Moments by Indonaa

Startpagina
Nederland
Sittard
Moments by Indonaa

urban fotografie
(1)

08/06/2026

The factory sleeps beneath a roof of rust and broken light.
Its machines are silent, its workers long gone.
Yet on these fading walls, Scaff leaves echoes of life turning ruin into beauty, and forgotten spaces into stories.

🖤🏭🎨✨

02/06/2026

The Final Balance

Once, this bank protected fortunes, secrets, and dreams. Today, shattered glass, silent vaults, and abandoned offices tell a different story.

The money is gone, the people have moved on, but the walls still remember.

What was built to guard wealth now preserves something far more valuable: a forgotten piece of history.
Time made the final withdrawal. 🏦✨

26/05/2026

10 juni 1944 Oradour-sur-Glane
Gebaseerd op het verhaal van Robert Hébras
Dit album bevat zelfgemaakte foto’s, gemaakt tijdens mijn bezoek aan Oradour-sur-Glane.
De zwart-witfoto’s en het historische verhaal komen uit een boek dat ik zelf heb gekocht:
10 juni 1944 Oradour-sur-Glane, Het drama uur per uur van Robert Hébras.

Dit gedicht is geschreven als eerbetoon aan de slachtoffers, de overlevenden en de geschiedenis die nooit vergeten mag worden.

🪽🤍🪽

Een dorp dat wakker werd in vrede, en eindigde in stilte het verhaal van Oradour-sur-Glane:

De zon hing warm boven Oradour,
de zaterdag leek zacht en stil.
Kinderen liepen door de straten,
een bakker haalde taarten uit zijn oven,
mannen spraken over voetbal,
en niemand wist
dat de klok al richting de hel tikte.

Rond twee uur kwamen ze binnen.
Motoren. Laarzen. Stof.
SS-soldaten vulden de wegen
alsof de oorlog zelf het dorp was binnengereden.
“Alle inwoners verzamelen
op het Champ de Foire.”
Niemand begreep waarom.
Moeders namen haastig hun kinderen mee,
mannen trokken hun jassen recht,
sommigen lachten nog onzeker,
anderen fluisterden
dat het vast een controle was.

Op het plein groeide de menigte.
Mensen uit Oradour.
Vluchtelingen uit Charly.
Schoolkinderen. Oude mensen.
Baby’s in armen gedragen.
Machinegeweren stonden opgesteld,
maar zelfs toen
dachten velen nog:
dit loopt wel goed af.
Om drie uur
scheidden ze de mannen van de vrouwen.
Een moeder glimlachte naar haar zoon
met ogen vol angst.

Niemand wist
dat het de laatste blik zou zijn.
De vrouwen en kinderen
werden naar de kerk gebracht.
De mannen naar schuren en garages.
Robert Hébras liep met anderen
naar de schuur van Laudy.
Ze praatten nog zachtjes over morgen,
over voetbal,
over de landing van de geallieerden.
Soldaten plaatsten machinegeweren
bij de ingang.

Toen begon het wachten.
De warmte werd zwaar.
De stilte vreemd.
Niemand durfde de waarheid te denken.
Om vier uur
klonk een explosie.
Een seconde later
openden de machinegeweren het vuur.
Mannen vielen neer
tussen hooi, stof en bloed.
Kreten vulden de schuur.
Lichamen stortten over elkaar.
Wie nog leefde
kreeg genadeschoten.
Daarna sleepten de soldaten hooi naar binnen.
Takken. Brandstof.

Ze staken de schuur in brand
alsof mensen slechts afval waren.
Robert lag stil tussen de doden,
gewond,
verstopt onder lichamen van vrienden.
De hitte vrat aan de muren.
De lucht werd zwart van rook.
Mannen schreeuwden om water,
om hun moeder,
om God.
Toch leefden vijf mannen nog.
Door vuur en puin
zochten ze een uitweg.
Steen voor steen
werd een g*t gemaakt.
Ze kropen door rook en vlammen,
langs wachters en geweerschoten,
langs konijnenhokken en muren,
tot de avond hen eindelijk verstopte.
Maar in de kerk
was de horror nog niet voorbij.

Vrouwen en kinderen
stonden opeengepakt in rook en paniek
toen de soldaten een kist binnenbrachten
waar lonten uit hingen.
De explosie vulde het gebouw met vuur.
Mensen stikten.
Kinderen huilden.
Moeders probeerden lichamen te beschermen
met hun eigen armen.
Wie naar ramen vluchtte
werd neergeschoten.
Slechts één vrouw ontsnapte:
mevrouw Rouffanche.
Zij sprong uit een raam
tussen rook en kogels
en verborg zich tussen erwtenplanten
terwijl achter haar
de kerk brandde als een graf.

