Foto-Angelssky

Foto-Angelssky ✨ Een foto is een tijdreis naar een kostbare herinnering. Geen 13 in een dozijn foto's, maar foto's vanuit het hart. Passend bij jou en wie je bent!

Ik help jou die momenten vast te leggen, zodat je ze keer op keer kunt herbeleven. 📸Samen creëren we een ontspannen en betekenisvolle fotosessie waarin jij en jouw dierbaren stralen. Creativiteit, passie, perfectionisme, oog voor detail, uitdaging en out-of-the-box-denken zijn de belangrijkste pijlers in mijn fotografie. Voorliefde voor vintage, pin-up en back-in-time fotografie. Deze voorliefde s

taat de mogelijkheid voor moderne fotografie niet in de weg. In december 2014 ben ik afgestudeerd als vakfotografe aan Syntra Hasselt. Ervaring in diverse fotografie-takken:
zwangerschap,
newborn & baby
kinderen (ook kinderfeestjes en cake-smash)
volwassenen (solo, koppel en/of groep)
huisdieren
doop, communie & bruiloft
evenementen & feesten
bedrijven & producten

In mijn gedachten speelde vandaag🍔 hamburgerdag 🍔Misschien is het omdat manlief en ik zelden naar een hamburgerzaak gaan...
28/05/2026

In mijn gedachten speelde vandaag
🍔 hamburgerdag 🍔

Misschien is het omdat manlief en ik zelden naar een hamburgerzaak gaan of er eentje bestellen, dat mijn eerste gedachte niet die sappige hap uit een burger was.

Mijn gedachten waren eerder een caleidoscoop van beelden. Misschien momenten uit een film, een plek die ik ooit voor Uw Horeca Makelaar fotografeerde, of een restaurant waar ik ooit aan tafel schoof.

Beelden die passen bij een nostalgische American diner.

Leren zitjes die glanzen in het licht, neonreclames, een jukebox met muziek van lang geleden. Muziek die zich mengt met het sissen van de grillplaat.

Door de jaren heen fotografeerde ik zoveel horecazaken voor verkoop en verhuur. Altijd leeg, zonder mensen. Alleen de ruimte, het licht en de kleine details die vertellen wat een plek is, ooit was, en misschien opnieuw kan worden.

Bladerend door duizenden foto’s zag ik plekken terug die ik al vergeten was. En tussen al die beelden vond ik de vibe van mijn gedachten terug. Een zitje hier, een detail daar, een jukebox die meteen een verhaal oproept.

En vergeten detailfoto’s van koeien-schilderijen en krijttekeningen die mee het verhaal van een restaurant vertellen.

De eerste foto in deze reeks is een oude gsm-foto van een hamburger die we ooit aten in een tapasrestaurant. Best grappig eigenlijk, dat we daar dan toch een miniburger bestelden.

Misschien is het uiteindelijk niet het eten dat ertoe doet, maar de sfeer, de mensen en de herinneringen die ontstaan.

Of het nu gaat over een sappige burger of over compleet iets anders…
Het is het moment dat telt.

Dezelfde oude muren, paden, hetzelfde meisje, maar toch ook weer niet.Jaren geleden liepen Yill en ik hier al voor haar ...
22/05/2026

Dezelfde oude muren, paden, hetzelfde meisje, maar toch ook weer niet.

Jaren geleden liepen Yill en ik hier al voor haar Communie-reportage. Toen met kleinere stapjes en een blik vol kinderlijke verwondering. Met een lach en soms een ondeugende twinkeling in haar ogen.

Nu liepen we hier weer. Niet voor haar Communie, maar voor haar Vormsel.

Het kleine meisje van toen is opgegroeid naar een jongedame. Volwassener en serieuzer. In het begin wat onzeker over hoe moet ik staan of lachen. Maar dat is normaal op die leeftijd. Met elke stap en foto werd ze meer zichzelf. Met haar enthousiaste lach en vol plezier.

Terwijl we de nieuwe foto's maakten, voelde ik een déjà vu gevoel. Alsof het verleden als een zacht filter over het heden schoof.

Het waren niet alleen de bekende plekken, waar we bijna dezelfde foto maakten. Het waren niet alleen de voetstappen van nu, die zich voegden bij de voetstappen van toen.

Het was ook dat kleine meisje van toen, dat nog steeds in deze jongedame zit.
Soms verscheen ze ineens wanneer Yill lachte. Of in een klein onbewaakt moment tussendoor, wanneer ze even vergat dat ik fotografeerde.

Terwijl ik mijn camera laat zakken, blijft dat bijzondere gevoel hangen. Het vormt zich tot een gedachte...

