18/10/2019
Pyreneeën Challenge 2019- Dag twee
Al vroeg kwam de zon op. Ondanks de nog koude ochtend waren de benen al snel warm.
De A- rijders begonnen met de beklimming van de Spandelles. Een minder bekende col, maar daarmee niet minder pittig. Kilometer na kilometer kropen we omhoog… en met kruipen, bedoel ik echt kruipen… halsrijkend uitkijkend naar het moment sublime... de top… maar iedere keer was daar weer een bocht en ging de weg weer omhoog…
Aanmoediging kwam van passerende auto’s met vrijwilligers en de toeters en megafoon van Arnoud. Eindelijk de top, even iets eten en drinken en weer door.
Aan de andere kant van de berg zwoegden de rijders van de B-route. Zij waren iets later vertrokken en beklommen de Soulor van de andere kant. Dit betekende niet dat zij minder afzagen… bloed, zweet en tranen aan beide kanten van de Soulor…
Het uitzicht op de beklimming van de Aubisque was fenomenaal. Zo mooi hebben we het in jaren niet gezien… ook de hardlopers en wandelaars wandelden naar de Aubisque. Op de weg koeien, schapen en zelfs wroetende varkens. Hoog in de lucht de gieren… de benen deden pijn maar als je even naar rechts keek dan maakte het uitzicht alles goed…In de verte de top, een klein huisje wat steeds dichterbij komt. Ook het gejoel van de vrijwilligers klinkt steeds luider en dan .. de namen van de zieke kinderen op het wegdek en de foto’s van hen daarnaast.. menigeen hield het niet droog…. Een echt emo-moment, een traan, een arm om je heen, nog een arm, een knuffel… wauw! Hier draait het om. We gaan er samen voor!
Na een heerlijke lunch, een heerlijke afdaling en dan de benen even rust geven op de camping. Samen verhalen delen, een biertje drinken en dan naar de gezamenlijke bijeenkomst. Hier werd het stil toen Sander, vader van Veere een ziek meisje, een brief voorlas van zijn vrouw aan hun gezonde zoon. ‘Zoon, ik houd zo veel van je en wat moet jij al vroeg grote mensen dingen doen’…
We weten waar we morgen weer voor gaan… met pijnlijke benen maar vol wilskracht…