23/06/2026
Dat het in de fotografie wereld rennen of stilstaan is, is wel een bekend iets. We praten over termen als "hoogseizoen" en topdrukte. Met heel wat bruiloften, stiekem nog meer scholen en kinderdagverblijven mocht ik afgelopen periode ook nog eens in volle vertrouwen echt stil staan bij het leven. Het leven van een ontzettend geliefde man, vader, opa, vriend. Zijn leven.
Iets wat ik veel vaker doe, en toch niet helemaal bekend is. Want vaak zijn het toch de Knaptoetjes die bellen met: "gekke vraag, ik weet dat je het eigenlijk niet doet maar zou je.." JA. Heel graag. Want je zou het misschien niet helemaal zeggen bij mijn logo/naam & ook mijn slogan is misschien niet direct passend. Ik leg deze momenten echt met al mijn liefde voor jullie vast. En, is dat dan niet gek? Nee dat is het niet. Ben ik dan emotieloos? Zeker niet. Ook ik pink absoluut een traantje weg. Maar vaak in de auto op de terug weg, of tijdens de bewerking. En dat vind ik helemaal oké. Dat maakt mij toch weer een beetje mens hè. En als je dan de foto's vandaag verzend, de radio aan hebt staan en dit nummer komt in de eerste 5 minuten daarna voorbij, weet ik het weer zeker. Dit past ook bij mij, als mens. Als fotograaf. De fotograaf voor de rest van je leven. In liefde vast gelegd. ❤️
