06/08/2026
Są koncerty, które się fotografuje. I są takie, które przeżywa się całym sobą.
Kiedy w 2014 roku po raz pierwszy zostałem zaproszony na największy polski festiwal – wtedy jeszcze Przystanek Woodstock – nie przypuszczałem, że stanie się on częścią mojego życia. Przez jedenaście edycji zrobiłem blisko 100 tysięcy zdjęć. Kadry, które trafiały do relacji, materiałów promocyjnych i identyfikacji wizualnej na zawsze stały się częścią historii tego miejsca. Miałem szczęście fotografować artystów, których wcześniej mogłem oglądać jedynie spod sceny. Każdy kolejny rok utwierdzał mnie, że jestem dokładnie tam, gdzie zawsze chciałem być.
Aż przyszedł ten koncert.
Na Dużej Scenie pojawił się zespół, którego muzyka towarzyszyła mi przez lata. Soundtrack mojej młodości. Nagle nie byłem już tylko fotografem. Śpiewałem pod nosem każdy wers, serce biło szybciej, a między kolejnymi zdjęciami łapałem się na tym, że po prostu chłonę tę chwilę.
To był koncert, który miał wszystko – energię, światła i emocje, których nie da się zamknąć w jednym kadrze. Właśnie dla takich momentów wracam tu co roku. To one przypominają mi, dlaczego wciąż biorę aparat do ręki i dlaczego wciąż chcę opowiadać historie obrazami.
Wybranie kilku zdjęć z tego koncertu było chyba najtrudniejszym zadaniem tego festiwalu. Mam nadzieję, że choć odrobinę udało mi się pokazać to, co czułem stojąc pod sceną.
A Wy? Kto był wtedy ze mną? Kto choć na moment wrócił do czasów, kiedy muzyka zespołu P.O.D. była nieodłączną częścią codzienności?