดคือพระแก้วบุษราคัมที่ต้นตระกูลบรรพบุรุษผู้ก่อตั้งเมืองอุบลไปชิงมาจากเวียงจันทร์โน่น หลังจากรบกันแล้วแพ้ลาวต้่องร่นถอยลงมาสร้างเมืองใหม่ที่นี่ ประดิษฐานในกระจกแก้วไว้เหนือพระพุทธรูป ช่วงนี้อุบลราชธานีกำลังเตรียมงานพิธีแห่เทียนเข้าพรรษาพอดี เป็นงานประกวดใหญ่แข่งกันประดิษประดอยเทียนหล่อใส่รถแห่ ผมเลยเข้าไปชมการแกะ ปั้น สลักในโรงหล่อ สวยงามจริง ๆ ครับ

เวลาเหลือสักครึ่ง ชม.ไปชมพิพิธภัณฑ์อุบลราชธานีเลยครับ เด็กนักเรียนกำลังกลับพอดี ครูแต๋วก็โคตรดุ ผมงี้เดินตัวลีบข้าง ๆ เด็กเลย ตีตั๋วไป 20 บาท ของที่นี่เขียนไว้ว่า "ขอบคุณที่กรุณาไม่จับ" ไหว้พระเก่าแก่ก่อนชมห้องต่างๆ ที่ชอบย่อมเป็นศิลปะโบราณและเจนละ กลองมโหระทึกสีเขียว 4000 ปีที่นี่สมบูรณ์มาก ทับหลังที่เป็นรูปพระอาทิตย์ พระจันทร์ ยันพระราหูทรงสัตว์ตัวโน้นตัวนี้สมบูรณ์ขนาดไม่อยากเชื่อว่าพันสองร้อยปีแล้ว ชมเพลินยันพระพุทธรูปศิลปะลาว ผ้าแพรวาก็สวย แม่ค้าอุบลบางคนยังไม่รู้เลยว่าจังหวัดตนก็มีแพรวาด้วย รอบนอกที่ผมถ่ายรูปคู่ด้วยคือศิลาจารึกแม่น้ำมูลที่เอาหินแก่งสะพือมาแกะประกาศชัยชนะพระเจ้าจิตรเสน (ดูในสเตตัสก่อน) นั่นก็พันสามร้อยปีแล้ว โรงราชรถด้านนอกมีเสมาขนาดใหญ่พันสองร้อยปีหลายก่อน เรือมาดยาวเชียว ถ่ายรูปกับป้านสะพานเสรีประชาธิปไตยเป็นสัญลักษณ์แห่งความรักในประชาธิปไตยเป็นจุดสุดท้ายของพิพิธภัณฑ์ก่อนกลับโรงแรมครับ

17/07/2026

มีความภูมิใจจะเล่าครับ และเป็นคติให้เพื่อนๆพี่ๆน้องๆอ่านด้วยครับว่าไปไหนมาไหนจงอย่าละเลยโอกาสผูกมิตรไปทั่ว อาจมีโอกาสได้รับเกียรติอย่างผม ทั้งที่เป็นคนธรรมดาสามัญ

เมื่อวานตอนเย็นผมกับเจ้าฮีโร่เพื่อนรักไปเดินที่ศาลเจ้ายาสุกุนิ ศาลเจ้าที่ถกเถึยงที่สุดในประวัติศาสตร์ เป็นที่รวบรวมจิตวิญญานนักรบกล้าเพื่อชาติชาวญี่ปุ่น ผมเห็นกลุ่มคนแก่แต่งชุดยูกาตะสวยดี เลยเดินเข้าไปขอถ่ายรูปด้วย หัวหน้ากลุ่ม (คนขวาสุด)พึ่งกลับจากเมืองไทยพอดี แม้จะพูดได้แต่ญี่ปุ่น แต่ท่าทางชอบผมมาก ถึงขนาดชวนนั่งทานข้าวด้วยกันตอนห้าโมงเย็น หกโมงเย็นเขาและคณะพร้อมคนแต่งชุดยูคาตะอีกหลายสิบคน ทำพิธีสำคัญที่สุดของศาลเจ้าคือแบกศาลเจ้าบูชาวีรชนนับล้านดวงที่ปกป้องชาติ

