03/02/2026
İnsanı asıl kirleten şey,
yalnızca söylediği sözler değildir.
Bazen daha ağır olan, söylediği sözün bir kalpte açtığı yarayı görmemeyi seçmesidir.
Kırdığını fark etmeyen kişi, kendini temiz sanır; çünkü aynaya değil, başkalarına bakar.
İbadet; dili sivriltmek, vicdanı susturmak ya da üstünlük kurmak için değildir.
Gerçek arınma, insanın kendi payına düşen kusuru görebilmesiyle başlar.
Kırdım mı, incittim mi, haksızlık ettim mi diye sormayan bir kalbin;
elleri ne kadar açılırsa açılsın, içi eksik kalır.
Bazı insanlar doğru cümleler kurar ama yanlış yerden konuşur.
Çünkü söz temiz olabilir; niyet bulanıksa anlamını kaybeder.
Kırıp da susan, susup da kendini haklı sayan her tutum;
en sessiz yerde bile yankılanır.
İbadet, başkasını ölçmek değil; insanın kendini tartmasıdır.
Ve vicdan terazisi şaştığında,hiçbir kelime, hiçbir ritüel,
insanı gerçekten hafifletmez.
Vicdan terazisi çoktan şaşmış olanları izlememeyi seçiyor ve kendi dünyama çekiliyorum.
Teşekkürler dünya!
Copyright: © Pınar Yüksel Photography
