Days in June fotografie, Nijmegen (2026)

11/01/2025

Al jaren zet ik mijn nichtjes en neefje op de foto, dus ook in 2024 was het tijd voor de jaarlijkse shoot. Nu kleine Lovin in de fase van “nee” zit wordt dit uiteraard wel wat uitdagender, maar hey: gelukkig zijn foto’s momentopnames en heb je niet veel nodig om wat waardevols vast te leggen ♥️

10/01/2025

Toen ik opnieuw ruimte maakte voor fotografie en het vonkje mij terugvond, stelde ik mezelf open voor nieuwe uitnodigingen. Niet vanuit de drang om omzet te draaien, maar om te ontdekken wat er vanzelf op mijn pad zou komen. Het voelde als een experiment: wat gebeurt er als ik mijn camera weer oppak met een frisse blik en een open hart? Geen verwachtingen, alleen een blanco canvas om mee te spelen.

Via mijn bestie en collega .photo kwam deze opdracht binnen voor . Hoewel ik door de vele bruiloften die ik heb gefotografeerd veel ervaring heb met het maken van reportages, voelde deze opening toch verrassend en verfrissend.

Het contrast was duidelijk: even geen witte jurk, bos bloemen of grote feestlocatie. En hoewel ik nog steeds hou van de magie van bruiloften, merkte ik hoe fijn het was om even uit die automatische piloot te stappen en nieuwe inspiratie te vinden.

Ik stond op een vertrouwde positie (hi fotoninja 🥷), maar zag mezelf in een ander licht. Het ging vanzelf, in flow – altijd een belangrijke raadgever voor mijn lijf. Het team van het museum droeg daar ook aan bij, want wat een fijne en aandachtige mensen zijn dat. De hele middag was warm en gezellig, wat het extra speciaal maakte ♥️

Grappig genoeg was het niet mijn eerste keer in IJsselstein. Het lijkt alsof sommige plekken me in golven steeds opnieuw vinden. Maar dat is een verhaal voor een andere keer 😄

06/01/2025

“As if in each of us, there once was a fire
And for some of us, there seem as if there are only ashes now
But when we dig in the ashes, we find one ember
And very gently we fan that ember
Blow on it, it gets brighter
And from that ember we rebuild the fire”

Drie maanden nadat ik mijn camera even links had gelegd, belde Marijn. Ik had het alleen mijn vaste klanten verteld, dus ze wist van niets.

“Oké, ik wil je fotograferen,” zei ik, “als jij met mij wil spelen door het eens helemaal anders te doen.”

We besloten alles los te laten: geen strakke doelgerichte plannen, maar alleen intuïtief volgen wat er zich aandiende. Met muziek, mijn 50mm-lens (waar het ooit allemaal mee begon), en de elementen van de natuur trokken we het bos in. Het werd een magische samenwerking waarin vertrouwen en spontaniteit centraal stonden. Toen ik thuis niet kon wachten om de foto’s te zien, wist ik: dit is het vonkje. ✨

(Tekst van Ram Dass, zoals te horen in Jon Hopkins’ nummer Sit Around The Fire ♥️)

05/01/2025

Bijna twintig jaar geleden had ik voor het eerst een camera in mijn handen. Op 5 januari 2018 besloot ik van mijn passie mijn werk te maken, en werd Days in June geboren.

Na jaren klimmen bereikte ik een hoogtepunt, maar ontdekte ik ook dat ik niet zomaar door kon naar de volgende bergtop en droom. Mijn lichaam en creatieve ziel riepen om pauze, en voor het eerst luisterde ik.

Ik nam even afstand van fotografie zoals ik het kende en zette dit account op zwart. Ik ging alleen nog voor wat écht voelde, en vond mijn vuurtje terug - op een nieuwe manier, met een nieuwe energie.

Soms is groei niet harder rennen, maar vertragen en ruimte maken voor wat opnieuw wil ontstaan. Vandaag ben ik blij te schrijven dat een nieuw hoofdstuk begint. Hallo! ✨

30/06/2023

30 dagen terug bracht een eurekamoment onder de do**he me in deze “Days in June” zoveel mogelijk zichtbaar te zijn en mijn verhaal te delen. Zonder vooraf geschreven posts, maar elke dag voelen wat er naar boven komt en te vertellen valt. Vanuit een wens samen met jou te ontrafelen waar het volgende hoofdstuk begint in mijn verhaal.

