11/09/2026
"Hindi ako umiiyak dahil nasasaktan lang ako"
Ang hirap pala kapag alam mong may gusto kang sabihin, alam mong may karapatan kang lumaban para sa sarili mo, pero kahit anong gawin mo, parang wala kang boses. Gusto mong ipaliwanag yung side mo, gusto mong sabihin kung gaano ka nasaktan at kung gaano ka unfair yung nangyayari, pero nauunahan ka ng luha at bigat ng dibdib.
Hindi ako mahina dahil umiiyak ako. Sa totoo lang, umiiyak ako dahil sobrang dami ko nang kinikimkim. Galit ako sa mga bagay na hindi ko masabi, sa mga salitang hindi ko mailabas, at sa mga pagkakataong pinili kong manahimik dahil ayokong lumala pa ang sitwasyon. Minsan, ang luha na lang yung paraan para mailabas ko yung galit na hindi ko kayang isigaw.
Ang pinakamasakit ay hindi lang yung ginawa sa akin. Yung pakiramdam na parang wala akong magawa para ipagtanggol ang sarili ko. Gusto kong maging matapang, gusto kong lumaban, pero may mga pagkakataong kahit gaano ka kagalit, hindi mo pa rin alam kung paano mo ipaglalaban ang sarili mo nang hindi ka lalo masasaktan.
Kaya kung nakikita ninyong umiiyak ako, huwag agad isipin na dahil lang nasaktan ako. Minsan, umiiyak ako dahil galit na galit na ako. Galit ako dahil alam kong hindi tama yung nangyayari, pero hindi ko alam kung paano ko ito haharapin. Galit ako dahil gusto kong sabihin ang lahat, pero pakiramdam ko walang nakikinig. At higit sa lahat, galit ako sa sarili ko dahil may mga pagkakataong hinayaan kong manahimik na lang ako kahit ang dami kong gustong ipagtanggol.
Hindi ko kailangan maging walang luha para masabing matapang ako. Minsan, ang tunay na tapang ay yung pag-iyak mo habang pilit mong pinipiling hindi sumuko. At kahit hindi ko kayang ipagtanggol ang sarili ko sa paraan na gusto ko ngayon, sana dumating yung araw na matutunan kong magsalita, magtakda ng hangganan, at ipaglaban ang sarili ko nang hindi kailangang mawala ang kabutihan ko.