ผมไม่นึกเลยว่าเดินถ่ายรูปอยู่ข้างๆดีๆ จะถูกเชิญไปร่วมแบกศาลเจ้าด้วย¡¡¡

ผมกับฮีโร่เป็นคนนอกที่มิใช่กลุ่มนักแบกศาลเจ้าที่ได้ทำหน้าที่นี้ และผมเป็นชาวต่างชาติคนเดียว มีนักข่าวมาถ่ายวิดิโอด้วย ที่ได้รับเกียรติเช่นนี้เพราะท่านทากาฮาชิที่เจอเป็นหัวหน้าสมาคมนักแบกศาลเจ้าแห่งชาติญี่ปุ่น บังเอิญหลายตลบ

14/07/2026

คืนสุดท้ายของการเดินทาง ดูงานสถาบันทางทหารของอินเดีย เหนื่อยทั้งวัน เพราะออกจากเมือง Indore แต่เช้าตรู่ ไปเมืองทหารชื่อว่า "เมา" ไม่ช่ายเมาแบบไทย เขาชื่อเมือง Mhow เป็นที่ตั้ง รร.ทหารบกหลายแห่ง

แห่งแรกที่เยือนเลยคือศูนย์การทหารปืนใหญ่ หรือ Infantry School หลังจากฟังบรรยายและรับของว่างแล้วเราก้อไปเดินชม ที่น่าสนใจของเขา เช่น รร. Markmanship หรือ ฝึก สอนยิงปืนเพื่อแข่งขัน มีหลายคนได้เหรียญระดับภูมิภาคมาแล้วจากที่นี่ ทบ.อินเดียก้อเหมือนของไทยที่เป็นแหล่งผลิตนักกีฬายิงปืนทีมชาติ ตอนชมทีมนักกีฬาภูฎานมาฝึกพอดี ผมไม่ได้มีโอกาสลองยิงตัวนี้ แต่ได้ลองยิงเป้าบินสกีตเป็นหนแรกในชีวิต แหม บ้านเราคนจะเล่นไอ้นี่ได้ต้องมีตังค์เยอะมั้งเพราะราคาลูกปืนและเป้าบินน่าจะหลายตังค์ ที่นี่เจอโค้ชที่เคยไปยิงให้อินเดียได้เหรียญเงินโอลิมปิกเมื่อปี 2004 ด้วย ตอนนี้อ้วนเชียว ผมลองยิงสี่ลูกได้ลูกนึง ดีใจมาก บังเอิญชัดๆ แขนโดนด้ามปืนเตะ ห้อเลือดด้วยครับ

จากนั้นไปเยือน วิทยาลัยการทัพบกหรือ Army War College พบว่าเขาแบ่งการเรียนเป็นสามหลักสูตร สาม รร.ย่อย คือ junior school ของชั้นนายร้อยเล็กๆ senior school ของชั้นพันตรี และ higher school ของชั้นพันเอก แต่ละ รร.มีอุปกรณ์ ห้องเรียน สภาพแวดล้อมทันสมัยมาก เขาจะเรียนหลักสูตรละ 9 เดือน จากนั้นหกสัปดาห์สุดท้ายจะเป็นเจ้าภาพให้ ทร.กับ ทอ. มาฝึกร่วมที่นี่ เจ๋งมาก

ทานข้าวที่ วทบ.แล้วยังไม่จบ ยังต่ออีกศูนย์นึง คือศูนย์กลางทหารสื่อสาร หรือ Military College of Telecommunication Engineering ฟังบรรยายและชมเครื่องยนต์กลไกล้ำสมัยมากมายหลาย รร. บางเรื่องก้อไม่เข้าใจเลย เรื่องระบบไมโครเวฟ บางเรื่องก้อตกใจ เช่น รร.cyber แสดงให้เราดูว่าการหลอกแฮคอีเมล์เราทำได้ง่ายแค่ปลายนิ้ว

