03/08/2025
Je doet het leven tekort wanneer je de dood negeert.
Wat lijkt het fantastisch wanneer je kunt doen en laten wat je wilt. Alleen in je eentje gaat je dit gauw vervelen. Juist in onze interactie met elkaar, leren we wat echt van waarde is in het leven.
Je bent gauw ‘uitgenoten’ wanneer je dit altijd alleen maar doet. Het samenleven met elkaar – ook de minder leuke momenten – verbindt ons. En echt we zijn veel afhankelijker van elkaar dan we denken.
Nee, niet van iedereen, maar wel in eigen kring. Om daar te kunnen geven en te ontvangen, te huilen en te lachen. Plezier te maken. Elkaar waarderen om wie je bent. Gewoon omdat iedereen ertoe doet. Zo geef je elkaar betekenis en warmte en liefde. Dat is de g***s in ons leven.
Helaas g***st het niet altijd. Er komen momenten dat de g***s eraf is. Bij een overlijden realiseren we ons ten diepste dat het plezier geen constante gemoedstoestand is. Het kan helemaal weg zijn. Omdat het besef zich opdringt dat het leven vroeg of laat eindigt. Dat het leven niet maakbaar is.
Aan wat dit dan oproept, ontdekken we ten diepste wat er in dit leven echt toe doet: liefde, troost en verbinding. De waarde en schoonheid hiervan is van een heel andere orde dan ‘het goed hebben met elkaar’ en ‘leuke dingen doen’. Het heeft een dimensie dat woorden overstijgt.
Dit is een andere g***s dan die van daarnet. Veel warmer, veel krachtiger, veel duurzamer.
De dood leert je ècht te leven, plezier te maken, elkaar zorg te geven. Dit maakt het bestaan puur, mooi, en geeft zin aan je bestaan zonder het leven tekort te doen.
