ZPAF Okręg Lubelski

Wskazówki dojazdu Strona internetowa Kontakt: firmę

ZPAF Okręg Lubelski ZPAF Okręg Lubelski
Paweł Znamierowski – prezes
Mariusz Mazur – skarbnik
Łukasz Resiak – sekretarz
Ryszard Karczmarski - członek zarządu

W ramach Desantu Kazimierza Dolnego na Radzyń!Zapraszamy na wernisaż fotografii Maksa Skrzeczkowskiego "Kocham Cię Polsk...
24/09/2026

W ramach Desantu Kazimierza Dolnego na Radzyń!

Zapraszamy na wernisaż fotografii Maksa Skrzeczkowskiego "Kocham Cię Polsko!"

26 września, 2026, godz. 18.00 - PATIO - galeria i pracownia ,Pałac Potockich w Radzyniu Podlaskim.

Kurator wystawy - Tomasz Młynarczyk/PATIO Galeria i Pracownia - Pałac Potockich.

Maks Skrzeczkowski, laureat konkursów Grand Press Photo 2021, Viva Photo Awards 2023, wykładowca, międzynarodowy obserwator wyborów prezydenckich w Ukrainie. Twórca projektu Kazimierska Wiosna Fotograficzna, dyrektor KOKPiT w Kazimierzu. Człowiek – instytucja. Od ponad kilku lat realizuje dokumentalny projekt fotograficzny „Kocham Cię Polsko!”, ostatnio prezentowany na wystawie podczas FotoArtFestival Bielsko Biała 2023.

