17/09/2026
Zdjęcie z sesji dla pary Agata z OnvsOna :)
Niedługo ujrzycie więcej zdjęć z tej sesji!
„Przecież robię to dla nas…”
„Wiem. Tylko że Ciebie nie ma dla mnie.”
Długo mieliśmy z tym problem.
Łukasz od zawsze był człowiekiem, który bierze wszystko na siebie.
Ster, żeglarz i okręt.
A ja przez długi czas patrzyłam, jak coraz bardziej wpada w wir pracy.
Wiedziałam, dlaczego to robi.
Wiedziałam, że chce zapewnić nam dobre życie.
Że większość rzeczy, które robi, robi właśnie dla nas.
Tylko że z mojej strony wyglądało to trochę inaczej…
Ja nie potrzebowałam kolejnej rzeczy.
Nie potrzebowałam, żeby zrobił jeszcze więcej.
Potrzebowałam jego.
Czasu.
Rozmowy.
Zwykłego bycia razem.
I chyba najtrudniejsze było to, że oboje mieliśmy rację.
On myślał:
„Przecież robię to wszystko dla nas”.
A ja myślałam:
„Tylko gdzie w tym wszystkim jesteśmy my?”
I można się kochać, mieć dobre intencje, chcieć dla drugiej osoby jak najlepiej…
a mimo wszystko powoli zacząć się od siebie oddalać.
U nas coś zaczęło się zmieniać dopiero wtedy, kiedy przestaliśmy patrzeć wyłącznie ze swojej strony.
Ja zaczęłam rozumieć, dlaczego tak ciśnie, dlaczego tyle bierze na siebie i dlaczego tak trudno mu czasami odpuścić.
A on zaczął rozumieć, że kiedy mówię „potrzebuję Cię”, nie znaczy to „nie doceniam tego, co robisz”.
Po prostu brakowało mi jego obecności.
Dziś jest lepiej.
Nie idealnie, bo chyba żaden związek taki nie jest.
Cały czas się siebie uczymy, bo życie się zmienia.
I my też się zmieniamy.
Ale jedno zrozumiałam.
Można mieć obok siebie człowieka, który buduje dla Was całe życie…
i jednocześnie strasznie za nim tęsknić.
Powiedzcie szczerze… znacie to uczucie?