Tegen de avond
brandde heel Oradour.
Huizen werden geplunderd.
Dieren dwaalden alleen door de straten.
Trams kwamen aan
zonder te weten
dat het dorp al gestorven was.
642 mensen verdwenen die dag.
642 stemmen.
642 levens.

Kinderen nog geen week oud.
Families uitgewist
tussen stenen en as.

En daarna?
De wereld vierde de bevrijding.
Normandië. Overwinning. Hoop.
Maar Oradour bleef achter
als een verbrande wond
die niemand meer kon herstellen.
De ruïnes bleven staan.
De klokken zwegen.

Auto’s roestten weg tussen kapotte muren.
En Robert Hébras bleef leven.
Niet om te vergeten,
maar om te vertellen.
Uur per uur.
Naam na naam.
Tot de wereld begrijpt
waartoe haat in staat is.
En wanneer de wind
door de lege straten van Oradour waait,
lijkt het soms
alsof de stemmen nog fluisteren:
Vergeet ons niet🪽🌸🤍

09/05/2026

Dates we found🕊
☆ 1952
☆ 1953
☆ 1954
☆ 1955

Dates frozen in ink.
Lives reduced to paperwork.
Entire histories forgotten in dark rooms where no one has visited for decades.
Each drawer felt like opening a secret that was never meant to survive this long.
Each document carried proof that someone laughed, loved, travelled, existed… and eventually disappeared.
Now the paper curls, the ink fades, and dust slowly erases what was once considered important enough to archive forever.
And standing there in the darkness…
it didn’t feel like we were exploring a building.
It felt like we were walking through the remains of human lives that time refused to fully erase.

02/05/2026

Welcome to The crimson hotel
A place where timeless elegance, rich history, and luxurious comfort come together.

From grand entrances to beautifully detailed suites, every corner invites you into a world of charm and unforgettable experiences...

29/04/2026

In rooms where silence learned to speak,
the walls still hum with lives once lived.
A piano waits for hands long gone,

its keys remembering every touch.
Curtains breathe in fading light,
dust dancing like forgotten dreams,
and every chair holds the shape
of someone who never said goodbye.

Here, time did not stop
it simply softened,
folded itself into corners,
and chose to stay.

27/04/2026

In a room where sunlight hesitates,
and dust writes stories on forgotten things,
a piano breathes in broken notes,
its keys still dreaming of distant springs.
A hat rests heavy with silent years,
as if it waits for a ghost to return,
while empty bottles line the edge of time,
holding memories they can no longer burn.

The mirror keeps what eyes once saw,
faces faded into quiet air,
and every crack along the wall
whispers softly: someone was there.
Chairs remember the weight of souls,
laughter soaked into worn-out seams,
now only shadows take their place,
wandering slowly through abandoned dreams.

And still this house refuses rest,
it lingers between loss and grace,
a fragile world of dust and light
time’s forgotten, sacred place.

25/04/2026

Beneath a ceiling of tangled branches,
where autumn whispers in rust and gold,
they stand
not broken,
just… forgotten.

Steel bones softened by seasons,
paint peeling like old memories,
each crack a story
the wind still tries to tell.
Once roared through mud and miles,
carrying weight, purpose, command
now silence sits in the driver’s seat,
hands of vines gripping the wheel.

The glass is shattered,
but not empty
it holds reflections of a world
that moved on without goodbye.
Leaves g*ther where boots once stepped,
roots curl where engines once burned,
and time
slow, patient time
claims everything without asking.

Yet there’s beauty here.
In the stillness.
In the surrender.
Because not everything abandoned is lost
some things simply become
part of the forest’s memory.

23/04/2026

On a grey day
we wandered into a place
that couldn’t choose
abandoned or remembered.

A propeller froze mid-thought,
no sky left to cut.
A cockpit stared hollow,
holding stories it won’t tell.
A fire truck slept
its urgency faded to silence.

A polished car behind glass
refused to forget.
A school bus still called out,
but no one came.

A boat waited for water
that moved on long ago.
And there we stood,
between decay and display
in a place not empty,
just… paused.

21/04/2026

Where justice once echoed through wooden walls, now only silence holds the final verdict.
The gavel has fallen for the last time,
yet its ghost still lingers in the grain of the table.

Benches that carried whispers, fear, and truth…
now cradle nothing but dust and memory.
Here, time did not end, it simply paused,
waiting for voices that will never return.
For every judgment once spoken,
a story still remains… unheard...

Adres

Sittard
6131

Website

http://www.momentsbyindona.weebly.com/

Meldingen

Wees de eerste die het weet en laat ons u een e-mail sturen wanneer Moments by Indonaa nieuws en promoties plaatst. Uw e-mailadres wordt niet voor andere doeleinden gebruikt en u kunt zich op elk gewenst moment afmelden.