Koń, jaki jest, każdy widzi. Projekt fotograficzny Maksa Skrzeczkowskiego zatytułowany „Kocham Cię Polsko!”.
Każda bajka z dzieciństwa rozpoczynała się zwykle słowami „Dawno, dawno temu, za siedmioma górami, za siedmioma lasami…”. Tymczasem opowieść Maksa Skrzeczkowskiego, choć odwołuje się do archetypów i zjawisk rodem z dziecięcej wrażliwości, jest zawieszona pomiędzy tym, co dawniej, a tym co teraz. Nie brakuje w niej również „dorosłych” motywów, głęboko zakorzenionych w polskiej obyczajowości.
Tytuł cyklu znamionuje czynność intymną, polegającą na darzeniu kogoś lub czegoś wyjątkowym uczuciem. Z założenia odziera relację autora ze wszelkich znamion dyskrecji. I o to chodzi. Cykl Skrzeczkowskiego jest otwartym dla publiczności artystyczno – emocjonalnym przeżyciem. Wykrzyknik podkreśla siłę wypowiedzi i wzmacnia jej charakter. Kochamy Polskę, kochamy ją w każdej postaci. To żądanie, rozkaz, ekspresyjna natura wyznania czy stwierdzenie faktu?
Gdzie kieruje fotograficzną uwagę autor? Wybiera tematy, które uznaje za ważne, trudne, dziwne, szalone, piękne, ironiczne lub pouczające. Przymiotniki te mają jedną wspólną cechę – opisują kraj niepodobny do żadnego innego. Maks, naciskając spust migawki, otwiera przed nami zaskakujące, surrealistyczne światy. Czasem jest to puszka Pandory, a czasem róg obfitości. Projekt przypomina rodzinny album, gdzie wspomnienia miłe mieszają się z trudnymi chwilami, a podobizny ulubionych członków rodziny z tymi, których nikt już nie pamięta.
Mamy zwyczajne, nadgryzione zębem czasu, ogrodzenie z drucianej siatki. Ale tuż za nim dumnie prezentują swe wdzięki czerwone muchomory w kapeluszach z metalowych misek. Innego płotu na zdjęciu Skrzeczkowskiego, pilnuje biały gipsowy lew. Czy zimową porą, przed zakładem pogrzebowym może stać gromada Mikołajów wielkości człowieka? Tak, na zdjęciu z cyklu „Kocham Cię Polsko!” jest to możliwe. W przyprószonym śniegiem krajobrazie czekają na swoją kolej. Memento mori.
Nawet zwierzęta wpisują się w ten bajkowy poniekąd krajobraz, jak chociażby dwugłowy ptak z czterema łapkami na portowym falochronie. Im dziwniej tym ciekawiej. Powiązana sznurkiem metalowa, przedwojenna balustrada mówi nam wiele o czasach świetności anonimowej kamienicy, ale też o pomysłowości lokatorów, którzy „zadbali” w ten sposób o bezpieczeństwo na używanych codziennie schodach.
Wbrew początkowemu uśmiechowi, które budzą zdjęcia Skrzeczkowskiego, projekt nie jest tylko zbiorem żartobliwych skojarzeń. To mocny i ważny głos w dyskusji, jacy jesteśmy i w jakim kraju mieszkamy? Refleksja na temat tego, jak chcielibyśmy być widziani i w jaki sposób definiujemy swoją polskość. Zderzenie tytułu projektu „Kocham Cię Polsko!” ze zdjęciem zabiedzonego, pokrzywionego bałwana w szarym krajobrazie może być w tym samym momencie tęsknotą za dzieciństwem jak i alegorią naszych czasów. „Koń jaki jest każdy widzi”.
Krzyż, najmocniejszy znak kulturowy naszego świata, dla wielu symbol zwycięstwa, zbawienia i miłosierdzia, odnajduje Maks na krańcach Polski. Ramię pionowe, drewniane, oznacza słup graniczny. Ramię poziome, czerwono – biała taśma rozciągnięta na całą szerokość kadru, sugeruje możliwe zagrożenie, niebezpieczeństwo. Oba znaki, sfotografowane na tle absurdalnie soczystej zieleni, kojarzą się w dzisiejszych czasach z niepokojem w narodowych barwach. Ten, wprowadzony dzięki plastycznej wyobraźni autora symbol, jest tak wieloznaczny, że jego interpretacja pozostaje absolutnie indywidualna. Polska to krzyż, cierpienie czy błogosławieństwo? W moim prywatnym wyborze do wystawy „Kocham Cię Polsko!”, byłby to motyw z jednej strony zamykający ekspozycję, ale z drugiej otwierający dyskusję na temat polskości. Ostatnie zdjęcie w albumie, ale nieostatnie zdanie Maksa Skrzeczkowskiego. Projekt będzie kontynuowany, tylko czy wrócą mężowie zaufania?
"Tekst autorstwa Igi Niewiadomskiej dla Kwartalnika Fotografia".

To było wyjątkowe spotkanie.Marek Kucharczyk podjął temat niezwykle trudny i wymagający do pokazania w formie fotografic...
13/09/2026

To było wyjątkowe spotkanie.

Marek Kucharczyk podjął temat niezwykle trudny i wymagający do pokazania w formie fotograficznych zestawów – drogi, czasu oraz naszej potrzeby pozostawienia śladu po własnej bytności. To opowieść o przemijaniu, obserwacji i próbie zrozumienia tego, co nieustannie się zmienia.

Spotkanie z autorem wystawy „Czas(ami)” rozpoczęła Marta Sidorowicz – dyrektorka Radzyńskiego Ośrodka Kultury, podkreślając, że możliwość spotkania z wyjątkowymi gośćmi i twórcami jest ogromną wartością dla instytucji kultury i jej odbiorców.

Następnie Tomasz Młynarczyk – opiekun Galerii i Pracowni PATIO oraz kurator wystawy – zwrócił uwagę na drogę, jaką artysta musi przejść od obserwacji i wiedzy do świadomego procesu twórczego. W przypadku Marka Kucharczyka jest to droga szczególna, oparta na analizie i obserwacji zarówno zjawisk przyrodniczych, jak i fizycznych.

