21/08/2026
Geçtiğimiz hafta, İstanbul’un kuzeyinde, Karadeniz kıyısında bulunan ve kilometrelerce uzanan sahilini çok sevdiğim Karaburun’a gittim.
Hayalim, sahilde kamp kurup gece boyunca Perseid meteor yağmurunu izlemekti. Fakat daha gider gitmez hayal kırıklığım başladı.
O upuzun kumsalın poşetlerle, plastik atıklarla, pet şişelerle, ıslak mendillerle ve doğada onlarca, hatta yüzlerce yıl kalacak daha birçok çöple dolu olduğunu gördüm. İçim sızladı.
Yanlarında getirdiklerini yiyip içmeye güçleri yeten insanlar, çöplerini birkaç metre gerideki konteynerlere götürmeye bile üşenmişler. Arkalarını dönüp gitmişler. Sanki bu dünya yalnızca bugün varmış, yarın hiç gelmeyecekmiş gibi…
Bu kadar güzel bir ülkeyi ve böylesine eşsiz bir doğayı, değerini bilmeyen insanlar gerçekten hak ediyor mu?
Aslan yattığı yerden belli olur derler. Temizlik imandandır deriz. Fakat etrafa bakınca ne temizlik kalmış ne de inancın gerektirdiği sorumluluk duygusu.
Açık söyleyeyim, doğaya bunu yapan insanlarla aynı yerde yaşamaktan utanıyorum.
Doğaya saygı göstermek bu kadar zor olmamalı. Getirdiğini geri götür. Çöpünü yere değil, çöp kutusuna at. Çünkü bu dünya yalnızca bugünü yaşayanların değil, yarın yaşayacak olanların da dünyası.
