van Nispen Fotografie

van Nispen Fotografie van Nispen fotografie

De relatie tussen vaders en zonen is iets bijzonders, vol herkenning, reflectie, trots,respect en soms ook complex met m...
11/08/2026

De relatie tussen vaders en zonen is iets bijzonders, vol herkenning, reflectie, trots,respect en soms ook complex met machtsstrijd, rivaliteit en los maken.
Als fotograaf ben ik gefascineerd door deze dynamiek en ben daarom gestart met het project “Pa Zonen”:

Waar ik zelf een compleet andere richting dan mijn vader ben opgegaan is dit een serie portretten van vader-zoonduo’s die hetzelfde beroep delen of dat nu timmerlieden, artsen, sporters, muzikanten of militairen zijn.
Naast de portretten wil ik in sommige gevallen een dag op de werkvloer meelopen, om jullie samenwerking en dynamiek in actie te zien.
De portretten maak ik in mijn studio in Rotterdam op 4x5 inch film, een medium dat perfect past bij het tijdloze karakter van deze verhalen.

Dit project is een eerbetoon aan de bijzondere band tussen vaders en zonen, en ik ben nog op zoek naar een aantal tweetallen met hetzelfde beroep.

Heb je vragen of wil je direct aanmelden? Neem dan contact met me op.

P.S. Ken je andere vader-zoonduo’s die hieraan mee zouden willen doen? Laat het me weten

09/08/2026

Ik ben een groot fan van toeristische trekpleisters. Niet alleen om deze hoogtepunten zelf te zien maar vooral om de dynamiek die er om heen gebeurt met als favoriet natuurlijk de selfies.
De vaak eeuwenoude imposante bouwwerken en wereldwonderen worden gedegradeerd tot een achtergrond voor een perfect uitziende gelukzalige wereldreiziger die de socials probeert te veroveren.
Nog mooier vind ik deze bezienswaardigheden die dicht bij een ‘tourist trap’ komen.
Trainstreet in Hanoi is er daar zeker één van. Dit treinspoor uit 1902 loopt dwars door de stad en sinds er in 2013 iemand een virale foto maakte is het een hit. Slimme café eigenaren zetten er illegale terrassen neer en toeristen vleien ruim voordat de trein langs komt neer. Selfies en complete fotosessies worden op het spoor gehouden, er wordt volop gegeten en gedronken en langzaam ontstaat er een merkbaar zenuwachtig geschuifel.
Vlak voor dat de trein er aan komt komen de café eigenaren in actie, tafels en stoelen worden ingeklapt of verplaatst, glazen en flesjes verdwijnen onder het spoor en de ‘gasten’ worden aan de zijkant gedirigeerd. Natuurlijk niet nadat iedereen zijn bierdop op het spoor heeft gelegd voor een uniek souvenir. De spanning is duidelijk van de gezichten af te lezen. In de verte verschijnen de koplampen van de trein, waarna de Tyfon de naderende trein door de avond aankondigt.
De telefoons en camera’s klikken en filmen terwijl de trein langzaam voorbij rolt. Sommige durven de trein te strelen en andere duiken toch een beetje angstig naar achter. Op het moment dat de laatste wagon voorbij is springt iedereen weer op om de platgeslagen doppen van het spoor te halen en de tafels met nieuwe drankjes terug te plaatsen totdat de volgende trein weer langskomt.

05/08/2026

Ken of ben jij een vader en zoon met hetzelfde beroep?
Voor’Pa-Zonen’ zoek ik vaders en zonen die hetzelfde vak delen zoals bakkers, timmerlieden, brandweermannen, militairen, politieagenten, artsen, vissers, boeren, zeevarenden.
Niet het beroep staat centraal, maar jullie band. Wat betekent het om hetzelfde werk te doen? Wat geef je aan elkaar door?
Ik maak de portretten op 4×5 inch film in mijn studio in Rotterdam. Bij sommige duo’s leg ik ook een werkdag vast.
De portretten worden onderdeel van een groter fotografisch project over de band tussen vaders en zonen.
Ken jij zo’n vader-zoonduo, of zijn jullie dat zelf? Stuur me een bericht of tag iemand hieronder.
Delen mag!

