30/03/2026
Iets loslaten wat fijn en vertrouwd is, is wat ik ga doen en is zeker niet makkelijk. Het is tijd voor een nieuw hoofdstuk in mijn werkzame leven. Iets waar ik inmiddels enorm veel zin in heb!
Met heel veel plezier kijk ik terug op mijn 15 jaar als fotografe. In 2010 startte ik mijn eigen bedrijf Flaire Fotografie, waar ik enorm trots op ben. Iets wat is ontstaan uit mijn hobby werd een uit de hand gelopen hobby en na mijn baan bij de Rabobank te hebben opgezegd dus mijn werk en mijn bedrijf. Met heel veel plezier heb ik bruiloften gefotografeerd, gezellige families op de foto gezet, schoolfoto’s gemaakt, etc.
Eind 2024 kreeg ik te horen dat ik een nieuwe heup moest, want lopen ging al een tijdje moeizaam. Rond diezelfde periode kreeg ik ook andere vage lichamelijke klachten en begin 2025 werd een brughoektumor in mijn hoofd ontdekt na een MRI-scan. Dan krijg je een klap te verwerken en breekt een spannende, onzekere tijd aan. Al snel werd duidelijk dat ik onder het mes moest. De tumor was te groot om te bestralen en groeide richting de hersenstam wat onwenselijk was. Gezichtsverlamming en verlamming van mijn ledematen waren te grote risico’s om niets te doen. Zo ging ik half mei onder het mes en startte de tijd van revalideren. Inmiddels ben ik ook voorzien van een nieuwe heup die half november is geplaatst. Al met al een periode van herstellen, bezinning, wat te doen en keuzes maken. Door de operatie aan mijn hoofd heb ik blijvende gehoorbeschadiging opgelopen en zijn de evenwichtsproblemen helaas nog niet weg. Inmiddels ben ik anderhalf jaar thuis en mis ik enorm de hectiek en mensen om mij heen. Ik wil heel graag weer aan de slag in mijn werkzame leven. Niet werken en huisvrouw zijn, is niets voor mij. Maar fotograferen en ondernemer zijn, is lastig gebleken. Daar ga ik mee stoppen. Ik zal het fotograferen nooit niet meer gaan doen uiteraard, maar niet meer vol professioneel.
Maar wat wil je dan is de vraag? Dus ging ik een paar maanden geleden een beetje om me heen kijken en vertelde aan wat mensen, dat ik op zoek ging naar een baan. Maar wel een leuke baan! Zo had ik toevallig contact met Martine de Moei, ex-collega van de Rabobank en inmiddels werkzaam in het Sophia Kinderziekenhuis, die vertelde dat er een vacature was in het Erasmus MC en of ik interesse had. Ik dacht: waarom niet en schreef 1 van mijn eerste sollicitatiebrieven ooit. En ik werd aangenomen! Na 2 gesprekken belde Anja, de secretaresse van de afdeling mij op en zei: gefeliciteerd! Je wordt mijn nieuwe collega! Wat was en ben ik hier blij mee! Niet verwacht, maar zeker wel gehoopt. Ik word stafsecretaresse op de afdeling Neurochirurgie, mijn ‘eigen’ afdeling, en ga de chirurgen (o.a. dus mijn eigen chirurg) ondersteunen op administratief en organisatorisch vlak. Hoe bijzonder is dit!
7 April ga ik beginnen en heb daar enorm veel zin in. Mijn (werk)leven neemt een andere wending, maar zo is het leven. Niet niks doen, maar proberen door te gaan. En dat ga ik doen!
