16/04/2026
Początek to cisza. Czasami jest śmiech, czasami brzęk kieliszków. Najczęściej czuję napięcie, którego nie widać na zdjęciach, a które po 17 latach fotografowania ślubów, wyczuwam już na klatce schodowej.
Przygotowania to twarde, ostre słońce, które wpada przez okno, tworząc z Panny Młodej i świadkowej naturalną, filmową ramę. To surowe blokowisko za oknem + kieliszek Prosecco. To moment napięcia podczas zapinania sukni ślubnej, sprawdzania „czy wszystko mamy?” i Pan Młody, który z żartownisia w ułamku sekundy zmienia się w faceta gotowego na wszystko.
Czarno-białe zdjęcia odzierają ten moment z niepotrzebnych kolorów. Zostawiają tylko to, co ważne: emocje, rygor formy i światło.
Mój system pracy zakłada, że dostajecie ode mnie kompletną, szczerą historię. Nie cukruję.
PS. Kolorowe też są ;).