17/05/2026
Վերջերս, եկեղեցական պաշտամունքի ընթացքին նստած ատենս, միտքս ողողուեցաւ խանգարիչ մտածումներով՝ ծառայութեան, յաջորդ քարոզիս, եկեղեցւոյ ելեւմուտքին եւ եկեղեցական տարածքի ընդլայնման անհրաժեշտութեան մասին։ Ասոնք բոլորն ալ կարեւոր հարցեր են։ Սակայն միտքս ամբողջութեամբ շեղած էր Տիրոջը ծառայելէն։ Ստիպուած էի պայքարիլ մտածումներուս դէմ եւ զանոնք շարունակ գերի բռնելով ետ բերել։
Երբ Աստուած հաղորդակցեցաւ Աբրահամի հետ եւ անոր հետ ուխտ կնքեց, Աբրահամ հինգ անասուններ մորթեց ու զանոնք պատրաստեց զոհաբերութեան համար։ Սուրբ Գիրքը կըսէ. «Գիշատիչ թռչուններ կ՚իջնէին դիակներուն վրայ, բայց Աբրահամ զանոնք կը հալածէր» (Ծննդոց 15:11)։ Ճիշդ նոյն բանը կը պատահի մեզի հետ պաշտամունքի ժամանակ։ Մտածումները ձանձրացուցիչ թռչուններու պէս կը յարձակին մեզի վրայ՝ խանգարելով Աստուծոյ հետ մեր հաղորդակցութիւնը եւ փորձելով լափել մեր զոհը։ Աբրահամի նման, մենք ալ պէտք է հալածենք ու վանենք զանոնք։
Դաւիթ Վիլքըրսըն
