12/06/2026
วันนี้วันที่ ๑๒ มิถุนายน พ.ศ.๒๕๖๙ ซึ่งเป็นวันตรงกับวันคล้ายวันเกิดครบ ๘๖ ปี ขององค์หลวงปู่เสถียร คุณวโร พระอริยสงฆ์แห่งภูวัวผู้มีเมตตาธรรมสูง หลวงปู่เสถียร ท่านมีอุปนิสัยพูดน้อย สมถะ ชอบปลีกวิเวก และธุดงค์ไปตามป่าเขา เคร่งครัดต่อพระธรรมวินัย ฉันหนเดียว ฉันในบาตร รักสันโดษไม่ชอบคลุกคลีกับหมู่คณะ การสอนธรรมะท่านจะพูดสอนเพียงคำสั้นๆ แต่แฝงไปด้วยธรรม ท่านเน้นปฏิบัติให้ดูเป็นแบบอย่าง มีเมตตาต่อลูกศิษย์ลูกหา ท่านมักจะพาญาติโยมเที่ยวเดินป่า ฝึกสติ ท่านสอนว่า “..การจะเดินธุดงค์ได้นั้น ต้องเดินจงกรมให้ได้ ๓-๔ ชั่วโมง ซึ่งต้องมีทั้งความเพียร พยายาม ความอดทน และอดกลั้นไปด้วยกัน..”
◎ ชีวประวัติย่อหลวงปู่เสถียร คุณวโร
หลวงปู่เสถียร หรือ ที่บรรดาลูกศิษย์ลูกหามักจะเอ่ยนามท่านว่า “ปู่เถียร” ท่านได้ถือกำเนิดในตระกูล “พรหมศรีจันทร์” เมื่อวันที่ ๑๒ มิถุนายน พ.ศ.๒๔๘๓ ตรงกับวันจันทร์ขึ้น ๖ ค่ำ ปีมะโรง ณ บ้านไร่ม่วง อ.เมือง จ.เลย มีพี่น้องร่วมบิดามารดาเดียวกัน ๖ คน โดยหลวงปู่เป็นบุตรชายคนโต
ชีวิตฆราวาส ลักษณะนิสัยหลวงปู่ตอนวัยเด็ก ท่านเป็นผู้ขยันขันแข็ง ช่วยบิดามารดาทำไร่ทำนาทุกอย่าง ท่านเป็นคนเงียบ พูดน้อย มีสติปัญญาดี จิตใจของท่านมีเมตตาปราณี ทั้งต่อคนและสัตว์ อ่อนโยน เยือกเย็น ตั้งใจเรียนมีความรับผิดชอบสูง ท่านได้มีโอกาสเรียนจนจบชั้นประถมศึกษาปีที่ ๔ ผลการสอบท่านไม่เคยได้ต่ำกว่าอันดับที่ ๕ เลย
การออกบวช หลวงปู่ท่านออกบวชเพื่อทดแทนคุณบิดามารดา โดยได้อุปสมบทเป็นพระภิกษุตามประเพณี เมื่อวันที่ ๑๔ กรกฏาคม พ.ศ.๒๕๐๕ โดยมีหลวงปู่ศรีจันทร์ วัณณาโภ เป็นพระอุปัชฌาย์ ณ วัดศรีสุทธาวาส (วัดเลยหลง) อ.เมือง จ.เลย ได้รับฉายาว่า “คุณวโร” เมื่ออุปสมบทแล้วหลวงปู่เสถียรมีโอกาสได้เดินธุดงค์ไปทั่วประเทศทั้งภาคเหนือ , ภาคใต้ , ภาคตะวันออก และภาคอีสาน
ลำดับการจำพรรษา
พรรษาที่ ๑ (พ.ศ.๒๕๐๕) วัดป่าอัมพวัน (วัดหลวงปู่ซามา) อ.เมือง จ.เลย
พรรษาที่ ๒ (พ.ศ.๒๕๐๖) วัดเขาตานก (วัดเก่าท่านพ่อลี ,หลวงปู่กงมา) อ.ท่าใหม่ จ.จันทบุรี
