เว็บไซต์คืออะไร?

https://www.facebook.com/101610015654093/

BoyPlearn บอยเพลิน

IG : boy_plearn
Youtube : Boy Plearn บอยเพลิน
https://www.youtube.com/channel/UCUUcUBQx1biYx_YapDp_Uwg

Storyteller, Cat lover and Nokia fanboy

02/09/2025

เวลาเดินป่า ผมชอบดูหิน (หมายถึงหินจริง ๆ) เพราะหินที่ดูธรรมดา ๆ แบบนี้สามารถบอกสภาพภูมิประเทศในยุคบรรพกาลได้

อย่างหินทรายก้อนนี้ เราจะพบว่ามีการสะสมของตะกอนตั้งแต่เม็ดเล็ก ๆ เม็ดทราย จนกระทั่งเม็ดกรวด (ภาษาทางธรณีวิทยาเรียกว่า การคัดขนาด) ภาพนี้ถือว่าการคัดขนาดค่อนข้างปานกลาง ซึ่งมันพอจะบอกเราได้ว่าบริเวณนี้อย่างน้อยก็ 100 ล้านปีก่อน มันเคยเป็นที่ราบลุ่มแม่น้ำ

ถามว่าดูจากอะไร? คำตอบคือ ตะกอนที่ค่อนข้างมนกลมไม่ค่อยมีเหลี่ยม (หากตะกอนเป็นเหลี่ยมและการคัดขนาดไม่ดีจะบอกเราได้ว่าแต่เดิมเป็นต้นแม่น้ำ) แต่ก็ยังไม่ใช่บริเวณปากแม่น้ำ (การสะสมของตะกอนปากแม่น้ำ การคัดขนาดจะดีมาก ขนาดของตะกอนจะค่อนข้างใกล้เคียงไม่ต่างกันมาก)

หินตะกอนมีสีเทา ปนแดง ปนเขียว น่าจะอยู่ในหมวดหินภูกระดึง (มั้ง) คงต้องให้ผู้เชี่ยวชาญด้านธรณีวิทยามาตอบ

03/01/2025

ทุกอย่างเงียบสงบดี จนกระทั่งเที่ยงคืน ผมเริ่มโดนป่าเล่นงาน (ต่อ)

ผมรู้ตัวแต่แรกแล้วว่าสภาพจิตใจของผมตอนนั้นไม่เข้มแข็งไม่มั่นคง มันเป็นแบบนี้มาหลายวันแล้ว พอนึกถึงคำที่พรานเคยบอกว่า ถ้าวันนั้นจิตใจไม่เข้มแข็ง อย่าเพิ่งเข้าป่าคนเดียว เพราะป่าจะเล่นงานเราจากทุกทิศทาง

คำที่ว่าป่าจะเล่นงานเราจากทุกทิศทาง ก็ไม่ใช่หมายถึงอันตรายจากสัตว์หรือสิ่งลี้ลับอันใดหรอก หากแต่เป็นความกลัวจิตใจของเราที่จะผุดขึ้นมาเมื่อจิตใจเราอ่อนแอ แล้วสร้างภาพหลอนต่าง ๆ เพียงแค่ลมพัดใบไม้ไหวก็คิดไปเองว่าเป็นเสียงคนเดิน แม้เสียงนกก็คิดไปว่าเป็นเสียงผี

ก่อนเดินในหัวสมองคิดอะไรเยอะแยะไปหมด ผมเตรียมใจไว้แล้วว่า ถ้าวันนี้ต้องเจออะไรบางอย่างก็ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร เราแค่ยอมรับแล้วเผชิญหน้ากับมัน

หลังจากสองทุ่ม สภาพผมของผมคือหลับสองชั่วโมงแล้วก็ตื่นมาสุมไฟ เป็นแบบนี้อยู่สองสามรอบ

จนกระทั่งตอนเที่ยงคืน ในสภาพกึ่งหลับกึ่งตื่น ผมรู้สึกว่าเชือกเปลของผมโดนกระชาก เปลโดนไกวจากเบา ๆ ก็ค่อย ๆ แรงขึ้นจนตัวผมหน้าคว่ำ พอเริ่มรู้สึกตัวขยับพลิกตัวให้นอนหงายแล้วหลับต่อ แต่ยังไม่ทันได้หลับดี คราวนี้ถึงขนาดโดนลากตัวมาเกือบชนกับหัวเปล คราวนี้ผมทนไม่ไหวแล้วลืมตาขึ้น