De tijd die onmerkbaar steeds verder tikt. En in die wegtikkende seconden, minuten, uren... Dat daar een kind langzaam opgroeit tot een jongedame, terwijl ze verandert, zijn er toch bepaalde dingen, gebaren en karaktertrekken die altijd herkenbaar blijven.

Daar wandelend tussen de oude muren, de bekende paden en met de vertrouwde gezichten.
Daar voelt het alsof verleden en heden elkaar heel even ontmoeten.
Dat de herinneringen van toen een nieuw jasje krijgen met de momenten van nu.

Terwijl Estella enthousiast door haar fotoboek bladert, neem ik jullie mee naar de momenten van haar Communie-reportage....
20/05/2026

Terwijl Estella enthousiast door haar fotoboek bladert, neem ik jullie mee naar de momenten van haar Communie-reportage.

Op de shootdag wachtte ik op parking op haar. Het voelde alsof er langzaam een sprookjesboek openging.

Achter mij Kasteel Aldenbiesen , stil en statig, wachtend op wat komen gaat.
Daar kwam ze aangelopen. In een lange roze jurk die zo uit een prinsessenverhaal leek te komen. Alsof ze zometeen de hoofdrol mocht gaan spelen in haar eigen droomwereld.

Samen dwaalden we door de tuinen en over de binnenplaats van het kasteel. Elk plekje waar Estella stapte, kreeg een vleugje magie. De twinkeling in haar ogen, haar zachte glimlach, de manier waarop ze vol verwondering om zich heen keek.

Haar grote broer mag ook niet ontbreken in dit verhaal. Zo mooi om die band tussen hen vast te leggen. Maar ook de momenten waarop hij op de achtergrond in zijn eigen wereld was. Zonder het te beseffen gaf hij juist daardoor een extra laag aan de fotomomenten van zijn zusje.

Ook foto's met mama en papa mochten niet ontbreken, om het sprookjesverhaal compleet te maken. Soms geposeerd, soms als een korte achter de schermen blik.

Heel stoer trotseerde ze de kou. Soms een beetje bibberend, weggedoken in een warme deken, maar met een glimlach die nooit verdween. Alsof niets dit kleine sprookjesmoment kon verstoren.

Haar mama droomde van bloesemfoto’s. Terwijl we samen over het vlonderpad wandelden, voelde het alsof die droom zich stilletjes met de werkelijkheid verweefde. De knoppen zaten al in de bomen en begonnen voorzichtig open te bloeien.

De regenwolken waren ons gelukkig goedgezind. Ze hielden hun adem in, precies lang genoeg om al deze momenten vast te leggen. Helemaal op het einde begonnen de eerste druppels zachtjes te vallen. Alsof de lucht wist dat de fotoreeks van dit sprookje eerst nog compleet moest zijn.

Vanochtend haalde haar mama het fotoboek op in mijn studio.Vanmiddag kreeg ik deze foto doorgestuurd via WhatsApp, met h...
19/05/2026

Vanochtend haalde haar mama het fotoboek op in mijn studio.
Vanmiddag kreeg ik deze foto doorgestuurd via WhatsApp, met het berichtje:
“Super enthousiast om in het boek te kijken 🤗 ze vind ’m prachtig"

Met zo een berichtje... smelt mijn hart toch wel een beetje.

Dit Communicantje voor mijn lens mogen hebben was al bijzonder, maar horen dat ze nu met fonkelende oogjes door haar eigen herinneringen bladert, maakt het voor mij helemaal af.

Het is zo’n berichtje van een mama dat me opnieuw doet beseffen waarom ik zo graag fotografeer.

Niet alleen om mooie beelden te maken, maar om momenten vast te houden die veel te snel voorbijgaan.

Momenten die niet zomaar verdwijnen tussen honderden foto’s op een gsm of pc, maar die echt een plekje krijgen in een fotoboek. Een tastbare herinnering die je uit de kast neemt, doorbladert en opnieuw beleeft.

Niet voor niets lever ik bij elke reportage een klein fotoboekje mee.
(Haar mama koos voor een upgrade naar een luxe album)

Ik vind het zelf heerlijk om door oude fotoboeken te bladeren en herinneringen te horen fluisteren in het ritselen van de bladzijden.

En precies dat gevoel wil ik doorgeven.

Want ooit zal dit kleine meisje in haar roze prinsessenjurk groot worden…
en dan kan ze dit boek opnieuw openslaan en glimlachend even terugkeren naar wie ze toen was en de bijzondere herinneringen aan haar Communie.