Autor wystawy, profesor biolog, a jednocześnie artysta sztuk wizualnych, buduje swoją twórczość na połączeniu nauki, historii sztuki, własnych doświadczeń oraz wnikliwej obserwacji otaczającego świata. Jego fotografie nie są jedynie zapisem rzeczywistości – stają się próbą jej zrozumienia i odnalezienia w niej własnego języka.

Spotkanie miało dwie części. Pierwsza, oficjalna, poświęcona była ogólnemu omówieniu prezentowanych prac i artystycznej drodze autora. Druga przybrała formę rozmowy, której osią stała się filozofia czasu – jego natura, przemijanie, pamięć i ślad, jaki pozostawiamy po sobie. Dyskusję moderował Tomasz Młynarczyk.
Podczas spotkania można było również nabyć autorskie wydawnictwo Marka Kucharczyka oraz zdobyć jego osobisty autograf.

Zapraszamy do odwiedzenia Galerii i Pracowni PATIO. Wystawę „Czas(ami)” można oglądać do 24 września.

To wystawa, przy której warto się zatrzymać. Być może właśnie po to, by przez chwilę pomyśleć o czasie.

fot. Tomasz Młynarczyk i Adam Osak

⏳ CZY MOŻNA ZATRZYMAĆ CZAS? A MOŻE SIĘ Z NIM ZAPRZYJAŹNIĆ?Już we wrześniu w Galerii i Pracowni PATIO zaprezentujemy wyst...
25/08/2026

⏳ CZY MOŻNA ZATRZYMAĆ CZAS? A MOŻE SIĘ Z NIM ZAPRZYJAŹNIĆ?

Już we wrześniu w Galerii i Pracowni PATIO zaprezentujemy wystawę fotografii Marka Kucharczyka „CZAS(AMI)”.
Czas jest wszędzie, a jednocześnie nie możemy go zobaczyć. Pędzi, zwalnia, czasem zdaje się zatrzymywać. Zmienia naszą perspektywę, pozwala nabrać dystansu, ale nieuchronnie przypomina również o przemijaniu.

Marek Kucharczyk podejmuje próbę fotograficznego opowiedzenia o tym, co właściwie nie daje się sfotografować. Wychodząc od pojęć chronos, kairos i aion, prowadzi nas przez kolejne obrazy, w których zegary, słoje drzew, rdza, patyna, fale, światło, lustra i geometryczne formy stają się znakami czasu.
To nie jest fotografia, która tylko pokazuje. To fotografia, która zadaje pytania.

Czy czas jest naszym przyjacielem? Czy można go dogonić? Co pozostaje, kiedy emocje opadną i z perspektywy czasu zaczynamy dostrzegać rzeczy naprawdę ważne?

Tytuł „CZAS(AMI)” kryje w sobie jeszcze jedną możliwość odczytania – l’ami po francusku oznacza „przyjaciel”. Być może więc wystawa jest zaproszeniem, aby na chwilę przestać z czasem walczyć i po prostu się przy nim zatrzymać.

📷 Marek Kucharczyk – „CZAS(AMI)”
📅 1–24 września 2026
📍 Galeria i Pracownia PATIO – Pałac Potockich w Radzyniu Podlaskim
🎙️ Spotkanie z artystą: 11 września, godz. 18.00

Zapraszamy do PATIO. Przyjdźcie na chwilę. Być może właśnie tej chwili potrzebujecie.

Wystawa została przygotowana przez Radzyński Ośrodek Kultury – Galerię i Pracownię PATIO.

Żegnamy naszego serdecznego kolegę Andrzeja Polakowskiego (1937-2026)Uroczystości pogrzebowe odbędą się w piątek 24.0420...
21/04/2026

Żegnamy naszego serdecznego kolegę Andrzeja Polakowskiego (1937-2026)

Uroczystości pogrzebowe odbędą się w piątek 24.042026 roku o godz. 10.00 na cmentarzu przy ul. Lipowej w Lublinie.