ภาพที่ปรากฏตรงหน้าคือ หน้าชายแก่คนนึง อายุน่าจะราวเลขเจ็ด หัวโพกผ้าขาวม้าพร้อมกับไฟฉายคาดหัว ใบหน้ามีรอยย่นขมึงทึงกำลังมองด้วยหางตาในแนวเฉียงมาที่ผมในเบื้องล่าง (ใส่ซาวด์หนังสยองขวัญได้เลย)

ผมมองตาลุงสู้กลับ เป็นอย่างนั้นอยู่นานจนจำเวลาไม่ได้ ผมคิดในใจประมาณว่า "ที่ทำอยู่ไม่เกิดประโยชน์อะไร ผมจะนอน" จนกระทั่งภาพของลุงค่อย ๆ หายไป

พอรู้สึกตัว ผมก็คิดว่า นั่นไม่ใช่ผีหรอก แต่เป็นภาพในสมองของผมเอง ในสภาพกึ่งหลับกึ่งตื่น คล้าย ๆ กับอาการโดนผีอำ ส่วนการโดนลากมาหัวเปล อาจจะเป็นอาการแบบเดียวกับที่เราฝันว่าเราตกเหว ส่วนเชือกเปลโดนกระชาก ก็อาจจะเกิดจากการลมหรือขยับตัวพลิกไปมาของเราเองโดยที่เราไม่รู้ตัวก็ได้

สิ่งที่เกิดขึ้นเป็นเพียงสิ่งที่ความกลัวสร้างขึ้นมา

03/01/2025

เมื่อคืนไปนอนในป่าคนเดียว เป็นปกติที่ผมมักจะทำเพื่อทดสอบจิตใจ ร่างกาย และฝึกลับสัญชาตญาณการเอาตัวรอด

ดวงอาทิตย์โพล้เพล้ใกล้ตกแล้ว ผมจอดมอเตอร์ไซค์ที่ตีนดอยแห่งหนึ่งในจังหวัดเชียงใหม่ แล้วก็แบกเป้เดินป่าขึ้นดอยที่หมายมั่นตั้งใจไว้ ตลอดทางขึ้นมาผมเดินฝ่าความมืดโดยไม่เปิดไฟฉาย ก็เพื่อฝึกให้สายตาตัวเองเคยชินกับความมืด ใช้เวลาประมาณหนึ่งชั่วโมงก็ถึงยอดดอย ดูนาฬิกาทุ่มกว่า ๆ เข้าแล้ว

เมื่อไปถึงรีบถางหญ้าให้โล่ง และหาฟืนก่อไฟทันที เพราะยิ่งมืดน้ำค้างลงจะหนาวกว่านี้และก่อไฟยากขึ้นไปอีก บนยอดนี้ส่วนใหญ่เป็นทุ่งหญ้า ไม้แห้งหายาก ก็หาเอาเท่าที่หาได้

ผมทำใจดูกองฟืนที่ผมหามาได้ มันน้อยมาก คงจุดไม่ได้ทั้งคืนแน่ ๆ ผมจึงทำได้แค่ก่อกองไฟเล็ก ๆ เพื่อเลี้ยงกองไฟให้อยู่ได้นานที่สุด เน้นให้เกิดควันเพื่อไล่ไม่ให้สัตว์เข้าใกล้ และต้องคอยเติมฟืนทุก ๆ ชั่วโมงสองชั่วโมง เรื่องทำอาหารเลิกคิดไปได้เลย กองไฟแค่นี้ทำอาหารอะไรแทบไม่ได้ คืนนี้จึงต้องอดไป

หลังจากก่อไฟสำเร็จก็รีบผูกเปล และขึงผ้าใบกันลมกันน้ำค้าง บนดอยนี้อากาศหนาวมาก แถมลมโชยตลอดเวลา สิ่งที่ดีที่สุดในเวลานั้นคือ การมุดถุงนอนแล้วนอนโดยไม่ต้องอาบน้ำ

ปกติเวลานอนในป่า ผมจะนอนไม่ค่อยหลับอยู่แล้ว หลับไปได้ชั่วโมงสองชั่วโมงก็ตื่นที เพราะความระแวดระวังภัย และต้องคอยตื่นมาเติมฟืนตลอด

พรานท่านนึงเคยบอกกับผมว่า การนอนคนเดียวในป่า ถ้าสภาพจิตใจเราเข้มแข็ง เราจะพบความเงียบสงบ ไม่หวั่นไหวแม้เสียงลมหวิว แต่ถ้าวันนั้นจิตใจเราไม่เข้มแข็ง ป่าจะเล่นงานเราจากทุกทิศทาง