จบการดูงานเกือบหกโมงเย็น หมดแรง เขาพาไปช้อปปิ้งช้อปในค่ายทหาร ได้ของที่ระลึกเล็กน้อยราคาถูกมาบ้าง ขนมากไม่ได้ เพราะน้ำหนักเกินมาก คืนนี้จัดกระเป๋าเสร็จลงไปทานอาหารในลานเดิม คุยกับอาจารย์ พล.ต. V.P. Singh เรื่องบทบาทญี่ปุ่นสมัยนี้อยู่จนบอลโลกเตะจึงขอตัวขึ้นห้องดูบอล คืนนี้ต้องนอนไวเพราะเที่ยวบินกลับเดลีออกเช้าครับ

13/07/2026

เปิดประตูเลื่อนออกไปยลพระจันทร์กำลังจะโบกมือลาเหนือมหาสมุทรอ่าวระยองตอนตีห้ากว่า แล้วลงมาเดินตัดสนามฟุตซอลและสระน้ำ ลงชายหาด เดินชมชีวิตผู้คนยามเช้าเคล้าความสงบ และเสียงคลื่นเบาๆ เช้านี้อากาศดี ลมไม่แรงแดดไม่จัด ประมงลากอวนเข้ามาวางบนชายหาด อุ้มแมงกระพรุนตัวสีต่างๆ มาวางบนทราย เขียว คราม ฟ้า ม่วง หลากสีสลิ่มมาก นักเดินชายหาดล้วนมามุงดูการจับแมงกระพรุนนี้ ตอนแรกผมยังนึกว่าปลาหมึกเสียอีก เห็นมีปูกับปลาเล็กติดอวนด้วยล่ะ สาวอวบนำกล้องพร้อมขาตั้งมาถ่ายรูปตนเองกลางทะเล แล้วก็ต่อด้วยการนั่งขอนไม้ชายหาด ช่างจริงจังอะไรเช่นนั้น เช่นเดียวกับที่สาวผอมนั่งเอาไฟฉายมือถือส่องรูปูอย่างเอาเป็นเอาดาย แม่ลูกเก็บอะไรบนพื้นได้เป็นกอบใหญ่ นึกว่าเมาตั้งแต่เมื่อคืนแล้วแอบมาเก็บขยะตอนเช้า แต่แท้จริงเก็บดอกจำปีโตๆ ที่ร่วงหล่นริมสระ นี่จะ 7 โมงครึ่งแล้ว ยังไม่มีคนลงสระเลย (ทะเลก็ไม่มีสักคน) ผมจะลงสักแพล็บล่ะ ก่อนอาบน้ำกินข้าว แล้วค่อยกลับบ้าน

12/07/2026

วันที่แปดของการเดินทางเที่ยวชมสถานศึกษาทางทหารของอินเดีย เปลี่ยนเมืองอีกแล้วครับ เป็นเมืองขนาดกลางของแคว้น Madhyapradesh ชื่อเมือง Indore วันนี้เที่ยวทั้งวันครับ จะไปที่ไหนบ้าง เชิญอ่านครับ

ก่อนออกจากสนามบินเมือง Pune ก้อขลุกขลักเพราะของเริ่มพะรุงพะลัง เจอมนุษย์ป้าชาวญี่ปุ่น น่ารักเหมือนที่เขาว่าคือแจกขนมคนแปลกหน้าด้วย เกือบขึ้นเครื่องไม่ทัน ลืมปั๊มบอร์ดดิ้งพาส ต้องวิ่งตับแล่บไปยังลานบินขึ้นเครื่อง Indigo เป็นคนสุดท้าย โอ ชีวิต

