Światło obrazu

02/06/2026

30/05/2026

Trzecia edycja festiwalu „Światło obrazu. Festiwal spotkań fotograficznych” potwierdza, że fotografia pozostaje czymś więcej niż techniką rejestracji — jest sposobem myślenia i przestrzenią spotkania. Organizowany pod koniec maja na Wydziale Sztuki Uniwersytetu w Siedlcach festiwal wyrasta z potrzeby rozmowy o obrazie jako doświadczeniu: między tym, co widzialne, a tym, co dopiero przeczuwa się w świetle. Pomysłodawcą wydarzenia jest dr Marcin Sutryk, lecz jego sens buduje grupa osób przekonanych, że fotografia żyje naprawdę wtedy, gdy uruchamia wymianę — między obrazem, pamięcią i interpretacją.

Fotografia nie jest tu odpowiedzią, lecz pytaniem. Utrwala to, co jednorazowe, a zarazem czyni z chwili przestrzeń namysłu. Festiwal nie próbuje rozstrzygać, czym fotografia „jest naprawdę”; pyta raczej, co uruchamia w nas jej obecność. Czy obraz pozostaje świadectwem, czy staje się konstrukcją pamięci? Czy światło odsłania rzeczywistość, czy raczej ją modeluje?

Program tegorocznej edycji buduje opowieść różnorodną, lecz spójną. Woda i Beton Agnieszki Laskus i Katarzyny Laskus-Stwory bada napięcie między trwałością a ruchem, strukturą i intuicją. VENUS. LUX 01 Juliusza Dzienkiewicza kieruje uwagę ku światłu jako śladowi obecności. Pracownia Eksperymentów Audiowizualnych Gamida Ibadullayeva przypomina, że fotografia najciekawiej myśli wtedy, gdy przekracza własne granice. Wystawy Karoliny Kozyry-Ignut i Karola Jaworowskiego rozwijają refleksję nad bezpieczeństwem i miejską codziennością, zaś Tomasz Młynarczyk w projekcie Światło i mrok wydobywa z obrazu to, co elementarne i niepokojące.

Istotnym głosem festiwalu jest także wystawa Karola Bagińskiego — cykl wyrastający z codziennej uważności i doświadczenia pandemicznego ograniczenia. Smartfon staje się tu narzędziem zapisu drobnych impulsów i śladów obecności, które zwykle pozostają niezauważone.

„Światło obrazu” pozostaje festiwalem spotkania — przestrzenią, w której fotografia nie tyle reprezentuje świat, ile wystawia go na próbę. Obraz nie kończy tu widzenia, lecz staje się jego początkiem.

Link do wydarzenia: https://fb.me/e/5kYOGzNHO

29/05/2026

Czy codzienność może być materiałem na opowieść? A może właśnie ona — w swojej pozornej zwyczajności — najcelniej pokazuje, że świat nieustannie drży, przesuwa się i wymyka prostym ramom?
„ ” Karola Bagińskiego wyrasta z uważności praktykowanej bez patosu, niemal mimochodem — jakby fotografia mogła zapisywać nie tyle wydarzenia, ile rytm istnienia. Ten cykl powstał z doświadczenia ograniczenia, z czasu pandemii, kiedy przestrzeń skurczyła się bardzo, a mimo to nie przestała być światem. Smartfon staje się tu nie tylko narzędziem, ale świadkiem: służy do notowania drobnych impulsów, migotliwych znaków obecności, fragmentów rzeczywistości, które zwykle przechodzą niezauważone.
Wystawa obejmuje fotografie z lat 2021–2026 — od obrazów najświeższych po te, które zdążyły już wejść w obieg sieciowy, a czasem dopiero po czasie nabierają wyraźniejszego sensu. Układ slideshow prowadzi chronologicznie, ale wydruk układa się w swobodną, mozaikową strukturę, w której porządek nie tyle dominuje, co ustępuje miejsca ruchowi, intuicji i ekspresji.
To fotografia codzienna, lecz nie banalna. Osobista, ale nie zamknięta w prywatności. Notatka, która z drobiazgu czyni ślad — a z krótkiego spaceru całą metodę widzenia.
🔹 Karol Bagiński — artysta fotograf, wykładowca i nauczyciel fotografii, członek Związku Polskich Artystów Fotografików. Tworzy w nurcie fotografii ekspresyjnej, pracując głównie na czarno-białych negatywach srebrowych, które sam opracowuje w ciemni tradycyjnej lub cyfrowej po digitalizacji negatywów. Od 2020 roku publikuje na bieżąco swoje fotograficzne notatki inspirowane codziennym doświadczeniem.
kurator: dr Marcin Sutryk

📍 „ ” w ramach festiwalu 📷 obrazu. Festiwal spotkań fotograficznych — edycja III

28/05/2026

A jeśli ciało znika, a zostaje po nim tylko światło?

