04/03/2025
Wat als je weet dat je baby de bevalling niet gaat overleven?
Het is nu denk ik zo'n 1,5 jaar geleden dat ze me belden om een afspraak te maken voor de 9 maanden bolle buiken shoot. Op de afspraak kwam ze met haar partner en we bespraken haar wensen. Ook pak ik dan de agenda erbij om de rest van de afspraken in te plannen. Bij de 9 maanden bolle buiken shoot maken we iedere maand een foto om zo de groei en ontwikkeling van jouw buik vast te leggen.
Maar al snel vertelde ze waarom ze deze shoot wilden. Haar kindje zou de bevalling niet gaan overleven........
Met de NIPT test werd duidelijk dat haar kindje een chromosoomafwijking heeft en daardoor voor, tijdens of kort na de bevaling zou komen te overlijden.
Na een groot aantal miskramen waren ze eindelijk zwanger en toen kwam dat vreselijke bericht. Waar veel ouders de zwangerschap om deze reden beëindigen, besloten zij de zwangerschap door te zetten. Een weloverwogen beslissing die zeker niet makkelijk is geweest.
Omdat ze zelf niet weet of ze zichzelf deze mentale pijn, het verdriet en de machteloosheid nog een keer wil aandoen, heeft ze besloten alles uit deze zwangeschap te halen. Hun kindje in haar te voelen groeien en de schopjes samen met haar partner te kunnen ervaren. Zolang haar kindje in haar buik zit, kan het gewoon groeien en bewegen, alsof er niets aan de hand is.......
Omdat ze al een tijdje zwanger is, en we niet weten hoelang de zwangerschap nog zal duren, besluiten we om ipv om de maand, om de twee weken een shoot te houden. Om zo toch nog een mooie reeks te krijgen. Ik kan het niet laten, iedere 2 weken doen we een kleine zwangerschaps shoot. Niet alleen de standaard foto voor de reeks, maar ook detail foto's en foto's met haar partner.
Iedere 2 weken zie ik een krachtige mooie zwangere vrouw, maar zie ik ook het verdriet en de pijn in haar ogen. We praten over haar zwangerschap, ik vertel haar over Stichting Still. Ik geef ze het foldertje mee en natuurlijk stel ik haar voor dat als het zover is dat ik ook als Still fotograaf kan komen. Ze gaan er over nadenken en na een paar sessies geven ze aan dat heel graag te willen.
En dan is het moment daar. Haar bevalling staat gepland, ze appt me de voortgang, ze zijn al in het ziekenhuis en in de ochtend word haar kindje geboren. Hun kindje heeft nog kort geleefd, papa heeft het gefilmt terwijl het heel normaal op mama's borst lag. Maar het ademen was moeizaam en na 15 minuten klopt het hartje niet meer.
Ik wachten het berichtje af en ging vlug naar het ziekenhuis om de laatst momenten vast te leggen. Prachtige momenten, want wat zag ik daar trotse ouders, maar ook het verdriet, de traan die over papa's wang rolde.
Ik legde alles met zorg vast, ieder detail, alle momenten en de foto die papa nog zo graag wilde, die kleine voetjes in zijn hand.
En toen ging ik ook leeg naar huis. Doordat ik ze meerdere keren heb ontmoet en hun verhaal kende word het persoonlijker en liet ik in de auto voor dat ik naar huis ging ook even mijn tranen de vrije loop.
Na een tijdje ben ik bij ze langs gegaan om de harmonica boekjes bij ze langs te brengen, ondanks de pijn is ze blij dat ze het zo heeft gedaan, of ze het nog een keer durft...... ze weet het nog niet. En dat kan ik heel goed begrijpen. Ik hoop alleen dat ik haar naam nog 1 keer in het display van mijn telefoon zie oplichten met goed nieuws.
Ik gun het ze zo ........
