30/10/2025
Femicide — het woord dat niet zou moeten bestaan
Ze lachen je tegemoet.
Jonge vrouwen, vastgelegd in grote, heldere portretten. Gezichten vol leven, hoop, toekomstdromen. Maar onder die glimlach schuilen verhalen die je doen verstijven — woorden die raken waar het pijn doet: in je keel, je borst, je geweten.
Dat is de kracht — en de pijn — van de reizende expositie Femicide, sinds 28 oktober te zien op de Schiedamsedijk.
“Femicide.” Het klinkt bijna onschuldig, vriendelijk zelfs. Maar achter dat woord gaat iets huiveringwekkends schuil: vrouwenmoord. En in Nederland gebeurt het — nu, vandaag, misschien morgen weer. Elke acht tot tien dagen verliest een vrouw haar leven door de hand van degene die ooit zei dat hij van haar hield. Woede. Jaloezie. Eer. Onmacht om los te laten.
Zogenaamde motieven die niets rechtvaardigen. Geen enkel gevoel, geen verlies van trots of liefde mag ooit een reden zijn om iemand het leven te ontnemen.
Geweld tegen vrouwen is onacceptabel. Punt.
Toch gebeurt het nog altijd — vaak onder onze ogen, tussen muren waar liefde ooit begon. En vaak waren de signalen er allang: controle, vernedering, dreiging.
Een telefoon die altijd moet worden opgenomen.
Een partner die bepaalt met wie je spreekt.
Vrienden die langzaam verdwijnen.
Angst die steeds meer ruimte inneemt — tot er niets overblijft.
Soms ziet niemand het.
Soms wil niemand het zien.
En soms grijpt justitie pas in als het te laat is.
Wat overblijft, zijn verhalen die eindigen in stilte.
De vrouwen op die foto’s zijn er niet meer. Hun namen staan nu in dossiers, hun verhalen in de herinneringen van nabestaanden die achterblijven met vragen die nooit meer beantwoord worden.
Toch spreken ze — via deze portretten.
De tentoonstelling geeft hen een stem, waar te vaak stilte heerst.
De expositie Femicide is geen gewone tentoonstelling. Het is een aanklacht. Een eerbetoon. Een waarschuwing.
En een pleidooi om te luisteren naar wat we vaak negeren.
Want Femicide is een woord dat niet zou moeten bestaan.
Een daad die nooit had mogen bestaan.
En zolang het toch gebeurt, hebben we allemaal iets te doen.