ทุกอย่างเงียบสงบดี จนกระทั่งตอนเที่ยงคืน ผมเริ่มโดนป่าเล่นงาน

05/09/2024

เวลาที่ผมอยากเดินป่า มันเรียบง่ายมาก
1) เปิดดูแผนที่
2) จิ้มพิกัดยอดเขาสักยอด ร่างเส้นทางเดินคร่าว ๆ
3) เตรียมอุปกรณ์พื้นฐาน เก็บสัมภาระลงเป้
4) วันรุ่งขึ้นอาจจะมีเพื่อนติดมาด้วยคนสองคน ก็ขับรถไปที่ตีนเขา แล้วก็เดินขึ้นไปเลย

แต่ทุกวันนี้การเดินป่ามันถูกทำให้ยุ่งยากวุ่นวายเกินไป ต้องเข้ากลุ่มหาทริปหาเพื่อน หารถตู้ ต้องรวมคนให้ได้อย่างน้อยสิบคน หรือติดต่อประสานงานกับคนหรือหน่วยงานอะไรให้ยุ่งยาก

การเดินป่าถูกเปลี่ยนจาก "วิถีชีวิตเรียบง่าย" ที่เชื่อมโยงกับธรรมชาติ กลายไปเป็น "กิจกรรม" ที่ต้องใช้คนและเงินจำนวนมาก

พอคนเข้ามาเยอะ แน่นอนว่า การรบกวนธรรมชาติก็มากขึ้นเช่นกัน

ณ ชายแดนรอยต่อเชียงใหม่ลำปาง

02/09/2024

เมื่อครั้งที่ไปน้ำตกปิตุ๊โกร อ.อุ้มผาง จ.ตาก
ระหว่างนั่งรอให้เมฆเคลื่อนออกเพื่อเปิดให้เห็นน้ำตกจากมุมสูง

ตรงนี้ปกติคนอื่นเขาเดินตัวเปล่า

04/08/2024

ที่อยู่ไกลลิบ ๆ หลังเมฆ คือ ยอดเต่าห้าบวกหนึ่งเท่ากับหก 1650 ม.

จากจุดนี้ขึ้นไปอีก 800 เมตร ที่ความสูงประมาณ 1600 ม. จะเจอสันเขาที่เชื่อมไปยังยอดเขาไถ่บาป

ตรงจุดนั้นจะเป็นลานโล่ง มีต้นไม้ที่มีตัวอักษร บ แกะสลักไว้ ถ้าใครเจอนั่นแสดงว่าคุณมาถูกทางแล้ว

8 วัน 80 กม. สู่ยอดเขาไถ่บาป

08/06/2024

ยอดตรงนู้นนั่นแหละเจ้าจ๋อย ที่ที่เราจะไปกัน

21/01/2024

การเดินป่าลึก มีหลงป่าบ้างเป็นเรื่องธรรมดา ไม่ต้องตกใจ

กรณีนี้ เราเดินไปตามสันเขา จนเมื่อถึงจุดที่มีสันเขาแยกแตกไป มักจะทำให้เราเดินไปผิดสัน

ในตอนนั้น คนนำทางชาวกะเหรี่ยงอยู่ ๆ ก็หยุดเดิน แล้วบอกพวกเราประมาณว่า ทางนี้เขาไม่คุ้น น่าจะมาผิด ผมจึงหยิบ GPS ขึ้นมาดู ซึ่งมันพอยืนยันได้ว่า เรามาผิดทางจริง ๆ

(เส้นทางที่เห็นมันคือ track บันทึกทางที่เราเดินเสร็จสิ้นไปแล้ว แต่ตอนที่เดินไม่เห็นเส้นแบบนี้)

การ "รู้ว่าผิด" ดีกว่า "ไม่รู้ว่าผิด" แน่นอน
และทุกครั้งที่เรารู้ว่าผิดพลาด ก็คือเราได้เรียนรู้