ถึงเมืองอินดอร์ ไป รร. Radisson Blu ที่จองไว้ เเหมมันแย่จริงๆ ดันโลภรับงานแต่งงานแขกซ้อนไว้ ไม่มีห้องให้เรา ทหารแขกฉุนจัด แบล็คลิสท์ รร.นี้เลย พาไปพัก รร.ใหม่ Fortune Landmark ระดับสี่ดาวใกล้กัน สภาพดีเยี่ยม ไวไฟเกลื่อน แต่อาหารไม่อร่อยสู้ Hyderabad ไม่ได้

พึ่งมาถึงไม่มีโปรแกรมดูงาน บางคนจะเล่นน้ำสระ จะนอนหลับก้อเรื่องของเขา แต่ผมขอไปชมของโปรดคือพิพิธภัณฑ์กับพระราชวัง แขกจัดรถส่วนตัวให้ แต่ต้องนั่งไปกับนายพลเรือศรีลังกาที่พี่แกหงุดหงิดจะลงแดงเหล้า ด่าหาเรื่องคนขับไปตลอดทาง

พิพิธภัณฑ์ Indore Museum ท่าจะไม่ค่อยมีตังค์ เเม้จะตั้งมาตั้งแต่ปี 1929 ก้อมีแค่สองชั้น จุของไม่มาก รูปปั้นวางทิ้งเกลื่อนกลาดโดนฝนตกตากแดด ดูจารึกชัดๆ แล้วสะดุ้ง ศตวรรษที่ 9 มั่ง 12 มั่ง ที่ 3 ที่ 5 ก้อมีมึงปล่อยนกขี้ใส่กลางลานเหลืองอ๋อยหน้าตาเฉย ก้อมันเยอะจริง ๆ เลยต้องเลือกเฉพาะเด่นๆ เข้าแกลอรี่ ซึ่งก้อสวยเหมือนกัน เช่น ชุดช่างสกุล Parmar จากวัด Hinglajgarh ซึ่งมีเพียบ ภาพจากถ้ำโบราณ หินอ่อนอิตาเลียนมหาราชา และปืนครกโบราณก้อมี แต่รูปปั้นลามกศิลปะ Khajuraho มีน้อยมาก

จากพิพิธภัณฑ์ เราไปชมพระราชวัง Lalbagh ที่ประทับของ มหาราชาสกุล Holkar ที่ปกครองแคว้นอินดอร์ในอดีต มหาราชา Shivaji Rao I สร้างปี 1886 อยู่กลางสวน เข้าไป โอโห นี่มันวังในยุโรปนี่นา ตกแต่งทั้งสามชั้นศิลปะอังกฤษและเเวซายส์ ประตูนั้นจำลองบักกิ้งแฮมมาเลย ข้างในหรูหราห้ามถ่ายรูป มีเสือสตัฟฟ์หลายตัวโชว์ให้ดูว่าเจ้าชายแม่นปืนขนาดไหน ในสวนแบบอังกฤษก้อมีรูปปั้นหลายรูปตั้งอยู่ที่เด่น คือพระราชินีนาถวิคตอเรียองค์บะเล่ง

กลับออกมาเจอสองสาวฝรั่งแต่งตัวโป๊นั่งตุ๊กจากพิพิธภัณฑ์มาที่นี่ซึ่งห้า กม. ค่ารถไม่ควรเกินร้อยรูปี แต่พวกเธอโดนโขกถึงห้าร้อยท่านนายพลสงสารอยากรอรับเธอกลับบ้าน แต่เเขกขอให้ส่งรถก่อนทุ่มนึง เราเลยต้องกลับ ท่านนายพลหาซื้อเหล้าได้ก้ออาการดีขึ้น แต่ยังบ่นอยากหาซื้อของที่ระลึก แต่คนขับรีบพากลับ รร. ซะก่อน คืนนี้มีบอล ใครๆ ก้ออยากดู

หลังจากกินบุฟเฟ่ในลานสวนอาหารชื่อ Earthen Oven ของ รร.แล้ว ผมก้อขอตัวดูบอลในห้องดีกว่า ดูไม่จบคู่เคเบิลก้อดับ มีงี้ด้วย รร.สี่ดาว นอนดีกว่าคร่อก