Toegegeven: het is niet per sé het meest handige om te doen in je drukste maand (deze ezel stoot zich wél meermaals aan dezelfde steen), en ik heb mezelf zeker creatief uitgedaagd, maar desalniettemin was het iets wat ik niet had willen missen.

Het schrijven over het verhaal van mijn gezin, het overlijden van mijn ouders en zo de ontrafeling van mijzelf en mijn plek in de wereld, heeft veel met me gedaan. Elke dag had ik een mini-reality check - terug naar momenten die op dat moment zo écht waren, maar nu soms voelen als een vorig leven, een schim op wat er nu weer zo echt lijkt. Dat werd versterkt door terug in contact te zijn met mensen uit die vorige levens: klasgenootjes van de basisschool of oud-collega’s. Wat tegelijkertijd ook weer zo bijzonder is om te ervaren, met het besef hoe groot en rijk mijn netwerk eigenlijk is.

Dat alles brengt me ook tot de (voorlopige) conclusie of rode draad van mijn verhaal: een aaneenschakeling van vergankelijke cycli, identiteiten die komen en gaan, leven en sterven. Het afgelopen jaar was het hoogtepunt, waarin ik letterlijk en figuurlijk heb geleerd om met mezelf te leven en de kunst van het loslaten heb ontdekt. Dat is nog steeds gaande en deze maand was daar een uiterlijke manifestatie van.

Het voelde als nodig het plaatje helemaal op te tekenen - voor nu niet alleen mezelf, maar ook naar de buiten toe - omdat het zo’n belangrijk onderdeel is van wie ik ben en wil zijn, vooral als creatieve maker en zender van verhalen.

Ik heb al ontluikingen van mijn volgende stappen beseft. Sommige wist ik al en zijn alleen maar duidelijker geworden, andere zijn gaandeweg gekomen. In true fashion van een goed verhaal houd ik die nog even voor mezelf als cliffhanger. Voor nu zie ik vooral uit naar een zomer die ik wil invullen met inspiratie, verder ontdekken en ruimte maken voor vertraging, om zo in te voelen hoe het pad zich voor me gaat vormen.

Ontzettend dankbaar ben ik voor alle lieve, warme, inspirerende en steunende reacties. Ze kwamen van allerlei kanten en het doet me veel te zien hoeveel er van jullie dagelijks bij waren met mij deze maand. Dankjewel, dankjewel, en tot snel.

29/06/2023

Bali, maart 2023. We rijden in de taxi door het platteland van Sidemen, via Ubud door naar Uluwatu. Het bergachtige landschap, het vele groen en de hobbelige steile wegen met haarspeldbochten brengen me terug naar Bosnië.

Ik achterin de auto, m’n ouders voorin. De nieuwste cd van Dino Merlin door de speakers, meteen gekocht bij het eerste tankstation toen we de grens over waren. De koelbox naast me op de achterbank, tezamen met nog duizend andere spullen en tassen voor familie. De linkerarm van mijn vader meer gebruind dan de rechter, en heeft een typische trucker-tanline. M’n moeder klaagt lichtjes over het raam wat openstaat, want in de tocht zitten (“promaha”) is haar verschrikking. De anticipatie groeit met elke kilometer dat we dichterbij komen. We zijn er bijna weer.

De twee plekken kunnen niet verder van elkaar liggen en lijken in de verste verte niet op elkaar, maar toch wist wat ik zag me terug te brengen. Een reis door ruimte en tijd heen.

Dat is de magie van verhalen en onze capaciteit als mens betekenis te geven aan wat we ervaren. De reden waarom ik ze zo graag vastleg en doorgeef. Tegelijkertijd zit daar ook een dualiteit in verscholen, zoals alles van betekenis.

Want in die capaciteit zitten ook de verhalen verstopt die we onszelf kunnen vertellen. Van angst, pijn of belemmering. Ik ken ze maar al te goed. Maar ook deze zijn er om te omarmen. Er is geen goed of fout, alleen een kwestie van hoe je er naar durft te kijken.

Laat deze magie je inspireren en transformeren op de voortdurende reis door het leven, als de schrijver van je eigen verhaal.

// In deze “Days in June” ben ik dagelijks zichtbaar om mijn verhaal te delen. Zonder voorbedachte strategie of idee waar het naartoe gaat. Gewoon verhalen vertellen. Dit is dag 29.

28/06/2023

Terwijl het einde van deze maand nadert, reflecteer ik op de rode draad in mijn verhaal. Het is de wetenschap van verandering als enige constante en het doorleven van cycli met dualiteiten: leven en dood, begin en einde, licht en donker, voorspoed en tegenslag - waarbij het een het ander nodig heeft de waarde en betekenis ervan te tonen.

