11/10/2026
Do fotograficznych reminiscencji minionego lata jeszcze wrócę, bo folder jest spory. Ta notka ma charakter stricte dokumentalny, wszak pamięć wraz z postępującą peselozą staje się zawodna.
Długi urlop na wyspie to plan doskonały! Po miesiącach przygotowań logistycznych, technicznych i aprowizacyjnych początkiem sierpnia jadę z południa Polski przez Niemcy, aby z północnego krańca Danii przepłynąć promem na Islandię. Po 1450 km za kierownicą przede mną dwudniowe nicnierobienie. Prom z krótkim postojem na Wyspach Owczych dopływa do fiordu na wschodnim wybrzeżu i tu zaczyna sie realizacja pomysłu, który w swoim założeniu jest prosty: przejeżdżam islandzki interior drogami F (to ffjallvegir, górskie drogi przejezdne wyłącznie latem). Wg mapy przede mną 1850 km, plany jednak mają to do siebie, że rzeczywistość je dowolnie modyfikuje.
Na pierwszy tygodzień dołączają znajomi mieszkający na wyspie, jedziemy więc na 8 kół. Na rozgrzewkę bierzemy wschodnie fiordy i pętelkę przez surowy płaskowyż Öxi drogą F939. Po nim czas na kultową F910 z trekingiem kalderą wulkanu Askja, gdzie nierealny wręcz krajobraz kradnie moje serce. Po 410 km jazdy polami lawowymi, czarną pustynią i przeprawami przez rzeki kończymy wspólną przygodę. Kieruję sie na północ tutejszą "autostradą" F26, gdzie ruch wszelkich wehikułów 4X4 jest adekwatnie większy. Z płaskowyżu zjeżdżam w dolinę krętą, stromą drogą F882 we mgle gęstej jak śmietana. Ciesząc się w duchu, że widoczność jest znikoma wypatruję trolli.
Po krótkim resecie podczas którego zwiedzam okolice Akureiri, kolej na fossdagur (dzień wodospadów) objeżdżam te na północy najpopularniejsze, ale też docieram do bezimiennych, równie ciekawych. W Husaviku zajadam się smakowitymi kąskami fish&chips z dorsza. Przejechać po takiej uczcie tarą do prania? 60 km drogi F864 zaprasza, żadna inna nie ma tak koszmarnej nawierzchni.
Powrót na południe całkiem wygodną wbrew opiniom F35, to kierunek na główną czarcią siedzibę. Hveravellir i Kerlingarfjöll położone pomiędzy lodowcami to chronione obszary geotemalne z gorącymi źródłami, dymiącymi fumarolami, bulgocącymi błotami, a wszystko to w oparach siarcznych wyziewów.
Dopełnieniem planu są drogi F210 i F208. Ta pierwsza wymagająca, ale też dla mnie najbardziej urokliwa ze wszystkich, druga prowadząca w tęczowe góry Landmanalaugar mieniące się w zachodzącym słońcu feerią barw .
Zrobiłam to, przejechałam owiane sławą F910, F210 i F208!
Trybem bardziej spacerowym dołozyłam dwie pętle wokół półwyspów Snæfellsjökull ze zwieńcoznym lodowcem wulkanem i czarnymi plażami oraz Reykjanes, aby zobaczyć kolejny nieziemski widok lawowisk po nieodległej aktywności wulkanu.
Kończąc wyprawę oddaję pokłon ikonicznemu Słonecznemu Wędrowcowi, przedstawiającemu łódź marzeń, symbolowi wolności i odkrywania nieznanego. Autor rzeźby zamieścił obok inskrypcję, oto jej tłumaczenie:
"Każdy z nas ma swoją wymarzona łódź - jednostkę, na której chcielibyśmy odpłynąć w stronę marzeń. W moich statkach łączę własną wyobraźnię i precyzję z wiedzą, którą szkutnicy wypracowali na przestrzeni wieków. Słoneczny statek daje nam obietnicę pierwotnej krainy".
W niespełna miesiąc przejechałam Islandię wzdłuż i wszerz pokonując 3750 km w słońcu z niewielką tylko dawką wiatru i deszczu, co nie jest tutaj oczywistością. Pokonałam pola lawowe, pustynie, górskie przełęcze, kaniony i rzeki. Dotknęłam nieznanego.
Oczarowałaś mnie swoją naturą i ciszą Islandio.