17/02/2026
Ciekawostka nr 4:
Historia kasety VHS-C (Compact VHS)
Kaseta VHS-C wprowadzona przez JVC w 1982 roku, to kompaktowa wersja standardowego formatu VHS, stworzona dla przenośnych kamer wideo (kamkorderów) w latach 80. i 90.. Dzięki mniejszym rozmiarom zapewniała mobilność, a za pomocą specjalnego adaptera można ją było odtwarzać w zwykłych magnetowidach VHS.
Kluczowe informacje o historii VHS-C:
Geneza:
JVC stworzyło format VHS-C, aby konkurować z systemami, takimi jak Sony Betamax czy Video 8, oferując kompatybilność ze standardowymi kasetami VHS.
Zastosowanie:
Był to dominujący format w kamerach kompaktowych (Handycam) w latach 80. i 90. do nagrywania domowych filmów.
Adapter:
Aby obejrzeć nagranie, kasetę VHS-C umieszczano w kasecie-adapterze (nazywanej również kasetą matką), która miała rozmiar standardowej kasety VHS, co umożliwiało jej odtwarzanie w stacjonarnym magnetowidzie.
Czas nagrywania:
Ze względu na małe wymiary, kasety VHS-C oferowały krótszy czas nagrywania, zazwyczaj 30-45 minut w trybie SP (standardowym) lub do 90 minut w trybie EP.
Schyłek:
Wraz z nadejściem ery cyfrowej (przełom lat 90. i 2000.), format VHS-C został wyparty przez nowocześniejsze rozwiązania, takie jak MiniDV, a później płyty DVD i pamięci flash.
Format VHS-C odegrał znaczącą rolę w popularyzacji amatorskiego filmowania, będąc pomostem między profesjonalnym sprzętem a domowym formatem VHS.