20/12/2025
Gisteren stond ik bij het raam. Buiten was het grijs en koud. En daar werd ik echt niet vrolijk van.
Ik dacht toen aan mijn vader. Aan de dag dat we afscheid namen. Toen was het juist een hele warme dag. Ik was zeventien en voelde me zo alleen tussen al die mensen. Niemand die zijn arm om me heen sloeg. Niemand die echt naar me keek. Achteraf was dit wel zo, maar ik had het gewoon niet opgemerkt.
Jaren later, toen ik zelf uitvaartfotograaf werd, begreep ik pas waarom ik dit werk doe. Op de foto's die ik maak, zie je het. Die hand op de schouder. Die blik van iemand die er gewoon is. Die stille troost die je op het moment zelf niet altijd voelt, maar die er wel was.
En dat maakt het verschil. Want als je later naar foto's kunt kijken waarop die troost nog steeds zichtbaar is, voel je dit wel. Die warmte. Die verbondenheid. Je ziet dat je niet alleen was. Dat er mensen waren die om je gaven.
Troost kun je niet vasthouden. Maar je kunt er wel naar kijken. En dat helpt. Juist op die dagen dat het grijs is, binnen en buiten.
Het geeft je kracht om verder te gaan. Om te onthouden dat er licht was, ook in het donker.
Herken je dit? Dat foto's je helpen om troost opnieuw te voelen?