💜Vandaag is het Wereld Fibromyalgie Dag💜 Een dag waar ik normaal stilletjes aan voorbij ga. De laatste tijd voel ik dat ...
11/05/2026

💜Vandaag is het Wereld Fibromyalgie Dag💜

Een dag waar ik normaal stilletjes aan voorbij ga. De laatste tijd voel ik dat ik niet alleen mijn foto’s wil delen, maar ook meer van wie ik ben.

Ik heb fybromilagie, maar ik ben het niet.

Fybromilagie...
Mijn onzichtbare metgezel die altijd ergens op de achtergrond aanwezig is. De ene dag voelt de pijn, stijfheid en vermoeidheid fluisterend, de andere dag is ze meer voelbaar.

Leven met fibromyalgie vraagt om balans.
Soms voelt het alsof ik die moeiteloos gevonden heb. En soms merk ik dat ik mezelf weer voorbijgelopen ben. Er zijn ook zoveel mooie dingen, werk als privé, waar ik volmondig “ja” op zeg. Rust nemen en nee zeggen is vaak moeilijker dan doorgaan. Omdat mijn hoofd nog van alles wil, terwijl mijn lichaam zachtjes vraagt om stilte, natuur en rust.

Toch is mijn doorzettingsvermogen nog altijd sterker dan de pijn.

Fotografie geeft mij energie. Tijdens een shoot sta ik er volledig. Met liefde, focus en passie. Soms met pijnmedicatie, maar altijd met heel mijn hart en toewijding.
Dat ik daarna met een dekentje, thee en een boek op de bank beland om weer op te laden, dat is een stukje dat weinige zien.

Fybromilagie blijft iets aparts, zeker als je kijkt hoe mijn lichaam me verrast op de meest onverwachte manieren.

Dat ik dagenlang kan wandelen met een rugzak op mijn schouders, dwars door de natuur, terwijl een gewone huishoudelijke taak, zoals stofzuigen me volledig kan leegtrekken.

Fibromyalgie is iets onvoorspelbaars.
Met vallen en opstaan heb ik geleerd er mee om te gaan. Al wil ik soms toch nog struikelen. Als de fybro weer opvlamt door vochtig weer, als ik teveel gedaan heb, door stress, of als ik veel dingen gegeten heb die de fybro versterken.

Fybromilagie is leren leven met de grilligheid en beperkingen. Accepteren en mee gaan op de golven.

Als ik kijk naar waar ik nu sta… dan voelt dat soms onwerkelijk. Als je me dit jaren geleden had verteld, had ik het waarschijnlijk nooit geloofd.

Ik kies om te kijken naar alles wat ik kan. En dit met dankbaarheid te omarmen, want ik weet dat vele lotgenoten het fysiek slechter getroffen hebben dan ik.

Heb jij nog vragen over leven met fybromilagie?

10/05/2026

Moederdag is de dag waarop we alle mama’s extra in het zonnetje zetten…
maar eigenlijk zit moederliefde ook in alle dagen en in de kleine momenten daartussen.

In een warme knuffel.
In het lachen om niets.
In kleine handjes die naar mama reiken.
In die trotse, zachte blik van een mama to be.
Of in de stille liefdevolle energie waarmee een mama haar pasgeboren kindje vasthoudt.

Tijdens een shoot leg ik ook die kleine momenten vast. Momenten waar het even niet draait om het perfect poseren.
Maar juist om de emotie, verbinding en het gevoel. Een moment uit het leven gegrepen.

Een moment van liefde die elke dag zichtbaar is in de kleine dingen, vaak zonder woorden.

Want het zijn net die gewone, kleine momenten, die later de grootste herinneringen blijken te zijn.

Een herinnering om te koesteren
Vandaag... op Moederdag
maar ook op alle dagen van het jaar.

Laten we samen, elke dag van het jaar, de mama's in het zonnetje zetten. Laten we samen de onvervangbare herinneringen en momenten vastleggen in een fotoreeks. Jullie verhaal en liefde, als een pagina uit jullie levensboek,om te koesteren en steeds naar terug te gaan.

💕 Fijne Moederdag 💕 Voor alle mama’s, bonusmama’s en mama’s to be.Voor mama’s die hun kindje missenen kinderen die hun m...
10/05/2026

💕 Fijne Moederdag 💕

Voor alle mama’s, bonusmama’s en mama’s to be.

Voor mama’s die hun kindje missen
en kinderen die hun mama moeten missen.

Voor wie stilletjes hoopt op een wonder.
Voor alle vrouwen die een bijzondere plek in het leven van een kind heeft of heeft gehad

Vandaag draait het om de warmte, de knuffels, de geborgenheid en de liefde die er is.

De momenten samen die voortleven in de grote en kleine herinneringen.

Een extra zonneschijn en liefde voor jullie allemaal vandaag op deze bijzondere dag.

