02/12/2017
ตอนสมัยเด็กที่อยู่ต่างจังหวัด ในช่วงปิดเทอมผมจะได้มีโอกาสไปหาพ่อและแม่ที่กรุงเทพ ซึ่งเกือบทุกครั้งคุณปู่ของผมจะพาขึ้นรถไฟ บรรยากาศรถไฟในตอนกลางคืนจึงเป็นสิ่งที่ผมคุ้นเคยมาตั้งแต่เด็ก ด้วยความที่มักไม่นอนเพราะความตื่นเต้น ผมจึงชอบสังเกตสิ่งต่างๆภายในตู้รถไฟ เช่น ผู้คนหน้าใหม่ๆที่ขึ้นลงตามสถานี,พ่อค้าแม่ค้าที่เรียกลูกค้าด้วยเสียงพูดแบบลากยาวเหมือนเสียงง่วงๆ,ตำรวจรถไฟที่เดินตรวจตั๋วพร้อมกับเสียงที่เจาะตั๋ว(สมัยนั้นใช้เป็นแบบเจาะ)ดังแต๊กๆๆมาแต่ไกล พี่ตำรวจจะชอบถามว่า"ไปไหนล่ะคุณยาย,คุณตา",เสียงคนนอนไอและกระแอม,เสียงเด็กน้อยร้องไห้กับเสียงแม่ที่พูด "จุ๊ๆๆ"เบาๆ สิ่งเหล่านี้ล้วนเป็นภาพที่ผูกติดกับภาพรถไฟในความทรงจำของผมอย่างแยกไม่ออก กรอบหน้าต่างที่เป็นเสมือนกรอบภาพติดผนัง แต่ภาพภายในกรอบก็ไหลเวียนเปลี่ยนไปเรื่อยๆไม่เคยซ้ำตามระยะทางนั้น ก็สร้างความตื่นตาให้ผมได้ตลอดทั้งคืน