เว็บไซต์คืออะไร?

https://www.facebook.com/867516726443781/

GarAye, Bangkok (2026)

14/12/2025

#ချစ်သူစုံတွဲ

11/12/2025

ထီးကျန်နေလို့

11/12/2025

ကိုကိုနဲ့ gymဆော့နေတယ်

11/12/2025

ချစ်ရတဲ့သူနဲ့ ပျော် နေတယ်

11/12/2025

ဇာတ်လမ်းခေါင်းစဉ် – လွန်ခဲ့တဲ့ နွေညဉ့်တစ်ည

ဦးသန့်ဇင် အသက် ၅၂ နှစ်။ ဇနီးဆုံးပြီး ဆယ်နှစ်ကျော်တယ်။ သားတစ်ယောက်တည်း ကိုအောင်မင်း အသက် ၂၉ နှစ်။ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်နှစ်က လက်ထပ်လိုက်တဲ့ ချွေးမကြီး မမီမီ အသက် ၂၇ နှစ်။

အိမ်က သုံးယောက်တည်းနေ။ ကိုအောင်မင်းက အပြင်အလုပ်များလွန်းလို့ တစ်ပတ်မှ တစ်ည၊ နှစ်ညပဲ အိမ်ပြန်ရောက်တယ်။ ကျန်တဲ့ညတွေက ဦးသန့်ဇင်နဲ့ မမီမီ နှစ်ယောက်တည်း။

ပထမတော့ ဘာမှမဖြစ်သေး။ ဦးသန့်ဇင်က ချွေးမကို သားမကြီးလို သက်သက်သာသာ ဆက်ဆံတယ်။ ဒါပေမယ့် နွေရာသီရောက်တော့ အိမ်ထဲ ပူလွန်းတယ်။ မမီမီက ညဆို အိပ်ရာဝတ်စုတ်စုတ်လေးနဲ့ အိမ်ထဲ လျှောက်သွားလာတယ်။ ဦးသန့်ဇင်က မျက်စိရှောင်ဖို့ ကြိုးစားပေမယ့် မရှောင်နိုင်တော့ဘူး။ နှလုံးသားထဲ တစ်ခုခု လှုပ်လာတယ်။

တစ်ည ကိုအောင်မင်း အပြင်မှာ မူးပြီး ပြန်မလာနိုင်ဘူးဆိုတဲ့ ဖုန်းဝင်လာတယ်။ အိမ်ထဲ နှစ်ယောက်တည်း ကျန်တယ်။ လေပြည်လည်း မဝင်။ မီးပျက်သွားတယ်။ မီးစက်လည်း ဆီမရှိ။ နှစ်ယောက်သား ဧည့်ခန်းထဲ ထိုင်နေရင်း ချွေးချွေးတွေ စို့နေကြတယ်။

မမီမီက တိုးတိုးပြောတယ်။
“ဦးလေး… အောင်မင်း မရှိတဲ့ညတွေ ကျွန်မကြောက်တယ်”

ဦးသန့်ဇင်က ဘာမှ မပြောနိုင်ဘူး။ လက်က တုန်နေတယ်။ ချွေးမကြီးရဲ့ ပခုံးဖြူဖြူကို လက်ဖဝါးနဲ့ ပွတ်သပ်မိလိုက်တယ်။ အဲဒီအထိမိတဲ့အခါ မမီမီ မတားဘူး။ မျက်လုံးတွေ မှိတ်ထားတယ်။

အဲဒီညက နှစ်ယောက်သား လုပ်ခဲ့တာတွေ ဘယ်သူ့ကိုမှ မပြောဖြစ်ကြဘူး။ နောက်နေ့မနက် ကိုအောင်မင်း ပြန်ရောက်လာတယ်။ ဘာမှ မသိဘူး။ ဒါပေမယ့် အဲဒီနောက် ကိုအောင်မင်း အပြင်မှာ ညအိပ်ရတဲ့ညတိုင်း ဦးသန့်ဇင်နဲ့ မမီမီ အတူတူ အိပ်ကြတယ်။ တိတ်တဆိတ်။ အပြစ်ရှိသလို မရှိသလို။

သုံးလအကြာမှာ မမီမီ ကိုယ်ဝန်ရသွားတယ်။ ကိုအောင်မင်းက သူ့ကလေးလို့ ထင်နေတယ်။ ဝမ်းသာလွန်းလို့ အိမ်မှာ ပွဲလုပ်တယ်။ ဦးသန့်ဇင်က ပြုံးရင်း စိမ်စား စားနေရတယ်။ မမီမီက သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး မျက်လုံးနှစ်လုံး နီရဲနေတယ်။

အဲဒီနောက် ဘာမှ မပြောင်းလဲတော့ဘူး။ သားက သားလားမသိ။ ချွေးမကြီးက အပြစ်ရှိသလို မရှိသလို။ ဦးလေးကြီးက ညတိုင်း သူ့သားရဲ့ဇနီးကို ပွေ့ဖက်အိပ်တယ်။ ကလေးမွေးလာတဲ့အထိ။ ကလေးက ဦးသန့်ဇင်နဲ့ ဆံပင်အရောင် တူတယ်။ မျက်လုံးပုံစံ တူတယ်။ ဒါပေမယ့် ဘယ်သူမှ မပြောရဲဘူး။

အဲဒီအိမ်ထဲမှာ လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခု အမြဲရှိနေတယ်။
သားက မသိဘူး။
ဦးလေးကြီးနဲ့ ချွေးမကြီးက သိတယ်။
အဲဒါပဲ လုံလောက်နေပြီ။