พรรษาที่ ๓ (พ.ศ.๒๕๐๗) วัดภูกิ่ว (ภูสิงห์น้อย) อ.ศรีวิไล จ.หนองคาย (ปัจจุบันคือ จ.บึงกาฬ)
พรรษาที่ ๔ (พ.ศ.๒๕๐๘) วัดถ้ำผาปู่ (วัดหลวงปู่คำดี) อ.เมือง จ.เลย
พรรษาที่ ๕ (พ.ศ.๒๕๐๙) วัดป่ากระโสม (วัดเก่าหลวงปู่มหาปิ่น ชลิโต) อ.ตะกั่วทุ่ง จ.พังงา
พรรษาที่ ๖ (พ.ศ.๒๕๑๐) ที่พักสงฆ์ดอยกอย (หนองผือนาใน) อ.พรรณานิคม จ.สกลนคร
พรรษาที่ ๗ (พ.ศ.๒๕๑๑) วัดถ้ำขาม (วัดหลวงปู่ฝั้น) อ.พรรณานิคม จ.สกลนคร
พรรษาที่ ๘ (พ.ศ.๒๕๑๒) วัดประสิทธิ์สามัคคี (วัดหลวงปู่สุพัฒน์) อ.สว่างแดนดิน จ.สกลนคร
พรรษาที่ ๙ (พ.ศ.๒๕๑๓) วัดป่าอุดมสมพร (วัดหลวงปู่ฝั้น) อ.พรรณานิคม จ.สกลนคร
พรรษาที่ ๑๐ (พ.ศ.๒๕๑๔) วัดถ้ำขาม (วัดหลวงปู่ฝั้น) อ.พรรณานิคม จ.สกลนคร
พรรษาที่ ๑๑ (พ.ศ.๒๕๑๕) จำพรรษารูปเดียว อยู่ที่หมู่บ้านกระเหรี่ยง บ้านแม่ต๋ำ อ.แม่สรวย จ.เชียงราย
พรรษาที่ ๑๒ (พ.ศ.๒๕๑๖) วัดถ้ำพระสบาย (วัดหลวงปู่แว่น ธนปาโล) อ.แม่ทะ จ.ลำปาง
พรรษาที่ ๑๓ (พ.ศ.๒๕๑๗) ดอยมูเซอ ห้วยน้ำขุ่น อ.พร้าว จ.เชียงใหม่
พรรษาที่ ๑๔ (พ.ศ.๒๕๑๘) วัดดอยต๊อก อ.เถิน จ.ลำปาง
พรรษาที่ ๑๕ (พ.ศ.๒๕๑๙) วัดป่าอุดมสมพร (วัดหลวงปู่ฝั้น) อ.พรรณานิคม จ.สกลนคร
** หลังออกพรรษา ๒ เดือน องค์หลวงปู่ฝั้น อาจาโร ได้เข้าสู่อนุปาทิเสสนิพพาน เมื่อวันที่ ๔ มกราคม พ.ศ.๒๕๒๐ สิริอายุ ๗๗ ปี ๔ เดือน ๑๕ วัน พรรษา ๕๒
พรรษาที่ ๑๖ (พ.ศ.๒๕๒๐-ปัจจุบัน พ.ศ.๒๕๕๖) วัดถ้ำพระภูวัว อ.เซกา จ.บึงกาฬ
ในช่วง ๑๖ พรรษาแรก หลวงปู่เสถียรได้ออกธุดงค์ตลอด ไปยังสถานที่ต่างๆทั่วทุกภาค จนกระทั้งปี พ.ศ.๒๕๒๐ หลังจากที่หลวงปู่ฝั้น อาจาโร มรณภาพแล้ว หลวงปู่เสถียร ก็ออกเดินทางต่อไปหาที่วิเวก จนมาถึงที่ภูวัว หรือวัดถ้ำพระภูวัวนั่นเอง โดยมาครั้งแรกนั้น ท่านมาอยู่จำพรรษาร่วมกับ หลวงปู่ณรงค์ อาจาโร (อดีตเจ้าอาวาสวัดป่ากกสะทอน) , หลวงพ่อชาลี (มรณภาพแล้วที่ภูวัวนั่นเอง) และตาผ้าขาวสิงห์ ผู้ถือศีล ๘ คนหนึ่ง (หลวงพ่อสิงห์ ปัจจุบันอยู่วัดนานอ อ.นาทม จ.นครพนม) การออกบิณฑบาตสมัยแรกๆนั้น เนื่องจากสมัยก่อนถนนหนทางสมัยนั้นมีแต่ถนนลูกรังเล็กๆ มาถึงแค่บ้านโนนสำราญเท่านั่น จากนั้นต้องเดินต่ออีก ๕-๖ กิโลเมตร และหมู่บ้านในสมัยนั้นยังมีน้อย มีแต่ป่าหนาทึบ บ้านคนในแถบนั้นก็ไม่ค่อยมี ไกลและกันดาร แต่ก็ร่มรื่น
