04/11/2026
Diep ontroert was ik tijdens een optreden van dit trio.
Met tranen in mijn ogen en een geraakt hart keek ik naar hen. Ze zetten zo iets moois neer. In hun dans helemaal één, vol emoties en woordeloze communicatie naar elkaar.
Wat me vooral raakte was dat ze zo sterk waren, zoveel kracht hadden, maar dat alles ongelooflijk zacht en bijna fluïde oogde.
Het zette me stil bij hoe we als mensen in elkaar zitten.
Ik realiseerde me dat dit ook zo in het leven is.
Om kwetsbaar en zacht in deze wereld te zijn, kan je niet anders dan ontzettend sterk zijn.
Het één sluit het ander niet uit.
Want wat vraagt het een kracht om een zacht hart te houden in deze wereld en in deze maatschappij.
Het vraagt kracht om kwetsbaar en dicht bij jezelf te blijven in de snelheid waarin de wereld draait.
Vooral het eerste 1,5 jaar na de geboorte van Ella vond ik alles veel te snel gaan. En moest ik echt mijn hart bewaken. Stilstaan bij wat ik wilde en daar voor gaan staan.
Bewust kiezen om niet mee te rennen in de snelheid, maar trouw te zijn aan mezelf.
Is dit herkenbaar voor jou? Hoe heb jij dat eerste jaar ervaren?