**„VENUS. LUX 01”** Juliusza Dzienkiewicza nie pokazuje aktu w sposób, do którego przywykliśmy. Nie znajdziecie tu klasycznej formy, wyraźnych konturów ani pewności spojrzenia. Jest za ślad obecności, powidok, moment, w którym ciało niemal rozpływa się w świetle.

Praca w formie świecącego lightboxa stawia pytanie o to, ile naprawdę potrzebujemy zobaczyć, żeby uwierzyć w obecność. Może czasem światło mówi więcej niż sama forma?

🔹 **Juliusz Dzienkiewicz** — reżyser, pedagog, absolwent aktorstwa łódzkiej szkoły filmowej, fotograf eksplorujący przestrzeń między obrazem fotograficznym a malarskim myśleniem o procesie. Pracuje z portretem, eksperymentem, pejzażem i aktem, szukając w fotografii czegoś więcej niż natychmiastowego zapisu.

kurator: dr Marcin Sutryk

📍 **„VENUS. LUX 01”** w ramach festiwalu 📷 Światło obrazu. Festiwal spotkań fotograficznych — edycja III

28/05/2026

Czy obraz musi coś wiernie pokazywać, żeby był prawdziwy? A może wystarczy, że pozostawi po sobie ślad — powidok, drżenie, cień znaczenia?

„Powidoki rzeczywistości” Karola Jaworowskiego wyrastają właśnie z takiego napięcia. To fotografia, która nie zadowala się prostą rejestracją świata, lecz z premedytacją przesuwa go w stronę wizualnej abstrakcji. Fragmenty architektury, odbicia, refleksy i miejskie detale wydobywane z codziennych wędrówek po Warszawie stają się tu materiałem do budowania obrazów bardziej przeżytych niż opisanych.

Karol Jaworowski czerpie z dwudziestowiecznej awangardy — futuryzmu, kubizmu i Bauhausu — ale nie traktuje jej jak cytatu z historii sztuki. Raczej jak narzędzie do dalszego niepokoju: wielokrotne ekspozycje, multiplikacje i graficyzacja obrazu otwierają fotografie na przypadek, zaskoczenie i świadomą deformację. Szczególne miejsce zajmuje tu technika litu, realizowana według własnej, autorskiej receptury chemicznej, dzięki której każda odbitka staje się niepowtarzalnym zdarzeniem.

To wystawa o pamięci miasta, o nieuchwytności spojrzenia i o tym, jak znane formy potrafią nagle stracić swoją oczywistość. O obrazie, który nie tyle pokazuje świat, ile go przetwarza — i proponuje własny, osobisty porządek widzenia.

🔹 Karol Jaworowski — doktor sztuki, fotograf i twórca prac na pograniczu fotografii i graficznej abstrakcji. W swojej praktyce łączy uważną obserwację codzienności z eksperymentem formalnym, poszukując nowych sposobów opowiadania o przestrzeni, pamięci i świetle.

kurator: dr Marcin Sutryk

📍 „Powidoki rzeczywistości” w ramach festiwalu 📷 📷 Światło obrazu. Festiwal spotkań fotograficznych — edycja III

26/05/2026

Co powstaje, kiedy fotografia przestaje być tylko fotografią?

**Pracownia Eksperymentów Audiowizualnych** od ponad dekady sprawdza, jak daleko można przesunąć obraz, zanim zacznie opowiadać coś zupełnie nowego. To przestrzeń dla tych, którzy nie boją się światła, filtrów, podwójnych ekspozycji, długiego naświetlania i wszystkiego, co dzieje się na styku fotografii, grafiki i malarstwa.

Grupa założona przez **Gamida Ibadullayeva** pokazuje, że eksperyment nie jest dodatkiem do obrazu — bywa jego sednem. Ich prace były prezentowane w Polsce i za granicą, a sama pracownia działa także we współpracy z Fundacją i Galerią Metamorfozy w Warszawie.

🔹 **Artyści:** Klaudiusz Adamski-Kazimierski, Katya Adriichuk, Marcin Burbo, Magdalena Grajko, Gamid Ibadullayev, Kamila Jaśkowska, Maja Kozłowska, Maja Polańska, Bernard Politowicz, Wioletta Potocka, Dominika Rutkowska, Kinga Stolarczyk, Justyna Zielińska.

kurator: dr Marcin Sutryk

📍 W ramach festiwalu 📷 Światło obrazu. Festiwal spotkań fotograficznych — edycja III

26/05/2026

Czy bezpieczeństwo to stan, czy raczej pytanie, które nigdy nie daje spokoju?

