PinkLink

Fotografie & Vormgeving

05/05/2026

Mommy & me - samen onderweg

01/05/2026

Bloom Sessions - waar liefde vorm krijgt

angers

29/04/2026

Branding shoot - ondernemen op jouw manier

27/04/2026

Sanne: Die avond belde ik weer het ziekenhuis. We mochten langskomen en ik kreeg medicijnen, maar ze konden niet zeggen of mijn waarden hierdoor echt zouden dalen. Hun uitleg bleef vaag en ik voelde me niet gerustgesteld. Wel spraken ze af dat ik laagdrempelig mocht bellen en regelmatig een CTG zou krijgen. Gelukkig was de baby die dagen lekker druk, dat gaf me wat vertrouwen.

Tot die ene zaterdagmiddag. Na een dutje werd ik wakker en voelde… niets. Geen schopjes, geen beweging. Ik ging op mijn linkerzij liggen en wachtte een half uur, maar er gebeurde nog steeds niets. In paniek belde ik het ziekenhuis. Daar kreeg ik het advies om nog een uur te wachten, ik mocht niet langskomen. Maar ik wist dat dit niet was wat we hadden afgesproken. Uiteindelijk voelde ik hem weer bewegen, maar ik wist ook: zo wil ik dit niet nog weken volhouden. In een volgend gesprek spraken we af dat ik voortaan altijd meteen mocht komen als ik het niet vertrouwde. Dat gaf iets meer rust.

Omdat zwangerschapscholestase risico’s met zich meebrengt, moest ik worden ingeleid. Het werd een bevalling zoals ik hem gewenst had. Rustig, in bad (al moest ik daar weer voor vechten), met de regie bij mij. Het was de meest medische bevalling die ik heb gehad, maar tegelijk de mooiste.

Toen onze kleine veilig en gezond in mijn armen lag, voelde ik overweldigend geluk. Tegelijk besefte ik iets pijnlijks: dit zou de laatste keer zijn. Het voelt soms alsof er een stukje van mij afgesloten is. Nooit meer zwanger zijn, nooit meer een bevalling meemaken. Het is een vorm van rouw waar weinig over gesproken wordt. Alsof je er niet over mag voelen, terwijl het verdriet soms diep kan zitten.

Toch heb ik geleerd dat dit soort rouw er mag zijn, ook midden in het geluk van het moederschap. Het mag verdrietig voelen, het mag gemis zijn, zonder dat het afdoet aan de vreugde die er tegelijkertijd is. Ik geniet intens van mijn kinderen en van het leven dat we nu samen hebben, maar dat gemis mag er ook zijn. Het één sluit het ander niet uit. Juist dat wil ik andere vrouwen meegeven: dat al die gevoelens naast elkaar mogen bestaan. Dat je mag vieren wat er is en tegelijk ruimte mag geven aan wat je moet loslaten.

25/04/2026

Mommy & me - jij & ik, altijd

24/04/2026

Milk Moments - in alle rust

21/04/2026

Bloom Sessions - in volle verwachting

20/04/2026

MOTHERHOOD STORY SANNE - DEEL 3

Het was een fijne zwangerschap, al bleef de angst voor vroegtijdige weeën aanwezig. Toen ik 34 weken zwanger was, kreeg ik opeens over mijn hele lichaam een ondraaglijke jeuk. Meteen dacht ik: dit is niet goed. De verloskundige vroeg of ik jeuk had op mijn voetzolen of handpalmen. Dat waren toevallig de enige plekken waar ik géén jeuk had. “Dan hoort het gewoon bij de zwangerschap,” zei ze, “het is geen zwangerschapscholestase.” Ik wilde haar geloven, maar ergens bleef er een naar gevoel knagen.

Na een paar dagen vertrouwde ik het toch niet meer. Mijn urine was knaloranje geworden en mijn gevoel zei dat er meer aan de hand was. Ik belde opnieuw de verloskundige, en deze keer mocht ik bloed laten prikken. Diezelfde middag kreeg ik al telefoon: het was toch zwangerschapscholestase. Een leveraandoening waarbij de galafvoer wordt belemmerd, waardoor galzouten zich ophopen in je bloed. Dat veroorzaakt niet alleen intense jeuk, maar kan ook gevaarlijk zijn voor de baby, met risico’s als vroeggeboorte of zelfs sterfte.

De cijfers logen er niet om: boven de 10 micromol per liter geldt als galstuwing, boven de 40 is ernstig. Ik had 179. Ik schrok me rot. Aan de telefoon kreeg ik het advies om goed te letten of de baby genoeg bewoog. Natuurlijk ging ik daarna googelen en wat ik las zorgde opnieuw voor angst. Hoe moest ik ooit rustig blijven?

05/02/2026

Ze wilde dit moment niet vergeten.
Het vasthouden, de kleine handjes aan haar borst, hun momentjes samen.

Soms vergeten moeders mij.
En precies dat moment bewaar ik.
Liefde zonder publiek.

Dit is een Milk Moment uit The PinkLink Series. Speciaal voor moeders die deze tijd niet willen vergeten. Wil je dit ook bewaren? Dan ben je welkom 💞

29/01/2026

Ik geloof niet dat het moederschap mooier gemaakt hoeft te worden.
Want het is al groot genoeg.

Ik geloof dat de meest waardevolle beelden niet ontstaan door perfecte styling, maar juist door er met aandacht naar te kijken.

Naar hoe je je kindje vasthoudt en hoe je naar je kindje kijkt zonder dat je het doorhebt en andersom.

Ik maak geen beelden van hoe het eruitziet. Dus geen beelden van jou die na zes weken weer in dezelfde spijkerbroek past als van voor je moeder werd (grrrr, lukt dat echt iemand?😑). Of van die ene schattige (maar veel te dure) outfit voor je kleintje of het perfecte opgeruimde huis.

Dat hoeft bij mij echt niet, want ook ik pas niet in die spijkerbroek, mijn kinderen dragen niet de duurste kleren (ze maken het toch weer vies) en mijn huis…. daar hebben we het maar niet over 🙈.

Ik bewaar hoe het voelt om moeder te zijn. Gewoon zoals je bent.

Adres

Gruttoweg 2
Tilligte
7634PG

Website

http://www.pinklink.nl/

Meldingen

Wees de eerste die het weet en laat ons u een e-mail sturen wanneer PinkLink nieuws en promoties plaatst. Uw e-mailadres wordt niet voor andere doeleinden gebruikt en u kunt zich op elk gewenst moment afmelden.