การบิณฑบาตก็อาศัยเดินมาพบกันคนละครึ่งทางกับพวกชาวบ้านที่มาคอยใส่บาตร โดยมีกระต๊อบหลังเล็กๆไว้เป็นที่พักใส่บาตรตามที่นัดหมายเท่านั้น ส่วนเรื่องอาหารการขบฉันนั้น ช่วงแรกๆก็มีแต่อาหารป่า ผักป่า เห็ดที่ขึ้นตามป่า ตามมีตามได้เช่นกัน ข้าวเจ้าก็ไม่มี มีแต่ข้าวเหนียวก็ดีมากแล้ว ราวๆหนึ่งถึงสองเดือนจะมีชาวบ้านจากในเมืองส่งปลาสลิดตากแห้งมาถวายสักครั้งหนึ่ง ช่วงฉันน้ำปานะบ่ายๆก็เช่นกัน ก็จะมีแต่น้ำร้อน ถ้าจะได้ฉันกาแฟ โกโก้ก็นานเป็นเดือนถึงได้ฉันสักครั้ง
ดังพุทธสุภาษิตที่ว่า “สุโข วิเวโก ตุฏฐัสสะ” แปลว่า “ความสงัดของผู้สันโดษย่อมเป็นสุข” อธิบายว่า ผู้เห็นความสงัดจากผัสสะทั้งหลาย โดยปกติไม่มีอะไรจะนำไปในทิฏฐิความเห็นฉะนี้ ยิ่งเป็นผู้สันโดษพอใจตามมีตามได้ ความสงัดของผู้นั้นย่อมมีความสุขเป็นผลไพบูลย์ ผู้ใดได้ดื่มรสอันเกิดแต่ความสงัดและรสแห่งธรรมอันหอมหวานชื่น ทั้งยังได้ดื่มรสแห่งธรรมปีติ ย่อมเป็นผู้ไม่มีความกระวนกระวาย และความเศร้าหมองใจ ใจย่อมสุขสงบปราโมทย์
พรรษาที่ ๔๓ (พ.ศ.๒๕๔๗) หลวงปู่เสถียร ท่านได้เดินทางไปงานพระราชทานเพลิงพระอุปัชฌายาจารย์ของท่านคือ หลวงปู่ศรีจันทร์ วัณณาโภ เมื่อวันที่ ๑๘ มกราคม พ.ศ.๒๕๔๗ (ท่านมรณภาพเมื่อวันที่ ๒๘ ธันวาคม พ.ศ.๒๕๔๐) หลังจากนั้น หลวงปู่เสถียร คุณวโร ท่านได้ออกธุดงค์ไป อ.นาแห้ว จ.เลย และธุดงค์เดินทางต่อไปที่สำนักสงฆ์บ้านห้วยไส้ ต.เมืองนะ อ.เชียงดาว จ.เชียงใหม่
ปัจจุบันหลวงปู่เสถียร คุณวโร ได้พำนักและอยู่จำพรรษาที่วัดถ้ำพระภูวัว บ้านถ้ำพระ ต.โสกก่าม อ.เซกา จ.บึงกาฬ มาโดยตลอดเพื่อความร่มรื่นชุ่มเย็น เป็นร่มโพธิ์ร่มไทรให้แก่พระเณร ลูกศิษย์และญาติโยมลูกหลานสืบไป
“..อดีต ผ่านไปแล้วกลับไปแก้ไขไม่ได้ อนาคต ยังมาไม่ถึงไม่ต้องไปคิดไปห่วง อยู่กับปัจจุบัน ทำปัจจุบันให้ดี ใช้จิตพินิจพิจารณาให้เกิดปัญญา จะได้ธรรมอันสูงสุด..” ธรรมคำสอนหลวงปู่เสถียร คุณวโร
กราบ กราบ กราบ
🙏🏻 🙏🏻 🙏🏻
