van Nispen Fotografie

18/10/2026

TCS Amsterdam Marathon

15/10/2026

Van mijn peetoom kreeg ik ooit een PLAYMOBIL -piratenschip, van mijn peettante de brandweerauto. Dat zorgde voor een behoorlijk dilemma over mijn toekomst. Want zowel de piraat als de brandweerman is op die leeftijd toch wel het prototype van stoer.
Ik zou graag zeggen dat ik, nobel als ik ben en altijd bereid om mensen in nood te helpen, voor de brandweer koos. Maar ik kan het me simpelweg niet meer herinneren.

Hoeveel kinderen willen op hun vierde niet brandweerman worden? De spanning, de held zijn en natuurlijk die zwaailichten. Het heeft nogal wat aantrekkingskracht.

Als je vader brandweerman is, krijg je waarschijnlijk een dubbele dosis mee. Hij is op die leeftijd vaak toch al je held. Trek hem een brandweerpak aan en je hebt een behoorlijk overtuigend, stilzwijgend carrièreadvies.

Als vader lijkt me dat ingewikkelder. Je weet tenslotte ook welke gevaren het vak met zich meebrengt en wil je je zoon daar wel aan blootstellen. Ed heeft zijn zoon Michael zo veel mogelijk meegegeven. Dat geeft hem het vertrouwen dat Michael zich staande kan houden.

Dezelfde kazerne, een andere ploeg. Hoe bijzonder is dat?
De fotos blijven verder nog even verborgen.

De brandweerauto en het piratenschip staan inmiddels weer in de kelder. Ze mochten er nog een paar jaar uit voor mijn kinderen maar nu wachten ze weer tot ze samen met de fantasie van een kind de spannendste avonturen kunnen beleven.

Hebben jij en je vader of zoon ook hetzelfde uniform aan? Dan wil ik jullie graag fotograferen voor mijn serie Pa Zonen.

05/10/2026

29/09/2026

Mijn muzieksmaak heeft zich anders ontwikkeld dan die van mijn ouders. Ondanks de verplichte klassieke concerten op zondagochtend in de Anton Philipszaal en de jarenlange klarinetles, waarbij ik pas iets vlotters mocht spelen als ik de zware oude meesters onder de knie had, dwaalde ik vooral af naar Led Zeppelin, U2, Pearl Jam en de Stones. In de loop der jaren werd mijn smaak steeds breder.

Van klassiek kan ik op zijn tijd zeker nog genieten, maar de enige muziek waarin mijn vader en ik elkaar vonden, was Drs. P en jazz. Hij wellicht wat meer richting Oscar Peterson, ik meer richting Chick Corea. Allebei geen grote fan van de zenuwachtige vorm.

Ik geloof niet dat mijn ouders veel van mijn keuzes begrepen, ondanks mijn uitleg dat bijvoorbeeld ‘Stairway to Heaven’ qua opbouw wel iets wegheeft van een klassieke symfonie.

Deze twee handen zijn van vader en zoon Van Bavel. Het portret bewaar ik nog even. Beiden zijn jazzpianist, spelen regelmatig samen en hebben meerdere albums opgenomen. En hoewel Rob en Sebastiaan op sommige vlakken een andere muzieksmaak hebben en tijdens het spelen andere keuzes maken, spelen ze samen toch als een eenheid. Ze voelen elkaar perfect aan.

Ik mocht ze fotograferen voor mijn serie Pa Zonen.

Ken je nog vaders en zonen met hetzelfde beroep? Laat het me weten.

21/09/2026

Als je zoon, net als jij, chirurg wordt, mag je best een beetje trots zijn. Maar als hij vervolgens óók jouw voorbeeld volgt in de absolute top van de wetenschap en professor wordt, dan is de cirkel wel zo’n beetje rond.

Voor mijn serie Pa Zonen fotografeerde ik zo’n vader en zoon: twee mannen, hetzelfde vak, ieder met een eigen carrière.
De rest van de foto blijft nog even verborgen

Maar in de serie ontbreken de topsporters nog.

En die zijn er zeker. Denk aan vaders en zonen die allebei op het hoogste niveau hebben gevoetbald, gehockeyd, geschaatst, gekoerst of een andere sport hebben beoefend.

Dus: wie kent ,of is, zo’n vader en zoon?
Twee generaties. Dezelfde sport. Allebei de top gehaald.

Ik zou ze heel graag samen portretteren voor Pa Zonen.

Ken je zo’n duo? Tag ze, stuur dit bericht door of stuur me een DM.
Andere Pa zonen zijn natuurlijk ook welkom

08/09/2026

Een foto is vaak al in mijn hoofd gemaakt, maar komt niet altijd uit.
Een aantal jaar geleden zat ik een stuk l***r langs dezelfde slingerweg als waar ik vandaag stond om de zon achter de rotsen te zien verdwijnen. Toen stelde ik me al voor hoe mooi de weg naar het bedoeïenendorp zou zijn bij zonsondergang, met de lange lichtstrepen van auto’s die zich door het landschap slingeren.
Een ruige rotsige weg leidde inderdaad naar een hoge punt en 1,5 uur voor de zonsondergang zag het er veelbelovend uit.
Maar dan begint natuurlijk de frustratie van de fotograaf.
De zon verdwijnt niet achter de grillige rots formatie maar duikt al in een soort mist die daar niet hoort te zijn. Het strijklicht lost op als sneeuw voor de zon. In een bedoeïenen dorp gaan relatief weinig lampen aan waardoor het dorp op het moment van optimale licht in de achtergrond verdwijnt. Er best wat auto’s zonder lampen aan rijden en er op het goede moment natuurlijk niet genoeg auto’s die in beide richtingen door rijden.

