02/09/2026
Heimwee.
Heimwee naar die kleine armpjes om me heen die me zo hard nodig hadden.
Naar een meisje dat mijn hand pakte. Dat mij nodig had voor bijna alles. Voor een pleister, een knuffel, een verhaaltje voor het slapen, tussen ons in kroop midden in de nacht…
De eerste schoolweek op de middelbare school voel ik het meer dan ooit: loslaten. Losmaken.
Ze gaat steeds meer haar eigen gang. Op de fiets naar de stad, 30 minuten. Ze regelt alles zelf. Ze heeft haar eigen plannen, haar eigen wereld, haar eigen leven. Als ze thuiskomt is ze veel op haar kamer of met vriendinnen.
En ik?
Ik sta een beetje aan de zijlijn.
Niet meer overal bij. Niet meer nodig voor alles. Soms zelfs een beetje buitenspel.
Heimwee.
En tegelijkertijd ben ik zó trots.
Want misschien is dit wel waar al die jaren opvoeden naartoe hebben gewerkt. Dat ze steeds steviger op haar eigen benen komt te staan. Dat ze haar eigen keuzes durft te maken. Dat ze steeds meer ontdekt wie ze is.
Dus lieve meid, ga maar.
Ontdek. Probeer. Maak fouten. Lach hard. Verdwaal een beetje en vind jezelf weer terug. Kies je eigen pad, ook als dat soms een andere is dan ik voor je had bedacht.
En weet: hoe groot je ook wordt, hoe ver je ook fietst en hoeveel deuren je achter je dichttrekt…
bij mij mag je altijd weer binnenkomen.
Ik zal je niet tegenhouden als je verder gaat.
Ik zal alleen zorgen dat er altijd een plek is waar je even mag landen.
Misschien is dat wel loslaten:
niet minder van je kind houden, maar haar genoeg vertrouwen om haar steeds verder te laten gaan.
En toch…
soms zou ik zo graag nog één keer die kleine armpjes om me heen voelen. 🤍
Herkenbaar?
Dat trotse gevoel én die enorme heimwee tegelijk?
