Karolina Świętosławska fotografia

08/04/2026

kpt. w st. spocz. Feliks Waśkiewicz ur. 1923 r. ps. "Czarny".
Podharcmistrz, Armia Krajowa
Narodowe Siły Zbrojne, Powstanie Warszawskie.

Niezwykła historia kpt. Feliksa Waśkiewicza (ur. 1923 r.) – człowieka, którego życiorys to gotowy scenariusz na film akcji!
Wychowany w podwarszawskim Wawrze, od młodości związany z harcerstwem. W czasie okupacji jako żołnierz Szarych Szeregów ukończył konspiracyjną podchorążówkę.
Gdy wybuchło Powstanie Warszawskie, Feliks znajdował się na prawym brzegu Wisły.
Jako dowódca patrolu podjął się niemożliwego – przepłynął Wisłę wpław na wysokości Siekierek, mając przy sobie jedynie pistolet i dwa granaty, by nawiązać kontakt z walczącymi powstańcami.
Jego losy po drugiej stronie rzeki były tragiczne – został zatrzymany przez NKWD i osadzony w obozie na Majdanku.
Nie poddał się jednak i wraz z czterema kolegami dokonał brawurowej ucieczki z niewoli.
Po wojnie Pan Feliks postawił na naukę.
Jako kierownik w Centralnej Modelarni Lotniczej brał udział w tworzeniu legendarnego motoszybowca „Pegaz”.
Niestety, przeszłość w AK nie dała o sobie zapomnieć – w 1952 roku został aresztowany przez władze komunistyczne.
Dziś Kapitan Feliks Waśkiewicz jest żywym świadectwem odwagi, niezłomności i pasji.

Bank Spółdzielczy w Białogardzie
Paweł Wiśniewski - Starosta Białogardzki
Wojciech Jankowski
Wojciech Rakowski
NARODOWE SIŁY ZBROJNE
Związek Kombatantów RP i BWP Zachodniopomorski Zarząd Wojewódzki
Światowy Związek Żołnierzy Armii Krajowej
Łukasz Łukasz
Urząd do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych
MicroLab Poznanski.Analog
Fotoplakat
Polskie Radio Koszalin
Pomorze Zachodnie
Karolina Świętosławska fotografia
Marcin Bachtiak

16/03/2026

Płk. w st. spocz. Jan Dziewulak (ur. 1923 r. Dziewule, obecnie Litwa)
Uczestnik bitwy pod Lenino,
1 Polska Dywizja Piechoty im. Tadeusza Kościuszki (33 Armia Frontu Zachodniego Armii Czerwonej)
Kawaler Srebrnego Krzyża Virtuti Militari.

Jan Dziewulak (ur. 1923 r. Dziewule, obecnie Litwa) wychował się w rodzinie byłego legionisty, osadnika wojskowego.
Wraz z matką i sześciorgiem rodzeństwa został w lutym 1940 deportowany do Stiepniaku w Kazachstanie w obłasti akmolińskiej (obwód akmolski).
Pracował m.in. w kopalni złota.
Nie dostał się do armii Andersa.
Powołany do armii radzieckiej, odbywał służbę w Kraju Chabarowskim na granicy z Chinami. Stamtąd trafił do obozu w Sielcach nad Oką do tworzącej się 1 Dywizji im. Tadeusza Kościuszki. Brał udział w bitwie pod Lenino.
Z delegacją żołnierzy polskich wizytował Katyń, przedstawiany przez propagandę sowiecką jako miejsce zbrodni hitlerowskiej.
Po przeszkoleniu podoficerskim brał udział w forsowaniu Wisły, podczas którego został ranny w dłoń.
Powrócił na front jako dowódca plutonu rusznic przeciwpancernych, walczył pod Kołobrzegiem i podczas forsowania Odry, docierając z frontem nad Łabę.
Po wojnie pozostał w wojsku. Ukończył Oficerską Szkołę Saperów w Przemyślu (przeniesioną do Wrocławia i przemianowaną na Oficerską Szkołę Inżynieryjno-Saperską).
Przez wiele lat pełnił funkcję zastępcy szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w Zielonej Górze.
W 1983 roku przeszedł (w stopniu pułkownika) do rezerwy.
Odznaczony:
·Srebrnym Krzyżem Virtuti Militari,
·Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski,
·Krzyżem Walecznych oraz Medalem na Polu Chwały.

