21/02/2026
Ik sta in mijn studio en pak het album zorgvuldig in. De omslag is van een zachte, fluweelachtige stof, precies in de kleur van haar broek – met liefde uitgezocht door haar man.
Zoals altijd vertrek ik te vroeg, liever wat speling onderweg dan te laat aankomen. Pas als ik de straat inrijd, realiseer ik me dat hij praktisch om de hoek woont. Onderweg zie ik hem lopen met zijn hond. In mijn achteruitkijkspiegel zie ik hem zwaaien. We hebben elkaar gezien; ik besluit niet te wachten in de auto, maar hem tegemoet te lopen.
We begroeten elkaar. “Nog even snel de hond uitlaten voordat jij zou komen. Ik ben de hele dag weggeweest,” zegt hij. Terwijl we teruglopen naar zijn huis, praten we luchtig over van alles en nog wat. Binnen wordt de waterkoker aangezet en maakt hij de brokken voor de hond klaar, terwijl ik aan de keukentafel plaatsneem.
Hij vertelt over zijn dag, over het bezoek aan een dierbare oude collega. Als de thee klaar is, praten we verder. Mooie herinneringen komen boven, en dat brengt ons bij het album.
Ik overhandig hem het album. Hij pakt het voorzichtig uit en glijdt met zijn hand over de zachte kaft. Terwijl hij door het album bladert – het verhaal van het afscheid en de condoleance – komen er herinneringen boven. Niet alleen het album vertelt een verhaal, maar elke foto afzonderlijk: over de mensen, de momenten, zelfs over degenen die niet op de foto staan.
Tussendoor vertelt hij dat hij de foto’s al vaak op de laptop heeft bekeken. De beelden roepen meer herinneringen op dan alleen deze twee dagen. Ze brengen hem terug naar de mensen die er waren met een lach en een traan, naar de warmte van het samenzijn, het prachtige verlichte tuinpad, de buren die hielpen en ’s ochtends een erehaag vormden. Maar ook zijn kinderen en kleinkinderen, de mooie dienst, de woorden van haar zus, de muziek, de zangeres en pianist – alles wordt opnieuw beleefd. Hij wijst foto’s aan en noemt de muziekstukken. Ik hoor de muziek weer als ik naar de beelden kijk.
Tussendoor kijkt hij naar de lege plek aan tafel. Soms lijkt het of ze er gewoon weer zit.. Het gemis is er en de liefde zó voelbaar.
Na anderhalf uur neem ik afscheid. Ik vraag of ik hem een knuffel mag geven en krijg een stevige omhelzing. Terwijl hij mijn handen vasthoudt zegt hij: “Dank je wel, fijn dat je er was en dat je dit voor ons hebt vastgelegd. Maar ook dat je de moeite hebt genomen om het album langs te brengen en mijn verhaal hebt aangehoord.”
Als ik naar huis rijd, besef ik dat mijn werk zoveel meer is dan alleen foto’s maken. Het is het bewaren van herinneringen, het vastleggen van liefde en verbinding – tastbare troost, voor nu en voor later.
Wederom een hele fijne samenwerking met Uitvaartbegeleiding Esther Polman en Crematorium Hart van Berkelland
(Foto’s geplaatst met toestemming van de familie 🌿)