Andrzej Polakowski (ur. 1937) – artysta fotografik,
mgr inż. budownictwa lądowego, członek rzeczywisty
Związku Polskich Artystów Fotografików (leg. nr 395).
Z fotografią po raz pierwszy zetknął się w LO
im. S. Staszica w Lublinie, a zainteresowania w tej
dziedzinie rozwijał w Poznańskim Towarzystwie Foto
graficznym (1956–1960). Po powrocie ze studiów do
Lublina podjął pracę jako inżynier w Lubelskim Przed
siębiorstwie Budownictwa Przemysłowego, a jedno
cześnie przystąpił do Fotoklubu „ZAMEK”. W latach
1967–1976 pełnił funkcję prezesa, a następnie wiceprezesa ds. artystycznych Lubelskiego Towarzystwa
Fotograficznego. Miał status członka honorowego LTF.
Był członkiem fotograficznych Grup Twórczych: „Plama” i „A-74”. Autor kilkudziesięciu wystaw indywidualnych oraz ponad 400 zbiorowych wystaw fotografii artystycznej w kraju i za granicą. Reprezentant Polski na Międzynarodowym Biennale Fotografii Artystycznej EUROPA-2005 w Poniewieżu na Litwie. Jego twórczość obejmuje bogate spektrum tematyczne, w którym można wyróżnić kilka wątków: reportaż przemysłowy, reportaż społeczno-obyczajowy, zdjęcia należące do szeroko pojętego
nurtu fotografii poszukującej i dokumentację kulturalnego życia Lublina i jego twórców.
W twórczości, centrum jego uwagi zajmował człowiek i to on uwypukla szczególne predyspozycje autora: empatię i życzliwość w fotografowaniu ludzi. Społeczne reportaże Polakowskiego powstały
pod wpływem dwóch fotografów: Edwarda Steichena i jego cyklu „Rodzina Człowiecza” oraz pełnych dramatyzmu fotografii Roberta Capy, fotoreportera wojennego. Seria fotografii społeczności romskiej, pochodzących z lat 1966–1967, wykonanych w trakcie i bezpośrednio po przymusowym osiedlaniu Romów, jest unikalnym artystycznym dokumentem schyłku cygańskich taborów. Znalazły się one w autorskim albumie Andrzeja Polakowskiego Pożegnanie taboru: fotografie 1967 (Lublin 2007), wyróżnionym w konkursie „Najpiękniejsze Książki Roku”, organizowanym przez Polskie Towarzystwo Wydawców Książek.
Ważnym okresem twórczym Andrzeja Polakowskiego była współpraca z Teatrem Studenckim „GONG-2” (od 1970 r.). Jej pokłosiem był m.in. cykl wystaw-instalacji pod zbiorczą nazwą „ZAPIS-y”, których fotografie, poza walorami dokumentu artystycznego, wykorzystano do aranżacji przestrzeni
i wciągania widza do aktywnego uczestnictwa w pokazie. Był nią także awangardowy w roku 1971 pokaz „Foto-Ptaki”, który zapisał się w historii polskiej fotografii.
Gratyfikacją dokonań artystycznych Andrzeja Polakowskiego było przyznanie mu Złotego Medalu za Fotograficzną Twórczość nadanego przez Kapitułę Fotoklubu Rzeczypospolitej Polskiej,
a w roku 1972 odznaczenie Medalem Prezydenta Miasta Lublin. W roku 2013 został laureatem Nagrody Kulturalnej Województwa Lubelskiego. W 2023 roku został odznaczony medalem „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”.

Adres

Młodzieżowy Dom Kultury Nr 2, Ulica Bernardyńska 14a
Lublin
20-950

Strona internetowa

Powiadomienia

Bądź na bieżąco: wyślemy Ci e-mail, gdy ZPAF Okręg Lubelski opublikuje nowości i promocje. Twój adres e-mail nie zostanie wykorzystany do żadnego innego celu, a subskrypcję możesz anulować w dowolnym momencie.

Kontakt: Firmę

Wyślij wiadomość do ZPAF Okręg Lubelski:

Skróty

Udostępnij

Kategoria