Bank Spółdzielczy w Białogardzie
Paweł Wiśniewski - Starosta Białogardzki
Łukasz Łukasz
Wojciech Jankowski
Wojciech Rakowski
Związek Kombatantów RP i BWP Zachodniopomorski Zarząd Wojewódzki
Urząd do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych
MicroLab Poznanski.Analog
Fotoplakat
Powiat Białogardzki
Pomorze Zachodnie
Polskie Radio Koszalin
NARODOWE SIŁY ZBROJNE
Światowy Związek Żołnierzy Armii Krajowej
Karolina Świętosławska fotografia
Marcin Bachtiak

02/03/2026

Ppor. w st. spocz. Halina Hryniewiecka z d. Sokolnicka ps. "Iskra" (ur. 1933, Chechły)
Narodowe Siły Zbrojne, Narodowe Zjednoczenie Wojskowe.
Halina Hryniewiecka urodziła się w 1933 roku w Chechłach.
Jej droga do podziemia była naturalną konsekwencją postawy rodziny – od 1945 roku Sokolniccy byli głęboko zaangażowani w struktury Narodowego Zjednoczenia Wojskowego (NZW) na terenie Północnego Mazowsza.
Do czynnej konspiracji została wprowadzona przez starszego brata, Tadeusza Sokolnickiego. W listopadzie 1949 roku złożyła przysięgę wojskową, przyjmując pseudonim „Iskra”.
Jako łączniczka i sanitariuszka wykonywała zadania o wysokim stopniu ryzyka: Transportowała meldunki, broń oraz amunicję. Organizowała i dostarczała pomoc medyczną dla ciężko chorych i rannych partyzantów operujących w lasach.
Ze względu na zaangażowanie brata w NZW oraz pochodzenie (w nomenklaturze komunistycznej uznana za „córkę kułaka”),
stała się celem brutalnych represji ze strony Urzędu Bezpieczeństwa.
Szykanowana przez aparat państwowy, napotykała ogromne trudności w edukacji i sferze zawodowej.
Szkołę średnią udało jej się ukończyć jedynie w trybie wieczorowym, a z powodu „wilczego biletu” nie mogła znaleźć zatrudnienia w rodzinnych stronach.
W 1953 roku, zmuszona sytuacją życiową, wyjechała „za chlebem” do Elbląga.
Związała się zawodowo z tamtejszymi Zakładami Mechanicznymi (późniejszy Zamech).
W latach 80. aktywnie włączyła się w nurt przemian demokratycznych, wstępując do NSZZ „Solidarność”.

Przez dekady, w obawie przed dalszymi prześladowaniami, nie ujawniała swojej przeszłości partyzanckiej.
O przyznanie uprawnień kombatanckich wystąpiła dopiero w 1995 roku, po zmianie ustroju Polski.
Jako oficer w stanie spoczynku (podporucznik) pozostała aktywnym członkiem Związku Żołnierzy Narodowych Sił Zbrojnych, angażując się w kultywowanie pamięci o żołnierzach wyklętych i tradycji narodowych.