03/08/2026

De zon is nog niet op en vol goede moed ga ik richting een kleine vissers haven in de buurt van Hoi An.
Eigenlijk wilde ik een nachtje mee op een vissers boot maar met mijn gebrekkige Vietnamees en tijdgebrek is dat er niet van gekomen.
Bij aankomst was vrijwel meteen duidelijk dat hier niet op mij gewacht werd. De bedrijvigheid was enorm en de meeste ‘grote’ schepen hadden al gelost en op weg naar de rustplek voor de dag. Kleinere boten (vaak met een echtpaar aan boord) legden nu aan de door een storm verwoeste kade aan en met een soort brand emmer ketting werden de bakken met vis doorgegeven. Degene met een mindere vangst gebruikten de Thung Chai (bamboe bootjes) om te lossen. Een stroom van vis vond zijn weg over de kade. Kleine stalletjes werden bevoorraad net als grotere vrachtwagens. Via een onnavolgbaar systeem werd de vis verdeeld en leek ook iedereen te weten wie wat afleverde. Klein en groot, alles ging door elkaar maar uiteindelijk toch geordend in losse bakken.
Alsof de stroom van mensen, scooters, vissen nog niet genoeg is lopen stoere mannen met helmen, veiligheid jassen en op slippers overal tussen door om de 18 meter hoge beschuttingen in de kade te heien.
Heerlijk om hier een paar uurtjes door de hectiek heen te lopen.

Ik ben een barbaar als het om rijst gaat, niet echt iets waar ik me eerder van bewust was. Zeker een paar keer per maand...
31/07/2026

Ik ben een barbaar als het om rijst gaat, niet echt iets waar ik me eerder van bewust was. Zeker een paar keer per maand staat er wel rijst op het menu en in de voorraad kast staan altijd wel 2 soorten. Basmati, witte, volkoren zilvervlies, pandan of natuurlijk Risotto en als ik een keer gek doe jasmijn. Het komt uit een pak of zak en heeft een constante kwaliteit en smaak. Niks spannend en grotendeels als ondersteuning van de ‘rest’. Op de markt van het Vietnamese Bac ha heb ik een lesje kritisch naar rijst kijken gekregen. Om 5uur in de ochtend komen daar de eerste boeren uit de omgeving met een voorraad rijst geoogst van de terrassen in veel te zware zakken met scooters aan. Op een afgescheiden stuk van de markt ontstaan een soort gangpaden waar de verkopers achter hun zakken gaan zitten en de kopers doorheen banjeren. Degene die dichter bij wonen zetten het eerste op, die verder wonen sluiten later aan. Iedereen helpt elkaar de zakken van de schouder af te halen of iets te verplaatsen. De marktmeester rekent af per zak en dan begint het spel. De kopers ruiken, proeven, voelen wat rijst uit meerdere zakken en slaan demonstratief ook zakken over.
Bij de een wordt er afkeurend gekeken en bij de ander heel enthousiast geknikt om vervolgens toch weer bij de afgekeurde zak terug te keren. Het onderhandelen gaat hard maar met een lach en een frons maar het lijkt redelijk met respect. De een wil een klein zakje rijst, de ander gaat er met 50kg op de schouder van door. Galant als ik ben heb ik nog geprobeerd te helpen met het optillen maar als snel haalde ik de hoon van enkele dames op de hals terwijl een van hen de zak met gemak over haar schouder legde.
Als wat later de zon wat hoger komt te staan gaan de parasollen omhoog. De kinderen leren het markt spel terwijl ze op de rug van de moeder of naast de vader mee draaien. Om 08 uur gaan de eerste al weer op de scooter naar huis terwijl diegene die nog wat rijst over hebben de voorraad ook nog proberen kwijt te raken.
Er wordt niet geschreeuwd maar iedereen wacht gedwee totdat een koper zich meld, waarschijnlijk beseft iedereen dat de rijst een eerste levensbehoefte is en toch wel verkocht wordt.

