03/09/2026
บทที่ ๗ มีศิลปะอีกอย่างหนึ่ง ที่คนเมืองนี้ฝึกกันจนชำนาญกว่าการแทงเสียอีก
คือศิลปะของการไม่รู้ว่าตัวเองกำลังแทง เขาไม่เรียกว่าหักหลัง เขาเรียกว่า ตัดสินใจ เรียกว่า เดินต่อไป เรียกว่า ดูแลตัวเอง เรียกว่า ไม่ได้ผิดสัญญา เพราะไม่ได้สัญญาอะไรไว้ชัดเจน
ภาษาคือฝักมีดที่แพงที่สุด ลับคำจนคม หุ้มคำด้วยกำมะหยี่ ยื่นคำให้เหยื่อจูบ แล้วคำนั้นเองที่เจาะ
คุณไม่ต้องใช้เหล็กเลยถ้าคุณใช้ภาษาเป็น คนถูกแทงด้วยภาษาจะยืนหัวเราะกับคุณต่อไปอีกพักใหญ่ เพราะเขายังไม่เห็นเลือด เลือดของภาษาไหลในที่ที่กระจกส่องไม่ถึง ไหลในนอนไม่หลับ ไหลในมื้อข้าวที่กลืนไม่ลง ไหลในวันที่คุณเปิดแชทแล้วยังรอคำที่เคยมา
แล้วเมื่อคุณรู้ตัว คุณก็ไม่รู้จะฟ้องใคร เพราะไม่มีใบมีดให้เอาไปเป็นหลักฐาน มีแต่ประโยคสวย ๆ ที่คนทั้งเมืองใช้กันอยู่ทุกวัน
คำฅน คมฅน