Tadeusz Sokolnicki ps. „Sokół” / „Tadeusz”
Żołnierz Narodowego Zjednoczenia Wojskowego (NZW)

Jego rola polegała nie tylko na rozbudowie struktur terenowych. To on, ufając lojalności i odwadze swojej siostry Haliny, wprowadził ją do organizacji, co pozwoliło stworzyć sprawną sieć łączności opartą na zaufaniu rodzinnym.
Rodzina Sokolnickich z Checheł stała się klasycznym przykładem losów polskiej wsi, która nie pogodziła się z nowym ustrojem.
Jako tzw. „kułacy” (zamożniejsi rolnicy).
Ich dom służył jako punkt kontaktowy, magazyn oraz miejsce odpoczynku dla oddziałów operujących w tym rejonie.
Aktywność Tadeusza ściągnęła na całą rodzinę, w tym na Halinę, wieloletnie prześladowania ze strony Urzędu Bezpieczeństwa .
Poległ w walce z grupą operacyjną UB i oddziałami KBW (Korpus Bezpieczeństwa Wewnętrznego ).
Oddział Tadeusza wpadł w obławę.
Poległ bezpośrednio w akcji.
Wraz z nim zginęło dwóch innych żołnierzy NZW (m.in. sierż. Witold Sieczkowski).

Śmierć Tadeusza nie zakończyła prześladowań rodziny Sokolnickich.
Urząd Bezpieczeństwa kontynuował działania wymierzone w jego najbliższych:
W listopadzie 1949 roku (w tym samym miesiącu, w którym Halina składała przysięgę) UB aresztowało ich ojca, Stanisława Sokolnickiego.
Ojciec został skazany na 2,5 roku więzienia za ukrywanie partyzantów oraz bycie „kułakiem”.

Bank Spółdzielczy w Białogardzie
Paweł Wiśniewski - Starosta Białogardzki
Wojciech Jankowski
Łukasz Łukasz
NARODOWE SIŁY ZBROJNE
Związek Żołnierzy Narodowych Sił Zbrojnych Okręg Szczecin
Związek Żołnierzy Narodowych Sił Zbrojnych Okręg Łomżyński
Urząd do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych
Związek Kombatantów RP i BWP Zachodniopomorski Zarząd Wojewódzki
Pomorze Zachodnie
MicroLab Poznanski.Analog
Fotoplakat
Powiat Białogardzki
Karolina Świętosławska fotografia
Marcin Bachtiak

27/02/2026

Szer. w st. spocz. Aurelia Dąbrowska ps. "Paproć" (ur. 1928 r.)
Narodowe Siły Zbrojne.

Aurelia Dąbrowska urodziła się w 1928 roku. Dorastała w atmosferze patriotyzmu, która ukształtowała jej postawę w obliczu II wojny światowej oraz późniejszej okupacji sowieckiej. Młodość przypadła jej na niezwykle trudny okres dla regionu łomżyńskiego, który był terenem intensywnych działań partyzanckich.
W lipcu 1945 roku, mimo młodego wieku (17 lat), wstąpiła w szeregi Narodowych Sił Zbrojnych (NSZ) w ramach III Okręgu Białostockiego. Przyjęła pseudonim „Paproć”. Jej służba przypadła na czas tzw. drugiej konspiracji, kiedy formacje niepodległościowe stawiały opór sowietyzacji Polski.
W strukturach NSZ pełniła potrójną, niezwykle ryzykowną rolę:
Łączniczka: Odpowiadała za przekazywanie meldunków i utrzymywanie kontaktu między oddziałami a dowództwem na terenie ziemi łomżyńskiej.
Sanitariuszka: Udzielała pierwszej pomocy rannym żołnierzom, często w warunkach polowych i przy braku podstawowych środków medycznych.
Kolporterka: Zajmowała się dystrybucją prasy podziemnej i ulotek, co miało kluczowe znaczenie dla podtrzymywania morale ludności cywilnej i walki z propagandą komunistyczną.
Jej służba zakończyła się w kwietniu 1947 roku, w okresie masowych ujawnień po ogłoszeniu przez władze komunistyczne ustawy o amnestii.
Przez kilkadziesiąt lat okresu PRL, podobnie jak wielu innych żołnierzy NSZ, Aurelia Dąbrowska nie afiszowała się swoją przeszłością z obawy przed represjami ze strony aparatu bezpieczeństwa (UB/SB).
Dopiero po blisko 60 latach od zakończenia walki zdecydowała się na oficjalne ujawnienie swojej działalności konspiracyjnej.
Dzięki temu przyznano jej pełne uprawnienia kombatanckie oraz uznano jej wkład w walkę o wolną Polskę.
Obecnie Aurelia Dąbrowska jest szanowaną postacią w środowisku kombatanckim. Jako jedna z ostatnich żyjących przedstawicielek swojego pokolenia na ziemi łomżyńskiej, bierze udział w uroczystościach rocznicowych i spotkaniach z młodzieżą, kultywując pamięć o Narodowych Siłach Zbrojnych. Za swoją niezłomną postawę i służbę Ojczyźnie została uhonorowana awansem na stopień szeregowego w stanie spoczynku.

