Gwendolyn Pieters Fotografie

06/09/2026

06/09/2026

Een Betekenisweeksessie doet iets met je, oprecht. Je komt voor een fotosessie, maar gaat naar huis met zoveel meer. Een glimlach. Een knuffel, een lach of een traan. Even geen ziekenhuis, geen zorgen, maar alleen tijd, aandacht en verbinding met elkaar.

De foto’s zijn een prachtige herinnering, maar wat je écht bijblijft, is hoe het voelde. De Betekenisweeksessie is niet alleen iets wat je ziet. Het is iets wat je voelt.
Ken jij iemand die zo’n bijzondere herinnering verdient?

www.feel-it.nl

Liefs Gwendolyn

https://fb.watch/JtolBDdyRz/

03/09/2026

Waarom loopt de uitvaartleider (verzorger), soms samen, voor de rouwauto? Deze vraag kreeg ik gesteld via mijn Social Media. Mooie vraag!

Wanneer de uitvaartleider voor de rouwauto uitloopt, is dat uit respect voor de familie maar ook voor de persoon waar je die dag afscheid van neemt. Een eerbetoon, symbolisch om de overledene de weg te wijzen ♡

Liefs Gwendolyn

01/09/2026

“Een pauwenveer als belofte …” Op de kist ligt een prachtig boeket vol pauwenveren, tussen blauwe ridderspoor en zachte rozen. Deze familie kende ik voor het afscheid, want jaren geleden mocht ik in hun tuin fotograferen, in een tijd waarin niemand van ons wist hoeveel tijd er nog zou zijn.

Lees via deze link mijn blog over dit prachtige symbool: https://pietersfotografie.nl/pauwenveer-als-belofte-afscheid/

Liefs Gwendolyn

30/08/2026

Later wil je soms juist de dingen zien die je toen niet kon zien. Want op de dag van een afscheid ben je er met je hart.

Je hoort de woorden, voelt het verdriet, omhelst mensen en probeert vooral overeind te blijven, maar ondertussen gebeurt er zoveel om je heen.

Wie stond er achter je? Wie hield jouw hand vast? Hoe keek je kind naar opa? Wie kwam speciaal van ver om afscheid te nemen?

Je ziet het niet allemaal en dat hoeft ook niet. Als afscheidsfotograaf kijk ik juist naar die momenten. Ik leg vast wat jij op dat moment misschien niet kunt zien. Zodat je later niet alleen foto's hebt van het afscheid zelf, maar ook kunt zien en voelen wat er die dag allemaal om je heen gebeurde.

Soms is een foto niet alleen een herinnering aan wat je wél zag, maar juist aan wat je hebt gemist. ❤️

Liefs Gwendolyn

27/08/2026

Een afscheid zit altijd vol kleine rituelen.

Een bloem neerleggen.
Een kaars aansteken.
Een laatste kus.
Een hand op de kist.
Dat ene lied dat precies bij hem of haar past.

Op het eerste gezicht zijn het misschien kleine handelingen, maar juist in die kleine momenten zit zoveel betekenis.

Als afscheidsfotograaf kijk ik daarom niet alleen naar wat er ‘gebeurt’. Ik kijk naar waarom iets gebeurt. Naar de handen, de blikken en de kleine gebaren waarmee mensen laten zien wat soms niet in woorden te zeggen is.
Want een afscheid bestaat niet alleen uit een ceremonie.

Het bestaat uit tientallen kleine momenten die samen het verhaal vertellen van iemand die ontzettend gemist wordt.
En juist dát verhaal wil ik bewaren. ❤️

Liefs Gwendolyn

24/08/2026

Voor altijd dichtbij
Een klein handje, een stil gezichtje, een afscheid dat geen ouder ooit zou moeten kennen.

En toch blijven er beelden. Van die kleine vingers. Die zachte wangen. De liefde tussen ouder en kind.