De Ehekarussell / eherbrunnen of Hans Sachs-Brunnen in Nürenberg vind ik nogal aardig.een combinatie van potsierlijke fi...
03/07/2026

De Ehekarussell / eherbrunnen of Hans Sachs-Brunnen in Nürenberg vind ik nogal aardig.een combinatie van potsierlijke figuren en angstaanjagende wezens maken het de moeite waard om wat langer naar te kijken. Dat er ook veel selfies worden gemaakt geeft mij ook een goede reden om er wat langer om heen te hangen. Ik vind vooral een figuur bijzonder geestig, de vrouw die gulzig het stuk taart van haar uitgemergelde man opeet. Zeer herkenbaar voor mij. Als er dan iemand voor gaat zitten die met veel enthousiasme haar lunch verorberd dan kan ik het niet laten een foto te maken

Ondanks dat ik jaarlijks in de buurt van Beijing ben voor de Great Wall Marathon, was ik voor het laatst 21 jaar geleden...
21/05/2026

Ondanks dat ik jaarlijks in de buurt van Beijing ben voor de Great Wall Marathon, was ik voor het laatst 21 jaar geleden bij de Verboden Stad, samen met mijn vader. Deze keer was mijn zoon mee en als vader die af en toe nog wat cultuur probeert mee te geven, stond een bezoek natuurlijk op de lijst.

Wat vooral opviel, naast de immense grootte van dit keizerlijke verblijf, was dat overal rondom de Verboden Stad dames, en een enkele heer, in prachtige kleding rondliepen. In eerste instantie was ik bang voor een soort kitscherige tourist trap, waarbij je voor veel geld met een ‘authentieke bewoner’ op de foto mocht. Dat bleek totaal niet het geval. Sterker nog: zelfs wij als overduidelijke toeristen werden volledig genegeerd. Hier wilde niemand met ons op de foto.

Jurken, make-up en fotografen kunnen in de buurt worden gehuurd en overal werden selfies en fotoshoots gemaakt.

Met Google Translate probeerde ik nog enigszins te vragen wat hier aan de hand was. Een feestdag misschien? Veel verder dan “cultureel erfgoed” kwamen we niet.
Via Google en ChatGPT lijkt het vooral te gaan om het uitdragen van cultuur en het tonen van trots op de eigen identiteit. De Hanfu-jurken en traditionele kleding passen natuurlijk perfect bij het tijdsbeeld van de Verboden Stad. Daarbuiten vormt het vaak juist een groot contrast: telefoons die geen moment worden losgelaten, fietsen, en de hypermoderne stad die Beijing inmiddels is geworden.

Ik ben niet helemaal tevreden met het antwoord van de zoekmachines, wie weet hier meer van?

Lopend door de steegjes van Ras Al Khaimah, dat zijn er veel en bijzonder mooie, kom je soms iets tegen wat nog meer de...
14/02/2026

Lopend door de steegjes van Ras Al Khaimah, dat zijn er veel en bijzonder mooie, kom je soms iets tegen wat nog meer de aandacht trekt. Zoals ik al eerder schreef worden in de steegjes al je zintuigen aangesproken. Geluiden die verraden wat er achter de muren gebeurt, het licht dat soms spannende details naar voren brengt en geuren die erg wisselen tussen aangenaam en soms ook vrij onprettig penetrant.
Vandaag werd ik verrast door een heerlijke geur van vers gebakken brood.
Toen ik me langs een paar grote gas flessen wist te wringen kwam ik uit bij een kleine bakkerij. 3 mannen werkten er als een geoliede machine wat ik vaker bij bakkerijen heb gezien. In het achterkamertje maakte 1 van de 2 Afghaanse broertjes met bloem water en zout het deeg en gooide dat als een frisbee door aan de Pakistaanse bakker. Op een ‘kussen’ worden de broden uitgespreid om vervolgens met enige kracht tegen de wanden van de oven te worden gedrukt waar ze in een paar minuten op hoge temperatuur gegaard worden. Met een zwierige beweging worden de roti uit de oven naar de balie verplaatst waar de oudste broer de bestellingen klaar maakt en in zijn achterbak legt, aan de aanscherpende bezorgscooters verdeeld of aan klanten meegeeft. 1 dirham per stuk.
Alhoewel ik eerst wat argwanend werd aangekeken duurde het niet lang voordat ik met trots te horen kreeg over de bakkerij, de kwaliteit van het bloem en de werkwijze.
Met mijn stoffige kleren mocht ik niet in de deegkamer maar met een uitzonderlijke gastvrijheid mocht ik me wel vrij bewegen in de kleine ruimte die overduidelijk niet voor mijn maat gemaakt was.
De Al Hayyas bakkerij is 38 jaar geleden door de vader en oom van de broertjes begonnen. Ze bakken tussen de 500 en 750 nan mosath per dag.
Als je goed kijkt zie je ergens ook nog een selfie.