8 วัน 80 กม. ในป่าใหญ่บนเส้นทางสู่ยอดเขาไถ่บาป

12/01/2024

ขึ้นยอดเขาไถ่บาป

เข้าสู่วันที่ห้าของการเดินทางในป่าผืนใหญ่ตะวันตก แผลที่เท้าจากการโดนทากกัดเมื่อวันก่อนจากเดิมที่คันตอนนี้เริ่มมีอาการปวดแล้ว ซึ่งเป็นสัญญาณของแผลติดเชื้อในระยะแรก อันที่จริงทากกัดไม่น่ากลัวเท่ากับแผลที่มันกัดโดยเฉพาะบริเวณเท้าซึ่งจะติดเชื้อง่ายมาก ส่วนคนอื่นเริ่มประสบปัญหาน้ำกัดเท้าจากการลุยน้ำและติดเชื้อรา อาการคือหนังเท้าลอกและแสบ นั่นทำให้ผมเริ่มตระหนักว่าป่าแห่งนี้เต็มไปด้วยอันตรายรอบด้าน นี่แหละคือป่าที่คร่าชีวิตเราได้ เพราะขนาดเจอแค่เรื่องเล็ก ๆ เราก็เริ่มแย่เสียแล้ว

โชคดีที่ผมเตรียมยาฆ่าเชื้อที่แผลและอุปกรณ์ทำแผล รวมไปถึงขวดน้ำเกลือล้างแผลขนาดใหญ่ผมก็แบกมันเข้าป่ามาด้วย ซึ่งโดยปกติมันไม่ใช่สิ่งที่คนเดินป่าปกติจะพกกันมาเพราะมันทั้งหนักและกินพื้นที่กระเป่า แต่สุดท้ายมันคือการตัดสินใจที่ถูกต้อง เพราะการเดินป่าครั้งนี้มีระยะทางไกลมากและใช้เวลานาน มีโอกาสบาดเจ็บได้เสมอ เราไม่รู้ว่าจะต้องเจอกับอะไร อันที่จริงเราไม่รู้ด้วยซ้ำว่าต้องใช้เวลาในการเดินทางทั้งหมดกี่วันกันแน่ พวกเราก็คิดว่าอย่างมากสุดก็ 10 วัน

การจะเดินทางไปยอดเขานี้ ต้องใช้ทั้งความชำนาญทางของคนนำทางชาวกะเหรี่ยง รวมทั้งแผนที่ GPS ประกอบกัน เพราะมันเป็นป่าลึก ไม่มีใครมาเดินเป็นเวลานานแล้ว เราอาศัยทางเดินของด่านช้างและกระทิง และบางครั้งด่านสัตว์พวกนี้ก็พาเราไปผิดทิศทาง พวกเราหลงกันอยู่สองรอบ จนคนนำทางกะเหรี่ยงขอให้ผมช่วยดู GPS ประกอบด้วย แล้วเราก็เดินตามทางกระทิงไปเรื่อย ๆ จนถึงยอดเขาอันเป็นเป้าหมาย

ระหว่างเดินชาวกะเหรี่ยงเล่าให้เราฟังว่า แต่ก่อนที่นี่ช้างเยอะมาก และเส้นทางบริเวณยอดเขานี้ก็เคยเป็นเส้นทางของการค้าช้างมาก่อนในอดีต ซึ่งตอนนี้ไม่มีแล้ว เรื่องนี้พวกเขาก็เกิดไม่ทัน ก็ได้แต่ฟังมาจากคนเฒ่าคนแก่ในหมู่บ้านอีกที

เมื่อพวกเราถึงยอดเขา มันไม่มีความรู้สึกพีคอะไรเลย มันเป็นยอดที่ไม่มีอะไรนอกเสียจากลานกว้าง ๆ ที่คงเป็นที่นอนของกระทิงและที่อยู่ของฝูงทากหิวโซ รอบข้างมีต้นไม้ขึ้นปกคลุมจนไม่เห็นวิวอะไร อารมณ์เหมือนกับเราเดินทางค้นหาหีบสมบัติแล้วพบเพียงว่าข้างในหีบมีเพียงว่างเปล่า เพื่อที่จะบอกว่า สมบัติที่แท้จริงคือประสบการณ์ระหว่างทางต่างหากล่ะ ฮา ๆ ๆ

ผมหันไปมองหน้าเพื่อนชาวกะเหรี่ยง และพูดพร้อมกันว่า "เล่ายิ" (แปลว่า หมดสภาพ)

วันนี้พวกเราเดินทางกันทั้งหมด 20 กม. สู่ยอดเขาไถ่บาปซึ่งไม่มีอยู่จริง มันเป็นชื่อสมมติที่ผมตั้งขึ้นเอง (จริง ๆ มันมีชื่ออื่น แต่ผมบอกไม่ได้จริง ๆ)

8 วัน 80 กม. ในป่า บนเส้นทางสู่ยอดเขาไถ่บาป