Bank Spółdzielczy w Białogardzie
Paweł Wiśniewski - Starosta Białogardzki
Wojciech Jankowski
Wojciech Rakowski
Urząd do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych
Łukasz Łukasz
MicroLab Poznanski.Analog
Fotoplakat
Związek Kombatantów RP i BWP Zachodniopomorski Zarząd Wojewódzki
Światowy Związek Żołnierzy Armii Krajowej
NARODOWE SIŁY ZBROJNE
Związek Żołnierzy Narodowych Sił Zbrojnych Okręg Szczecin
Powiat Białogardzki
Związek Żołnierzy Narodowych Sił Zbrojnych Okręg Łomżyński
Karolina Świętosławska fotografia
Marcin Bachtiak

19/02/2026

Por. w st. spocz. Antoni Jankowski ps. „Rysiek” (ur. 1936 r.)
Narodowe Siły Zbrojne, Narodowe Zjednoczenie Wojskowe
Antoni Jankowski (ur. 1936 r.) to wybitny działacz niepodległościowy, żołnierz powojennej konspiracji oraz Honorowy Prezes Okręgu Łomża Związku Żołnierzy Narodowych Sił Zbrojnych.
Jest jednym z ostatnich żyjących świadków epopei Narodowego Zjednoczenia Wojskowego na Białostocczyźnie i Mazowszu.
Mimo młodego wieku, Antoni Jankowski już jako nastolatek włączył się w struktury polskiego podziemia antykomunistycznego:
W latach 40 jako młody chłopiec pełnił funkcję łącznika ostatniego komendanta Okręgu Białostockiego NZW, Kazimierza Żebrowskiego ps. „Bąk”. Ryzykując życie, dostarczał meldunki i żywność partyzantom ukrywającym się przed bezpieką.
W okresie najcięższego stalinizmu służył w kompanii Władysława Dzierzgowskiego, wykonując zadania gońca i łącznika. Jego niezłomna postawa pozwoliła na zachowanie ciągłości struktur NZW w regionie, mimo brutalnych represji ze strony aparatu bezpieczeństwa.
Za swoją wieloletnią działalność na rzecz niepodległego bytu państwa polskiego oraz kultywowanie tradycji NSZ, por. Antoni Jankowski został uhonorowany licznymi odznaczeniami państwowymi i resortowymi, m.in.:
* Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski,
* Medalem Stulecia Odzyskanej Niepodległości,
* Medalem Pro Patria,
* Pamiątkowymi Medalami 70-lecia i 75-lecia NSZ.
Dziś porucznik Jankowski pozostaje aktywnym kustoszem pamięci o swoich dowódcach i kolegach z oddziałów partyzanckich, będąc autorytetem dla młodego pokolenia patriotów.