21/04/2026

"creatieve mensen hebben geen rommel, ze hebben overal ideeën liggen"
en
"een opgeruimd huis is een opgeruimd hoofd"

Terwijl ik bezig was mijn bureau op te ruimen, moest ik in mezelf lachen toen deze twee welbekende quotes boven kwamen.

Het zijn eigenlijk twee kanten van een medaille. Misschien wel yin en yang.

In mijn hoofd is een laatje, een beetje zoals het herkenbare keukenlaatje die iedereen heeft. Een la met vanalles en nog wat. Waarin het een verrassing is van wat er ligt en waar je soms dingen tegenkomt waarvan je het bestaan niet meer wist.

Daar, in die la, eindigen ook vaak ideeën, zinnen of beelden die boven komen.
Soms krabbel ik ze vlug neer op een verdwaalde kassabon, in de tig notitieboekjes of gsm-notes, om ooit te gebruiken.

En eerlijk?
Een heleboel ideeën belanden ook gewoon in de ijskast. Omdat ik twijfel en denk: zit iemand hier wel op te wachten?
(Net zoals met deze post 😉)

Mijn opgeruimde bureau verandert in drukke periodes in chaos. Briefjes met notities, krabbels, printjes, een papiertje van een paasei.

En toch weet ik in die ongestructureerde slingerende papieren alles terug te vinden. Op de een of andere manier heeft alles zijn logische plek.

Tegelijk… hou ik juist ook van structuur. Afspraken noteren in een papieren agenda, afstreeplijstjes, een leeg bureau, overzichtelijke pc mappen, stapsgewijze plannen.

Deze yin en yang kant van de medaille herken ik ook in mijn fotoshoots.

Ik weet van te voren in grote lijnen al welke beelden ik wil maken, welke momenten belangrijk zijn en hoe ik dat op de gekozen locatie kan doen.

Maar daarnaast is er ook ruimte om buiten de lijntjes van het gestructureerd plan te kleuren.

Meegaan in de energie van kinderen en me laten verrassen door hun kijk op de wereld. Hun spontane ingevingen of hoe ze gewoon zichzelf zijn.

Of huisdieren die net een ander plan hebben dan hun baasjes, wat vaak weer zorgt voor bijzondere momenten.

Of evenementen waar je nooit weet met welke beelden je terug komt. Waar je met de flow meegaat en de sfeer en de onverwachte dingen verbindt.

Misschien ben ik wel allebei.
Misschien zit daar mijn balans. Tussen creatieve chaos en rustgevende structu

19/04/2026

Vorige zaterdag, tijdens de GarageSale onder een zonnige hemel in Kerensheide, werd er langs de kraampjes gestruind. Misschien was je specifiek op zoek naar iets, misschien liep je spontaan zonder plan.

En ergens tussen al dat zoeken en rondkijken… was het daar ineens.
Dat kleine pareltje.
Dat je gewoon even stil liet staan.

Zo voelde deze dag voor mij ook in de fotostudio.

De deur die open stond…
alsof de studio even afwachtte wat er zou komen.

Mensen zonder haast,
gesprekjes die vanzelf ontstonden,
mama’s die hun kindje wilden laten vastleggen.

Kindjes die al vanuit de buggy je lieten smelten met hun lach, anderen die even moesten wennen of wakker moesten worden. Maar eenmaal op het bankje in de studio, daar waren ze helemaal zichzelf, met een lach die de ruimte vulde.

Honden die ik mocht knuffelen en vastleggen,
sommige speels, andere met grijze snoetjes en ogen vol verhalen.

Momenten zo kostbaar dat ze voor altijd bewaard blijven.

En af en toe iemand in de deuropening…
nieuwsgierig, geïnteresseerd.

Gesprekken die even de kracht van herinneringen maken lieten voelen. Eén zin die bleef hangen en me eraan herinnerde: dit is waarom ik fotografeer.

Niet alleen om de grootste momenten vast te leggen,
maar juist om de tijd die zo snel gaat even stil te zetten
en een herinnering te bewaren waar je later naar terug kunt keren.
Een kostbaar gevoel voor later.

Deze dag was geen dag van grote dingen,
maar van kleine pareltjes, precies op het juiste moment.

En ergens wacht ook zo’n pareltje op jou om ontdekt te worden.

Adres

Grasgraefken 10
Stein
6171SE

Meldingen

Wees de eerste die het weet en laat ons u een e-mail sturen wanneer Foto-Angelssky nieuws en promoties plaatst. Uw e-mailadres wordt niet voor andere doeleinden gebruikt en u kunt zich op elk gewenst moment afmelden.

Contact

Stuur een bericht naar Foto-Angelssky:

Delen