07/08/2026
Χθες είδα τη συνέντευξη που έδωσε ο στον και μου έμεινε κάτι που είπε…
«Το πιο δύσκολο είναι να σε βρίζουν οι ίδιοι σου οι οπαδοί.»
Δυστυχώς, αυτό συμβαίνει εδώ και χρόνια. Κάθε σεζόν βρίσκουμε έναν ή και περισσότερους παίκτες για να τους φορτώσουμε όλες τις ευθύνες. Από το πρώτο λάθος, στο πρώτο χαμένο κοντρόλ, στο πρώτο γκολ που θα δεχτούμε.
Στα δύο τελευταία εντός παιχνίδια που βρέθηκα στο γήπεδο, υπήρχαν παίκτες που αποδοκιμάζονταν πριν καν πάρουν την μπάλα. Αυτό δεν βοηθάει κανέναν.
Καταλαβαίνω τον κόσμο. Δεκαέξι χρόνια χωρίς πρωτάθλημα πονάνε. Πονάνε κι εμένα. Όμως το κλίμα δεν αλλάζει με τοξικότητα. Δεν μπορείς να απαιτείς από έναν ποδοσφαιριστή να βγάλει τον καλύτερό του εαυτό, όταν νιώθει ότι οι δικοί του άνθρωποι περιμένουν το πρώτο του λάθος για να τον αποδοκιμάσουν.
Αυτή δεν είναι η δουλειά του οπαδού.
Οι ποδοσφαιριστές δεν είναι μηχανές. Ναι, πληρώνονται καλά και οι απαιτήσεις είναι μεγάλες. Αλλά παραμένουν άνθρωποι. Η ψυχολογία τους επηρεάζεται όπως κάθε ανθρώπου.
Αν πραγματικά θέλουμε να αποδίδουν στο μέγιστο, πρέπει να τους δίνουμε ένα περιβάλλον που τους βοηθά να σηκωθούν όταν πέφτουν, όχι να τους τελειώνουμε αγώνα με τον αγώνα.
Όταν η ομάδα κάνει λάθος ή δέχεται γκολ, εκείνη τη στιγμή η εξέδρα πρέπει να φωνάζει ακόμα πιο δυνατά. Εκεί φαίνεται τι σημαίνει στήριξη.
Οπαδός του Παναθηναϊκού δεν είσαι μόνο όταν η ομάδα κάνει πρωταθλητισμό. Είσαι γιατί πιστεύεις στην ιδέα και στις αξίες αυτού του συλλόγου. Γιατί στηρίζεις τη φανέλα και αυτούς που τη φορούν, ακόμα κι όταν περνούν τη δυσκολότερη περίοδο.
Ας σταματήσουμε, λοιπόν, να ψάχνουμε κάθε χρόνο το εύκολο θύμα.
Και όπως είπε ο Λυμπερόπουλος, όλοι περνούν κάποια στιγμή τα δικά τους σκοτάδια.
Εσύ, ως οπαδός, γίνε το φως τους. ☘️