Bank Spółdzielczy w Białogardzie
Paweł Wiśniewski - Starosta Białogardzki
Związek Żołnierzy Narodowych Sił Zbrojnych Okręg Łomżyński
Wojciech Jankowski
Wojciech Rakowski
Łukasz Łukasz
Urząd do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych
Związek Kombatantów RP i BWP Zachodniopomorski Zarząd Wojewódzki
NARODOWE SIŁY ZBROJNE
Światowy Związek Żołnierzy Armii Krajowej
Związek Żołnierzy Narodowych Sił Zbrojnych Okręg Szczecin
Pomorze Zachodnie
MicroLab Poznanski.Analog
Fotoplakat
Karolina Świętosławska fotografia
Marcin Bachtiak

03/02/2026

Kpt. w st. spocz. Elżbieta Wójcik-Wyrzykowska ps. "Kaśka" (ur. 1929 Młyńsk).
Narodowe Siły Zbrojne
Elżbieta Wójcik-Wyrzykowska z domu Klein przyszła na świat 22 maja 1929 roku w Młyńsku (województwo pomorskie).
W roku 1933 rodzice, Edmund i Tekla, przeprowadzili się z obiema córkami do Piaseczna.
Tu Elżbietę Klein zastał wybuch wojny.
W roku 1943 nasza bohaterka ukończyła szkołę powszechną, po czym w Arbeitsamcie (urzędzie pracy) skierowano ją na roboty przymusowe. Czternastolatka nie trafiła jednak do Niemiec. We wspomnianym urzędzie pracowała bowiem kobieta, członkini podziemia niepodległościowego, która znała właściciela młyna w Górze Kalwarii, gdzie zatrudniony był ojciec Elżbiety. Dzięki temu dziewczyna podjęła pracę w górskokalwaryjskim Domu Pomocy Społecznej – w szwalni.
W maju 1944 roku została dzięki swojemu koledze Zygmuntowi Wyrzykowskiemu ps. "Gryk" (po latach został jej drugim mężem) zaprzysiężona do Narodowych Sił Zbrojnych. Otrzymała przydział do Samodzielnego Batalionu NSZ im. Brygadiera Mączyńskiego.
Jej bezpośrednim dowódcą drużyny był kpr.pchor. Władysław Sieradzki ps. "Kordian". Została łączniczką.
W trakcie Powstania Warszawskiego przenosiła broń i amunicję do oddziałów NSZ stacjonujących w Lasach Chojnowskich.
Swoją służbę w NSZ zakończyła w styczniu 1945 roku wraz z rozformowaniem batalionu. Nie podjęła działalności antykomunistycznej. Podjęła pracę zawodową w młynie przy ul. Wyszyńskiego w Górze Kalwarii.
Następnie była zatrudniona w sklepie przy ul. Kilińskiego i w zakładzie Hortex.
Należy do Związku Żołnierzy NSZ Okręg Mazowiecki oraz Związku Kombatantów RP i Byłych Więźniów Politycznych.
Za swoje zasługi została uhonorowana ⁦m.in⁩.:

* Krzyżem Narodowego Czynu Zbrojnego,
* Krzyżem Partyzanckim,
* Złotym Medalem "Za Zasługi dla Obronności Kraju",
* Medalem Pamiątkowym 75-lecia Narodowych Sił Zbrojnych.

Bank Spółdzielczy w Białogardzie
Paweł Wiśniewski - Starosta Białogardzki
Wojciech Jankowski
Łukasz Łukasz
NARODOWE SIŁY ZBROJNE
Związek Żołnierzy Narodowych Sił Zbrojnych Okręg Szczecin
Związek Kombatantów RP i BWP Zachodniopomorski Zarząd Wojewódzki
Urząd do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych
MicroLab Poznanski.Analog
Fotoplakat
Powiat Białogardzki
Pomorze Zachodnie
Karolina Świętosławska fotografia
Marcin Bachtiak