**„Security”** Karoliny Kozyry-Ignut wyrasta z niejednoznaczności: między ciałem i wspólnotą, prywatnym doświadczeniem i światem, który nieustannie coś w nas porusza. To fotografie o poczuciu osadzenia i jego kruchości — o relacji z sobą, z bliskimi, z miejscem i z tym, co dzieje się wokół. Nie szukają prostych odpowiedzi, tylko napięcia, które zostaje pod skórą.

Zdjęcia powstały w 2025 roku podczas plenerów w Katowicach i przy granicy polsko-białoruskiej.

🔹 **Karolina Kozyra-Ignut** — historyk sztuki, fototechnik i fotografoterapeutka, absolwentka Studium Sztuki w Warszawie. Fotografuje od wielu lat, łącząc wrażliwość na człowieka, czas, relacje i zjawiska społeczne z refleksją nad samą formą obrazu. Ma na koncie wystawy indywidualne i zbiorowe w wielu miastach w Polsce, a także działania kuratorskie i społeczno-artystyczne.

kurator: dr Marcin Sutryk

📍 **„Security”** w ramach festiwalu 📷 Światło obrazu. Festiwal spotkań fotograficznych — edycja III

25/05/2026

Co zostaje, kiedy zabierzemy obrazowi wszystko poza światłem i ciemnością?

Fotografie **Tomasza Młynarczyka** idą w stronę prostoty, ale nie oczywistości. To obrazy zbudowane z mocnych kontrastów, świadomie pozbawione półtonów, dzięki czemu jeszcze wyraźniej wybrzmiewają w nich samotność, wycofanie, napięcie — ale też siła, wiara i nadzieja. Minimalizm staje się tu nie ozdobą, lecz świadomą decyzją.

To fotografia, która nie prosi o dopowiedzenia. Zamiast nich podsuwa światło i mrok, prawdę i fałsz, dobro i zło. Bez kompromisów, za to z dużą intensywnością.

🔹 **Tomasz Młynarczyk** — fotograf koncepcyjny, eksperymentalny i społeczny, związany z Radzyniem Podlaskim. Dokumentuje kulturę, tradycję i wiarę Polski Wschodniej, jest instruktorem kultury, animatorem i wieloletnim działaczem środowiska fotograficznego. Autor licznych wystaw, albumów i publikacji, nagradzany w kraju i za granicą.

kurator dr Marcin Sutryk

📍 **„Światło i mrok”** w ramach festiwalu 📷 Światło obrazu. Festiwal spotkań fotograficznych — edycja III

23/05/2026

Co ma więcej do powiedzenia o człowieku — płynąca woda czy nieruchomy beton?

Wystawa „Woda i Beton (2)” Agnieszki Laskus i Katarzyny Laskus-Stwory zaczyna się od prostego kontrastu, ale szybko okazuje się, że przeciwieństwa wcale nie muszą się zwalczać. Woda spotyka tu beton, intuicja rozmawia ze strukturą, ruch z pamięcią, a to, co miękkie i zmienne, dziwnie dobrze dogaduje się z tym, co trwałe i uporządkowane.

To opowieść o dwóch sposobach patrzenia na świat — osobnych, ale wzajemnie się dopełniających. O doświadczeniu, które czasem płynie, a czasem twardnieje.

🔹 Agnieszka Laskus — fotografka związana m.in. z Wielką Brytanią i USA, dokumentowała debaty polityczne, podróże i tango, dziś wraca do fascynacji naturą, szczególnie wodą. Jej prace pokazywano i nagradzano w kraju oraz za granicą.

🔹 Katarzyna Laskus-Stwora — fotografka pracująca z autobiograficznym dokumentem, edukatorka i członkini ZPAF. W swojej praktyce bada pamięć, archiwum i osobiste historie zapisane w obrazie.

📍 „Woda i Beton (2)” w ramach festiwalu 📷 Światło obrazu. Festiwal spotkań fotograficznych — edycja III

23/07/2025

serdecznie polecamy!!

Z przyjemnością ogłaszamy, że jubileuszowa, piąta edycja Włodawskiego Dnia Fotografii odbędzie się w dniach 2-3 sierpnia 2025 roku! 📸 📸 📸
Szczegółowe informacje udostępnimy w miarę zbliżania się terminu wydarzenia.