14/02/2026
Lopend door de steegjes van Ras Al Khaimah, dat zijn er veel en bijzonder mooie, kom je soms iets tegen wat nog meer de aandacht trekt. Zoals ik al eerder schreef worden in de steegjes al je zintuigen aangesproken. Geluiden die verraden wat er achter de muren gebeurt, het licht dat soms spannende details naar voren brengt en geuren die erg wisselen tussen aangenaam en soms ook vrij onprettig penetrant.
Vandaag werd ik verrast door een heerlijke geur van vers gebakken brood.
Toen ik me langs een paar grote gas flessen wist te wringen kwam ik uit bij een kleine bakkerij. 3 mannen werkten er als een geoliede machine wat ik vaker bij bakkerijen heb gezien. In het achterkamertje maakte 1 van de 2 Afghaanse broertjes met bloem water en zout het deeg en gooide dat als een frisbee door aan de Pakistaanse bakker. Op een ‘kussen’ worden de broden uitgespreid om vervolgens met enige kracht tegen de wanden van de oven te worden gedrukt waar ze in een paar minuten op hoge temperatuur gegaard worden. Met een zwierige beweging worden de roti uit de oven naar de balie verplaatst waar de oudste broer de bestellingen klaar maakt en in zijn achterbak legt, aan de aanscherpende bezorgscooters verdeeld of aan klanten meegeeft. 1 dirham per stuk.
Alhoewel ik eerst wat argwanend werd aangekeken duurde het niet lang voordat ik met trots te horen kreeg over de bakkerij, de kwaliteit van het bloem en de werkwijze.
Met mijn stoffige kleren mocht ik niet in de deegkamer maar met een uitzonderlijke gastvrijheid mocht ik me wel vrij bewegen in de kleine ruimte die overduidelijk niet voor mijn maat gemaakt was.
De Al Hayyas bakkerij is 38 jaar geleden door de vader en oom van de broertjes begonnen. Ze bakken tussen de 500 en 750 nan mosath per dag.
Als je goed kijkt zie je ergens ook nog een selfie.
Je ziet, de steegjes brengen alleen maar goeds.
