30/09/2026
𝗠𝗮𝘁𝗸𝗮 𝗻𝗮𝗿𝗰𝘆𝘀𝘁𝘆𝗰𝘇𝗻𝗮 𝗮 𝗮𝗹𝗶𝗲𝗻𝗮𝗰𝗷𝗮 𝗿𝗼𝗱𝘇𝗶𝗰𝗶𝗲𝗹𝘀𝗸𝗮.
Czasem zaczyna się niewinnie.
Od słów:
„Tata znowu się spóźnił.”
„Ma teraz ważniejsze sprawy.”
„Nie wiem, po co chcesz do niego jechać.”
„Po tym wszystkim, co nam zrobił…”
„Możesz przecież zostać ze mną.”
A dziecko słucha.
Nie rozumie jeszcze, że matka może próbować budować swoją więź z nim poprzez osłabianie więzi z drugim rodzicem.
Chcemy przedstawić głównie jak wygląda to ze strony ojca, który ma naprzeciw narcystyczną matkę...
𝗠𝗮𝘁𝗸𝗮 𝗻𝗮𝗿𝗰𝘆𝘀𝘁𝘆𝗰𝘇𝗻𝗮 nie zawsze musi krzyczeć, żeby zranić. Czasem wystarczy, że sprawi, iż dziecko zacznie czuć się winne za to, że kocha własnego ojca. Że po powrocie od niego będzie wypytywane, obserwowane, oceniane. Że jego radość stanie się powodem do chłodu, a tęsknota za tatą zostanie odebrana jak osobista zdrada.
W takiej relacji dziecko szybko uczy się, że miłość ma swoją cenę — akceptację matki trzeba okupić lojalnością, milczeniem i odrzuceniem drugiego rodzica. Matka może przedstawiać siebie jako jedyną skrzywdzoną, a ojca jako człowieka, któremu nie można ufać. Może podważać jego słowa, umniejszać jego znaczenie i stopniowo kształtować w dziecku przekonanie, że bliskość z nim jest czymś złym.
Najbardziej bolesne jest to, że dziecko nie widzi manipulacji. Ono widzi mamę, którą kocha, i próbuje zasłużyć na jej miłość.
Zaczyna tłumić własne uczucia, ukrywać tęsknotę, a czasem odrzucać ojca, bo podświadomie czuje, że właśnie tego się od niego oczekuje. I choć z zewnątrz może wyglądać, jakby samo podjęło decyzję, wewnątrz może toczyć walkę, której nie potrafi nazwać. Bo jak powiedzieć mamie: „Kocham tatę”, kiedy ma się wrażenie, że tymi słowami rani się własną matkę? Jak przyznać, że tęskni się za drugim rodzicem, kiedy za tę tęsknotę płaci się poczuciem winy?
Dziecko nie powinno musieć wybierać między własnym sumieniem a spokojem matki. Nie powinno poświęcać relacji z ojcem, żeby udowodnić, że jest dobrym dzieckiem. Bo prawdziwa miłość matki nie wymaga, żeby dziecko przestało kochać ojca. Miłość nie powinna być testem lojalności. A dziecko nie jest własnością żadnego z rodziców.
𝗧𝗼 𝗺𝗼ż𝗲 𝘇𝗼𝘀𝘁𝗮𝘄𝗶ć ś𝗹𝗮𝗱.
Bo dziecko nie przestaje potrzebować ojca tylko dlatego, że dorośli przestali się kochać.
Rozstanie rodziców kończy związek dorosłych. Nie powinno kończyć dziecięcej relacji z żadnym z rodziców — o ile ten rodzic jest dla dziecka bezpieczny.
𝗡𝗮𝗷𝗯𝗮𝗿𝗱𝘇𝗶𝗲𝗷 𝗯𝗼𝗹𝗶 𝗰𝗵𝘆𝗯𝗮 𝘁𝗼, ż𝗲 𝗮𝗹𝗶𝗲𝗻𝗮𝗰𝗷𝗮 𝗰𝘇ę𝘀𝘁𝗼 𝗻𝗶𝗲 𝘄𝘆𝗴𝗹ą𝗱𝗮 𝗷𝗮𝗸 𝗽𝗿𝘇𝗲𝗺𝗼𝗰.
Nie ma siniaków.
Nie ma krzyku.
Czasem są tylko drobne zdania powtarzane przez lata.
I nagle dorosłe dziecko mówi:
„Nie wiem, dlaczego tak długo nie chciałem z tobą być.”
„Myślałem, że mnie zostawiłeś.”
„Myślałam, że mnie nie kochałeś.”
„Dopiero teraz zaczynam rozumieć, co się wtedy działo.”
I wtedy może pojawić się pytanie:
𝗜𝗹𝗲 𝗿𝗲𝗹𝗮𝗰𝗷𝗶 𝗺𝗼ż𝗻𝗮 𝗯𝘆ł𝗼 𝘂𝗿𝗮𝘁𝗼𝘄𝗮ć, 𝗴𝗱𝘆𝗯𝘆 𝗱𝘇𝗶𝗲𝗰𝗸𝗼 𝗻𝗶𝗲 𝗺𝘂𝘀𝗶𝗮ł𝗼 𝘄𝘆𝗯𝗶𝗲𝗿𝗮ć?
Nie piszemy tego po to, żeby wskazywać winnych.
Piszemy, bo dzieci nie powinny być narzędziem w konflikcie dorosłych.
Dziecko ma prawo kochać oboje rodziców bez poczucia winy. I czasem największym przejawem miłości do dziecka jest nie to, żeby zatrzymać je przy sobie. Tylko pozwolić mu kochać również drugiego rodzica.
𝗗𝗼 𝘇𝗼𝗯𝗮𝗰𝘇𝗲𝗻𝗶𝗮 "𝗕𝗿𝗮𝗰𝗵𝘂" 𝘇𝗮 𝗸𝗶𝗹𝗸𝗮 𝗹𝗮𝘁... ❤️