De foto is misschien niet helemaal geworden zoals ik hem een paar jaar geleden in mijn hoofd had. Maar misschien is iets anders wel belangrijker, hoe fijn is het om hier twee uur lang, onder het mom van werk, gewoon te kunnen zitten, kijken en genieten van dit indrukwekkende woestijnlandschap op zo’n bijzondere plek. En dat terwijl er 3 lokale mannen vol interesse over je schouder mee kijken.

11/08/2026

De relatie tussen vaders en zonen is iets bijzonders, vol herkenning, reflectie, trots,respect en soms ook complex met machtsstrijd, rivaliteit en los maken.
Als fotograaf ben ik gefascineerd door deze dynamiek en ben daarom gestart met het project “Pa Zonen”:

Waar ik zelf een compleet andere richting dan mijn vader ben opgegaan is dit een serie portretten van vader-zoonduo’s die hetzelfde beroep delen of dat nu timmerlieden, artsen, sporters, muzikanten of militairen zijn.
Naast de portretten wil ik in sommige gevallen een dag op de werkvloer meelopen, om jullie samenwerking en dynamiek in actie te zien.
De portretten maak ik in mijn studio in Rotterdam op 4x5 inch film, een medium dat perfect past bij het tijdloze karakter van deze verhalen.

Dit project is een eerbetoon aan de bijzondere band tussen vaders en zonen, en ik ben nog op zoek naar een aantal tweetallen met hetzelfde beroep.

Heb je vragen of wil je direct aanmelden? Neem dan contact met me op.

P.S. Ken je andere vader-zoonduo’s die hieraan mee zouden willen doen? Laat het me weten

09/08/2026

Ik ben een groot fan van toeristische trekpleisters. Niet alleen om deze hoogtepunten zelf te zien maar vooral om de dynamiek die er om heen gebeurt met als favoriet natuurlijk de selfies.
De vaak eeuwenoude imposante bouwwerken en wereldwonderen worden gedegradeerd tot een achtergrond voor een perfect uitziende gelukzalige wereldreiziger die de socials probeert te veroveren.
Nog mooier vind ik deze bezienswaardigheden die dicht bij een ‘tourist trap’ komen.
Trainstreet in Hanoi is er daar zeker één van. Dit treinspoor uit 1902 loopt dwars door de stad en sinds er in 2013 iemand een virale foto maakte is het een hit. Slimme café eigenaren zetten er illegale terrassen neer en toeristen vleien ruim voordat de trein langs komt neer. Selfies en complete fotosessies worden op het spoor gehouden, er wordt volop gegeten en gedronken en langzaam ontstaat er een merkbaar zenuwachtig geschuifel.
Vlak voor dat de trein er aan komt komen de café eigenaren in actie, tafels en stoelen worden ingeklapt of verplaatst, glazen en flesjes verdwijnen onder het spoor en de ‘gasten’ worden aan de zijkant gedirigeerd. Natuurlijk niet nadat iedereen zijn bierdop op het spoor heeft gelegd voor een uniek souvenir. De spanning is duidelijk van de gezichten af te lezen. In de verte verschijnen de koplampen van de trein, waarna de Tyfon de naderende trein door de avond aankondigt.
De telefoons en camera’s klikken en filmen terwijl de trein langzaam voorbij rolt. Sommige durven de trein te strelen en andere duiken toch een beetje angstig naar achter. Op het moment dat de laatste wagon voorbij is springt iedereen weer op om de platgeslagen doppen van het spoor te halen en de tafels met nieuwe drankjes terug te plaatsen totdat de volgende trein weer langskomt.

05/08/2026

Ken of ben jij een vader en zoon met hetzelfde beroep?
Voor’Pa-Zonen’ zoek ik vaders en zonen die hetzelfde vak delen zoals bakkers, timmerlieden, brandweermannen, militairen, politieagenten, artsen, vissers, boeren, zeevarenden.
Niet het beroep staat centraal, maar jullie band. Wat betekent het om hetzelfde werk te doen? Wat geef je aan elkaar door?
Ik maak de portretten op 4×5 inch film in mijn studio in Rotterdam. Bij sommige duo’s leg ik ook een werkdag vast.
De portretten worden onderdeel van een groter fotografisch project over de band tussen vaders en zonen.
Ken jij zo’n vader-zoonduo, of zijn jullie dat zelf? Stuur me een bericht of tag iemand hieronder.
Delen mag!

03/08/2026

De zon is nog niet op en vol goede moed ga ik richting een kleine vissers haven in de buurt van Hoi An.
Eigenlijk wilde ik een nachtje mee op een vissers boot maar met mijn gebrekkige Vietnamees en tijdgebrek is dat er niet van gekomen.
Bij aankomst was vrijwel meteen duidelijk dat hier niet op mij gewacht werd. De bedrijvigheid was enorm en de meeste ‘grote’ schepen hadden al gelost en op weg naar de rustplek voor de dag. Kleinere boten (vaak met een echtpaar aan boord) legden nu aan de door een storm verwoeste kade aan en met een soort brand emmer ketting werden de bakken met vis doorgegeven. Degene met een mindere vangst gebruikten de Thung Chai (bamboe bootjes) om te lossen. Een stroom van vis vond zijn weg over de kade. Kleine stalletjes werden bevoorraad net als grotere vrachtwagens. Via een onnavolgbaar systeem werd de vis verdeeld en leek ook iedereen te weten wie wat afleverde. Klein en groot, alles ging door elkaar maar uiteindelijk toch geordend in losse bakken.
Alsof de stroom van mensen, scooters, vissen nog niet genoeg is lopen stoere mannen met helmen, veiligheid jassen en op slippers overal tussen door om de 18 meter hoge beschuttingen in de kade te heien.
Heerlijk om hier een paar uurtjes door de hectiek heen te lopen.