08/04/2026
Ik ben nog altijd een beetje bezig met landen van een waanzinnige week vol leerzame inzichten en lessen. In eerste instantie vooral gericht op fotografie, maar dat bleek een understatement. Het was zoveel meer dan alleen dat.
De workshop NGNS had al 2 jaar mijn aandacht, maar ik voelde nooit de ruimte en de Guts om me echt in te schrijven. Ruimte had ik eigenlijk nu ook helemaal niet… maar de Guts blijkbaar wel. Met buikpijn en lood in mijn schoenen vertrok ik maandag 30 maart richting Reeuwijk. In mijn hoofd allerlei rampscenario’s over wat er mis kon gaan thuis — met mijn kinderen, man, hond… of met mij. Meerdere keren dacht ik eraan me af te melden. Lieve collega .nl hielp me doorzetten. Achteraf gezien kun je je hier helemaal niet op voorbereiden.
Ik voelde al maanden ontzettend veel druk en stress rondom mijn eigen fotografiewerk en de zorgen thuis. Wat ging ik eigenlijk doen en zoeken bij NGNS? Had ik niet beter een weekje Ibiza kunnen boeken? Als je me dat die maandag had gevraagd, had ik waarschijnlijk volmondig ja geantwoord… maar vraag je me het nu, dan zeg ik NEE. Absoluut niet!
Deze week heeft iets losgemaakt wat muur- en muurvast zat.
Ik heb weer gevoeld en ben geweest wie ik nog altijd ben, onder die dikke laag van zorgen, stress, verdriet, onzekerheid en aanpassen. Het werd zelfs uitgesproken door twee lieve teamgenootjes:
“Kim, we vinden het zo mooi om te zien dat je ondanks alles zo jezelf bent.” Een pracht compliment 🥰
Ik ben samen met een geweldige groep fotografen en onder leiding van de beste coaches volledig ondergedompeld in de wereld van documentaire fotografie en storytelling. En daarnaast — niet te vergeten — ook in een ijsbad (waarvan ik vooraf zei dat ik dat écht niet zou doen 😅). Als je me kent, weet je dat ik een gruwelijke hekel heb aan kou… maar wonder boven wonder voelde ik me daarna herboren en alsof ik de wereld aankon.
Mijn opdracht (waar ik rete zenuwachtig voor was) bracht me naar een bijzondere plek op Zuid in Rotterdam. Wat was ik dankbaar dat ik daar mocht fotograferen. Mensen met een hart van goud, een hart voor de kinderen. Een plek vol hoop en oprechte aandacht. Mensen die elkaar zien...Dat wat ik soms mis in de maatschappij, ik stond er daar middenin. Ik heb meerdere keren gedacht: elk kind verdient zo’n kans.
Het team waar ik in terechtkwam was ook goud. Echt… hoe krijgen ze het voor elkaar? De meest lieve, meevoelende, humoristische, authentieke en inspirerende mensen bij elkaar. Onder leiding van fantastische coaches hebben we naar elkaar gekeken en geluisterd, naar elkaars werk gekeken en elkaar écht gezien. Zonder oordeel. Veilig. Vertrouwd. En na 2 dagen voelde het als een soort familie.
Ik ging naar NGNS om verhalen nog beter te gaan zien en vast te leggen. Mijn coaches zeiden "ga eens voelen wat je voelt hier op deze plek en bij dit verhaal". Dat kostte moeite...want voelen en focussen ging niet vanzelf. "Je zenuwstelsel staat in de overlevingsstand" zei een van mn coaches... en die was raak.
Want voordat ik het verhaal van een ander echt kon zien en voelen, moest ik eerst naar mezelf kijken. En daar zag ik mijn eigen verhaal. Midden in een groep mensen die allemaal hun eigen proces doorliepen, ver van huis, even geen moeder, niet hoeven zorgen… daar kwam het binnen. Ik zag en voelde mijn eigen verhaal. Wat ik al zo lang meedraag. En wat het met me doet. Ik stond stil. En besefte dat het anders mag. Dat het in de toekomst mag worden zoals het bij mij past. Wat haalbaar is voor míj. Wat goed voelt voor míj.
Fotografie is voelen en maken. Je openstellen.
In een wereld die zo gericht is op perfectie, is het moeilijk om los te laten wat “hoort” en wat er van je verwacht wordt. Voor je het weet word je geleefd door de waan van de dag.
Maar juist als je durft te voelen en los te laten, kom je op de mooiste plekken.
Met een beetje meer liefde. En een beetje meer f**k it.
Stap voor stap…
meer van jezelf in je werk en in je leven.
Mega dankbaar ben ik voor deze waardevolle ervaring en alle gelijkgestemden met wie ik dit samen heb beleefd. Wat hebben we genoten. Wat zijn we gegroeid.
Dankjewel — godmother of NGNS — voor de organisatie en het maken van de juiste matches. En dankjewel lieve coaches voor jullie woorden en energie. voor het heerlijke eten, voor alles achter de schermen en voor het vastleggen van deze week… kippenvel 🤍