13/01/2026

31/12/2025

https://youtube.com/-v4h?si=JHp36LMtn78UsKuC

11/12/2025

Danuta Kołodziejska (ur. 1937 r. Wołyń)
Syberia, deportacje.
Mama pani Danuty w 1936 roku wyszła za mąż za zawodowego oficera Wojska Polskiego II Rzeczypospolitej.
Po ślubie zamieszkali w Toruniu Wschodnim.
W maju 1939 roku, z powodu służbowego wyjazdu ojca, rodzina przeniosła się do Janowa Wołyńskiego, a następnie do Równego, gdzie w lipcu 1939 roku zaskoczyła ich wojna. Nie mogli wrócić do Torunia.
Ojciec został zmobilizowany do Batalionu Obrony Pogranicza i walczył w okolicach granicy z Rumunią, nad rzeką Słucz.
Po zakończeniu działań wojennych dostał się do sowieckiej niewoli, skąd udało mu się uciec. Musiał jednak przez kilka miesięcy ukrywać się w okolicach Stanisławowa i Lwowa, ponieważ sąsiad Ukrainiec ostrzegł go, że NKWD na niego czeka.
W maju 1940 roku ojciec wrócił, a 29 czerwca 1940 roku rodzina została wywieziona do Włodzimierza Wołyńskiego, skąd następnie przetransportowano ich na Syberię (była to trzecia masowa wywózka Polaków).
Po czterech tygodniach dotarli do stacji Ziranka nad rzeką Czułym (prawym dopływem Obu) w Kraju Krasnojarskim, a stamtąd do łagru w tajdze.
Rodzice wraz z 13-letnią siostrą Agnieszką pracowali przy wyrębie i okorowywaniu ściętych drzew. Rodzina przebywała w łagrze przez dwa lata.
Ojciec wraz z mężczyznami z dwóch rodzin zbudowali tratwę, którą spłynęli w górę rzeki Czułym do stacji Ziranka, a stamtąd pociągiem do Bijska w Kraju Ałtajskim, w pobliżu granicy z Mongolią.
W październiku 1941 roku ojciec wyjechał do Buzułuku, gdzie zgłosił się do Armii gen. Andersa.
Po kilku miesiącach przyjechał po rodzinę na podstawie przepustki, która była wypisana ołówkiem kopiowym. Było na niej napisane „1+7”, co oznaczało, że przepustka dotyczy ojca i jego rodziny. Ojciec przed „7” dopisał „1”, dzięki czemu razem z rodziną wyjechało jeszcze dziesięć osób. Przez Kazachstan i Uzbekistan dotarli do G’uzor, a następnie wraz z wojskiem do Krasnowodzka (portu nad Morzem Kaspijskim), skąd sowieckimi statkami dopłynęli do portu Pahlavi w Iranie.
W Iranie oddzielono cywilów od wojska, które pojechało do Iraku, Syrii, Palestyny i Egiptu, skąd żołnierze wyruszyli na front włoski.
Ojciec pani Danuty walczył pod Monte Cassino oraz na wschodnim wybrzeżu Włoch, pod Ankoną, gdzie poległ 17 lipca 1944 roku.
Po kilku miesiącach rodzinę przewieziono do portu Ahwaz nad Zatoką Perską, skąd popłynęli przez Morze Arabskie do Karaczi, a później do portu Bombaj w Indiach (obecnie Mumbaj). Stamtąd przez Ocean Indyjski dopłynęli do Mombasy w Kenii (Afryka Wschodnia), a następnie do Ugandy, do osiedla w Koji nad Jeziorem Wiktorii.
Do Polski rodzina wróciła w lipcu 1947 roku. Początkowo mieszkali u dziadka w Gardei, a następnie przenieśli się do Grudziądza, gdzie pani Danuta mieszka do tej pory.