Ik fotografeer niet het afscheid. Ik fotografeer de liefde die blijft.
Omdat je later misschien niet meer precies weet hoe klein hij was, hoe zacht zij voelde, hoe je haar vasthield.

En je later terug kunt kijken
en dat kleine handje weer kunt zien,
precies zoals het daar lag,
veilig in jouw handen.

Liefs Gwendolyn

21/08/2026

Een kijkje achter de schermen van een afscheidsfotograaf 👇🏻

Wat gebeurt er eigenlijk vóórdat ik mijn camera pak? Ik bereid me vooral voor op zo min mogelijk aanwezig zijn. Natuurlijk ben ik er, zichtbaar maar wat ik bedoel is dat je natuurlijk opgaat in de mensen terwijl je je werk doet.

Vooraf bereid ik mezelf goed voor. Wie was de overledene? Wie zijn de nabestaanden, de familie, vrienden? Hoe ziet het afscheid eruit? Waar kan ik staan zonder in de weg te lopen?

Tijdens het afscheid beweeg ik rustig mee. Ik blijf op de achtergrond, observeer veel en wacht op het juiste moment. Geen aanwijzingen, geen geposeerde momenten. Gewoon natuurlijk aanwezig zijn.

En dan zijn er natuurlijk de emoties. Ook ik ben maar een mens. Soms raakt een moment me. Maar op dat moment is mijn eerste verantwoordelijkheid de familie. Ik blijf rustig, professioneel en gefocust. Want mijn doel is niet om zoveel mogelijk foto’s te maken.

Mijn doel is om de momenten vast te leggen die later vertellen hoe dit afscheid werkelijk was. Zorgvuldig. Met respect en heel veel liefde ❤️

Liefs Gwendolyn

Foto gemaakt door: Gonnie Bax

18/08/2026

“Dat wil je later toch niet terugzien?”

Dat is misschien wel één van de meest gehoorde reacties als ik vertel over afscheidsfotografie. Want wie wil er nu terugkijken naar een dag vol verdriet?

Ik snap het heel goed, maar vaak verandert dat gevoel met de tijd.

Op de dag zelf gaat alles in een roes aan je voorbij. Mensen komen, er wordt gepraat, gehuild, geknuffeld en afscheid genomen. Je probeert er te zijn, maar je neemt lang niet alles bewust in je op.

En juist daarom kunnen foto’s later zo waardevol zijn. Niet om het verdriet opnieuw te beleven, maar om de liefde terug te zien. De herinneringen.

Die hand die nog één keer werd vastgehouden. De blik van iemand die je dierbaar is. De omhelzing. De mensen die er waren. De kleine momenten die je op de dag zelf misschien helemaal hebt gemist.

Families vertellen mij regelmatig dat ze maanden of zelfs jaren later blij zijn dat die beelden er zijn.

Omdat afscheid niet alleen gaat over het moment waarop iemand er niet meer is. Het gaat óók over hoe ontzettend veel liefde er was ❤️

Liefs Gwendolyn

15/08/2026

Kinderen tijdens een afscheid 🤍

Als afscheidsfotograaf voel en ervaar ik elke keer weer hoe bijzonder kinderen omgaan met afscheid.

Ze stellen vragen, soms heel onverwacht, maar vaak heel direct. Ze zoeken je hand, geven je een knuffel als je huilt of zitten er juist stilletjes bij. En soms gebeurt er ineens iets heel “gewoons”: een schaterlach, een grapje dat voor volwassenen ongepast zou zijn geweest; een kind dat even kind is.

En juist dát vind ik zo waardevol om vast te leggen.

Want later herinner je je misschien vooral de grote momenten van het afscheid. Maar die kleine beelden van je kind bij opa, oma, papa of mama… die kunnen zo ontzettend dierbaar worden.

Niet alleen omdat ik het afscheid fotografeer, maar ook omdat ik het verhaal vastleg van hoe jullie samen afscheid namen. En daar horen kinderen bij 🤍

Liefs Gwendolyn