Je ziet, de steegjes brengen alleen maar goeds.

Hoe leuk het ook is om via dit medium foto’s te delen en daarmee wat interactie te hebben met de kijker, een foto komt p...
29/01/2026

Hoe leuk het ook is om via dit medium foto’s te delen en daarmee wat interactie te hebben met de kijker, een foto komt pas echt tot zijn recht als het geprint is.
Als je dan vroeg op de ochtend op zit te wachten op je vlucht dan is het oprecht een feest als een door mij gemaakte foto van een kaft van in de boeken kast van de Lounge je aanstaart.
En zeg nou zelf: de kaft knalt er toch best wel uit?
Zo wordt het wachten toch weer een beetje aangenamer.

25/01/2026

‘Daar is hij weer met zijn steegjes.’ Ik hoor het wel maar voor diegene die het als iets onnodigs zien zal ik proberen uit te leggen waarom er in mijn ogen meer aandacht aan de steegje moet worden besteed.
Er zit zoveel meer in een steegje dan je in eerste instantie denkt. Tuurlijk, intrigerend door het vaak rauwe, soms wat ranzige karakter, alsof er elk moment iets kan gebeuren wat het daglicht niet kan verdragen. Soms rommelig, af en toe keurig georganiseerd maar eigenlijk altijd wel iets.
De sigaret vluchteling die in alle rust van zijn zonde wil genieten, een snelle ‘afsnijder’ om uit de drukte van de hoofdwegen te ontsnappen, in alle rust iemand apart nemen voor een snel overleg, je veter strikken zonder omver gelopen te worden op een drukke stoep, even uitrusten van je drukke shift in de keuken of restaurant, je telefoon controleren op berichten of in enigszins rust bellen zonder dat de hele wereld om je heen mee geniet en natuurlijk voor de rat een soort snel weg naar foerageer plekken. Dus in de meeste gevallen een zeer geciviliseerde reden.
Natuurlijk wordt de steeg soms gebruikt als tijdelijke opslag plaats van troep of bijvoorbeeld een wc pot maar over het algemeen ziet het er netjes uit.
In Hong Kong snappen ze dat goed. In deze relatief moderne stad kan je de mooiste steegjes vinden. In elk blok met wolkenkrabbers is er een wel een opening gemaakt die een soort lucht geeft tussen de enorme kolossen. Ze worden hier optimaal gebruikt. Kleine ondernemers beginnen er werkplaatsen onder plastic zeilen, noodle restaurants hebben er een uitgifte luik en altijd is er ruimte voor een snelle doorsteek. De steegjes fungeren als de haarvaten van een stad. Klein maar onmisbaar.

Op elke foto gebeurt wel iets, kijk maar eens goed wat je kan vinden in de schaduwen.
Valt iets je op?
Veel moderne steden lijken de steegjes uit te roeien. Volgens mij een grote fout en ik denk dat de stadsplanners (ik geloof niet dat ik er 1 ken) van deze wereld daar nog eens goed over na zouden moeten denken.

Dus hierbij mijn oproep: Red de steeg, al is het alleen maar omdat ik er dan dagen door heen kan struinen.

Adres

Rotterdam
3062DC

Website

Meldingen

Wees de eerste die het weet en laat ons u een e-mail sturen wanneer van Nispen Fotografie nieuws en promoties plaatst. Uw e-mailadres wordt niet voor andere doeleinden gebruikt en u kunt zich op elk gewenst moment afmelden.

Contact

Stuur een bericht naar van Nispen Fotografie:

Snelkoppelingen

Delen

Type