Bank Spółdzielczy w Białogardzie
Paweł Wiśniewski - Starosta Białogardzki
Wojciech Jankowski
Wojciech Rakowski
Zachodniopomorski Urząd Wojewódzki
Światowy Związek Żołnierzy Armii Krajowej
NARODOWE SIŁY ZBROJNE
Pomorze Zachodnie
Polskie Radio Koszalin
GK24.pl
Związek Kombatantów RP i BWP Zachodniopomorski Zarząd Wojewódzki
Urząd do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych
Fotoplakat
MicroLab Poznanski.Analog
Łukasz Łukasz

09/12/2025

18/11/2025

11.11.2025’ Rajd dla Niepodległej na rolce

05/11/2025

Ppłk w st. spocz. Stanisław Wierzchucki (ur. 1929 r. Łosice) ps. „Błyskawica”, „Sęk”
Narodowe Siły Zbrojne
Stanisław Wierzchucki był żołnierzem oddziałów Pogotowia Akcji Specjalnej Narodowych Sił Zbrojnych kryptonim „Topór”, a po ich rozbiciu wszedł w skład oddziału PAS NSZ kryptonim „Wiąz” w XII Okręgu Podlasie NSZ, gdzie był celowniczym rkm-u. Dowódcą oddziału był mjr Karol Sęk ps. „Jakub”.
Zakazał żołnierzom ujawniania się przed Urzędem Bezpieczeństwa pod karą śmierci. „Błyskawica” ukrywał się przez 10 lat pod fałszywym nazwiskiem Stanisław Jerzy Jasiński. W tym czasie nie kontaktował się z rodziną, dał tylko rodzicom znać, że żyje.
Dopiero w teczkach otrzymanych wiele lat później z Instytutu Pamięci Narodowej odnalazł informacje, jak blisko aresztowania go było UB i kto na niego donosił. „Błyskawica” był jedynym żołnierzem oddziału o kryptonimie „Wiąz”, który, pomimo usilnych starań ubeków, nie został odnaleziony.
Większość dowódców została skazana na kary śmierci i kary zostały wykonane. Pozostali żołnierze zostali skazani na kary wieloletniego więzienia, które odsiedzieli.
Stanisław Wierzchucki ps. „Błyskawica” ujawnił się w dniu 16 października 1956 roku. Natychmiast został aresztowany. W tym czasie wszyscy jego dowódcy i koledzy z oddziału albo już nie żyli, albo odsiadywali kary więzienia.
Po tygodniu wielogodzinnych przesłuchań został wypuszczony, ale był inwigilowany i kontrolowany przez kilkadziesiąt lat.
Dopiero w lutym 1957 roku udało się Stanisławowi Wierzchuckiemu sądownie powrócić do własnego nazwiska.
Już pod własnym nazwiskiem ukończył studia inżynierskie i do emerytury pracował w hucie w Ostrowcu Świętokrzyskim.
Od momentu założenia Związku Żołnierzy NSZ został jego aktywnym członkiem oraz jest twórcą projektu i wykonawcą Kaplicy Narodowych Sił Zbrojnych w Sanktuarium Matki Bożej Bolesnej Pani Świętokrzyskiej w Kałkowie-Godowie.

Odznaczenia:
- Krzyż z Mieczami Orderu Krzyża Niepodległości
- Krzyż Narodowego Czynu Zbrojnego
- Medal Stulecia Odzyskanej Niepodległości
- Medal „Pro Patria”
- Złoty Medal za "Zasługi dla Obronności Kraju"
- Medal „Pro Bono Poloniae”

Bank Spółdzielczy w Białogardzie
Paweł Wiśniewski - Starosta Białogardzki
Powiat Białogardzki
Wojciech Jankowski
Wojciech Rakowski
Zachodniopomorski Urząd Wojewódzki
Związek Kombatantów RP i BWP Zachodniopomorski Zarząd Wojewódzki
Łukasz Łukasz
NARODOWE SIŁY ZBROJNE
Pomorze Zachodnie
Urząd do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych
Światowy Związek Żołnierzy Armii Krajowej
GK24.pl
Fotoplakat
MicroLab Poznanski.Analog
Klub 8. Koszalińskiego Pułku Przeciwlotniczego
Karolina Świętosławska fotografia
Marcin Bachtiak