23/04/2026
Pippi. Of in elk geval: de versie die doet alsof ze stoutmoedig is.
Ik heb er weer bijna een reis op zitten. Weer, ja. Momenteel bevind ik mij nog op Leeds Airport om straks te landen op Amsterdam Schiphol.
En dat als overmatig piekeraar, met een van de klassieke kenmerken van agorafobie.
Maar hé, ik heb het weer gedaan — of zoals ik het zelf liever noem: overleefd! Weinig held, veel sok. Wel altijd even dapper eerlijk.
Ik heb last van huis(dier)ziekte. Al dagen mis ik mijn twee kleine, harige sloopkogeltjes: Prins en Snuggle. They are the apple of my eye zoals ze dat zo mooi in het Engels zeggen.
York(shire) was rauw.
“God’s Own County,” noemen ze het. Door de prachtige natuur. En ik? Ik blijk toch nog steeds geen natuurfreak te zijn.. Verdorie.
De kust is mooi — mooier dan bij ons — en het landschap is heuvelachtig, vol haarspeldbochten. Na een uur zie ik groen van de misselijkheid en begint de hoofdpijn aan te kloppen.
De historie hier, de ghostverhalen en die toch wel zieke geschiedenis — ik was er gek genoeg van gecharmeerd. Ik ben nu eenmaal gevoelig voor een beetje dark tourism.
Het mooiste van de reis? Los van de herinneringen, foto’s en bijzondere plekken en mijn reisgezelschap? Ik ben eindelijk een grote mevrouw geworden en heb een serieus kunstwerk gekocht. Zo’n waar ik als klein meisje al van droomde — maar waar geld, geen eigen huis en nog honderd andere smoesjes steeds tussen kwamen!
Nu is het alleen nog wachten totdat mijn kunstwerk in Nederland aankomt en bidden dat mijn sloopkogels er niet in gaan hangen.
Hasta la vista baby,
de kans dat ik ooit nog terugkom in het noorden van Engeland na 10 dagen hier is nihil, maar sowieso kom ik nog wel een keer naar Londen!
Ik had helaas geen tijd om een korter verhaal te schrijven. De wereld wacht. En ik moet weer op avontuur. 🖤
