05/09/2025
Droga do wolności / Oczekiwania / Odpakowywanie prezentów
A co gdybyś wiedział / wiedziała, że jesteś Bogiem? Jak wyglądałoby Twoje życie? Czy uważasz, że Bogu może się coś nie udać? Jak by to miało wyglądać? A może Bóg też się może poszerzyć, czegoś nauczyć i nie zawsze uda mu się na pierwszym razem bo przecież jak tworzy coś czego jeszcze nie tworzył to skąd ma wiedzieć jakie to wyjdzie?
Jak sobie o tym myślę to idea gościa, który siedzi na chmurce i sączy drinki z palemką radośnie spoglądając na swoje terrarium z mrówkami i nie robi wiele poza tym jest… Jakaś nudna. Gdybym stworzył coś niesamowitego to chciałbym potem stworzyć coś jeszcze bardziej niesamowitego. Nie przekonuje mnie idea siedzenia i patrzenia się przez całą wieczność na swój perfekcyjny twór. O ironio, mówię to ja - człowiek, który przez większość życia spoczywał na laurach. Chyba pisząc to właśnie zdałem sobie sprawę z tego, że na prawdę mam ochotę robić więcej - tworzyć więcej. Swoją drogą - każdy z nas jest naturalnie artystą tylko system, w którym się wychowaliśmy karał nas za kreatywność, a nagradzał za posłuszeństwo - nic zatem dziwnego, że cały świat bazuje na kopiowaniu tego co się komuś udało… “Jak szybko zrobić xyz…”, “Jak zostać xyz w miesiąc…” itd.
Wracając do gościa na chmurce… Jeśli już ustalimy, że facet (kobieta de facto bo przecież God is a girl - I mean it) też chce się rozrastać to czy wydaje Wam się, że jakby mu coś “nie wyszło” to siedziałby i lamentował nad tym? Czy w ogóle miałby perspektywę tego, że coś mu “nie wyszło”, czy może podszedł by do tego jak do nauki? “O chciałem stworzyć kamień, ale po dodaniu wody do oleju wyszedł ogień - no spoko - spróbuję czegoś innego”. Dla mnie jak już jest sobie ten Bóg to jak mu coś “nie wyjdzie” to tak sobie wyobrażam jego reakcję. Albo “To nie to czego chciałem, ale też fajne - ciekawe do czego to może mi się przydać”.
Ok - a czy taki Bóg miałby wobec tej wody i oliwy oczekiwania, że będą kamieniem? A może miałby oczekiwanie wobec siebie, że skoro jest już tym Bogiem to nie ważne co weźmie w rękę to i tak ten kamień z tego ulepi? Ja tu wrócę to tego obrazka Boga jako gościa z drinkiem z palemką, który w moich oczach wydaje się być raczej na chillu… “Ohh well - być może nie jest to to czego chciałem, ale z pewnością przybliża mnie to co celu - być może nie wiem jeszcze jak, ale jakoś na pewno”. Typ ma w końcu nielimitowany czas, nie? It is what it is.
Czujesz już o czym mówię?
Jeśli każdy z nas jest Bogiem czy tam jego cząsteczką to dlaczego nie patrzymy na siebie w ten sposób? Czy kiedykolwiek zastanawiając się co chcesz zrobić albo jak się czujesz wyobrażasz sobie jak by to zrobił czy poczuł Bóg? Jakoś to mega wspierające jak tak sobie wymyślę co on by zrobił w tej sytuacji, jak by zareagował i jak podszedł do tematu. Normalnie czuję, że znalazłem w życiu odpowiednią motywację i filtr do tego co chcę, a czego w życiu robić nie chcę.
To co chcę przez to wszystko przekazać to największy prezent jaki do tej pory sam odpakowałem, czyli postrzeganie wszystkiego jako pozytywnego, budującego doświadczenia - lekcji, która została odrobiona. Poprzez “wszystkiego” mam na myśli WSZYSTKIEGO. Wybili Ci okno i ukradli telewizor? - ok. Zbankrutowałeś i wylądowałeś na ulicy? - ok. “Tymek jak zawsze bo bandzie”, ale taka prawda. Jeśli jesteśmy Bogiem i tworzymy własną rzeczywistość to jeśli przyjmiemy perspektywę, że dane zdarzenie jest negatywne, to takie właśnie będzie. Jeśli stwierdzimy, że być może nie preferujemy tego doświadczenia, ale akceptujemy je i być może nie wiemy do czego ma nas doprowadzić, ale w naszym życiu dzieją się przecież jedynie lekcje i wszystko działa na naszą korzyść to lada moment okaże się, że zyskamy po wielokroć tego co teoretycznie “straciliśmy” czy się “nie udało”, albo przynajmniej zyskamy prawdziwych siebie.
To wszystko dzieje się w imię procesu rozbijania Twojego Ego. Najpierw je budujemy (tu utyka większość ludzi na świecie), potem ono zostaje stopniowo rozłożone, a my nabieramy pokory i dystansu (pomocnym jest przyjęcie perspektywy, że tak na prawdę niczego nie musimy osiągnąć, ani nikim się stać - możemy po prostu sobie istnieć), następnie chowamy się pod kamień i powstajemy nowi - prawdziwi my, a to co dostajemy jest w końcu nasze i pełne.
To się jednak nie stanie jeśli zbudujemy sobie bezpieczną i ciepłą drogę życia w komforcie. To nie jest dla wszystkich. Żyjemy w dualistycznym świecie i jednym z tych dualizmów jest Twój wolny wybór. Możesz iść dalej albo zostać w ciepłym kocyku przed TV. Droga świadomości zazwyczaj jest porządnie wyboista, ale to tylko dlatego, że trzymasz przekonania o tym “jak ma być”. Odpuść wszystko, zrzuć oczekiwania o tym jak i co powinno być, a zobaczysz, że cały czas byłeś / byłaś na chmurce sącząc drinka z palemką.
Przyjmując, że wszystko jest dla Ciebie, a w “trudnych” chwilach, że jeszcze nie wiesz jak to Ci służy, ale jakoś musi - rozpoczynasz życie, w którym do końca będziesz odpakowywać prezenty.
To totalnie najmocniejszy kod do rzeczywistości jaki do tej pory odkryłem.
Od dziś możesz mi mówić Święty Mikołaju.
Tak na prawdę to światu i sobie bo to Ty to sobie dajesz.
Fakt, że to czytasz oznacza, że tego szukasz - to miało do Ciebie przyjść, a ja jestem jedynie lustrem, które odbija to co potrzebujesz zobaczyć.
Podziękuj sobie, robisz dobrą robotę :)