Als het gaat om de dood en hoe deze écht om het hoekje staat, is dat voor mij niets per sé iets nieuws. Voor jou ook niet denk ik, want als ik schrijf “carpe diem”, weet je precies wat ik bedoel. Maar wat doen we precies met die wetenschap? Ik was vooral druk, druk, druk. Bezig met alles in orde houden en zorgen dat alles en iedereen om me heen het goed had. Handreikend naar toekomstige momenten, veelal in het weekend, om dan eindelijk die dag te kunnen gaan plukken. Maar wat betekent het eigenlijk, de dag plukken? En wat als die dag niet meer komt?

Wat ik leerde, en nog steeds aan het leren ben, is niet te vechten met de tijd. Want dat is wat het werd, denkende dat ik daar ook maar iets over te zeggen had. Dat is niet zo. Life’s gonna do life.
Is dat beangstigend of juist bevrijdend? Wat mij betreft is het een keuze van perpectief. Kies je voor het laatste, dan gaat het niet over tijd, maar over de waarde van de ervaring die je hebt in het hier en nu. De dood, en daarmee ook het leven, wordt daarbij een gids. Want hoe zou jij dit moment leven, wetende dat de volgende niet meer komt? Pluk het nu.

// In deze “Days in June” ben ik dagelijks zichtbaar om mijn verhaal te delen. Zonder voorbedachte strategie of idee waar het naartoe gaat. Gewoon verhalen vertellen. Dit is dag 28.

27/06/2023

Vlak na het besluit ging ik naar Kroatië met een vriendin. Het gaf me een instant gevoel van thuis. Ritten met touringcars die me doen denken aan dezelfde die ik met mijn moeder maakte van Nederland naar Bosnië (29 uur opgevouwen zitten, ga d’r maar aan staan), Fanta Shokata en andere Balkan-snacks kopen, en het kunnen horen en spreken van “onze” taal.

In typische Djana-fashion bouw ik hier gauw een routine op en zie ik deze vertraging als een kans. Ik lees Rising Strong van Brené Brown - “toevallig” ooit gekregen en last-minute m’n koffer in gegooid, en schrijf elke ochtend aan het water terwijl de zon lichtjes op mijn huid gloeit.

Het lezen en schrijven gaat hand in hand, want ik stap letterlijk mijn verhaal in. Er is nu niemand anders meer om achter te schuilen, ik moet het met mezelf doen. Herken wat er in me leeft, ben nieuwsgierig, zie het verband tussen mijn gedachten en gedrag. De onderzoeker in mij haalt haar hart op. Vervolgens stoei ik ermee. In hoeverre is dit verhaal waar, of wat was er zelfbescherming om mij ergens van te behoeden? En waar is er ruimte om een nieuwe, moedigere versie van het verhaal te introduceren?

Op de laatste dag van de vakantie, tevens de sterfdag van mijn moeder, brengt het lot me op de plek waar het 18 jaar eerder allemaal eindigde voor mijn vader. Terug in Split. Terwijl de Uber de straat inrijdt, herken ik de aanblik van het ziekenhuis gelijk. Het metalen bankje staat nog op dezelfde plek, de borden zijn niet vervangen, de parkeerplaats is nog steeds even matig en de hitte van de stad en het asfalt maakt me benauwd. Ik ga even zitten en ik schrijf.

Er is hier niets veranderd, maar tegelijkertijd ook alles. Een gekke gewaarwording, maar wel het stukje dat nodig is dit plot voor nu af te ronden. Net zoals bij een goede film: een melancholische berusting, nieuwsgierigheid naar de toekomst, en de wetenschap dat er een sequel volgt. De tijd zal het leren.

// In deze “Days in June” ben ik dagelijks zichtbaar om mijn verhaal te delen. Zonder voorbedachte strategie of idee waar het naartoe gaat. Gewoon verhalen vertellen. Dit is dag 27.

26/06/2023

Juni 2022.

Ik had het allemaal op de rit.

Een fijne relatie, lieve vrienden, elke dag sporten, leuke ervaringen, een goedlopend bedrijf met mooie plannen voor de toekomst.

Zo voelde het echter niet.

In mijn hoofd zat ik vast, hoppend van de ene cyclus naar de volgende, hopend dat het volgende doel me dan ein-de-lijk rust zou geven.

Waar het in retrospect allemaal begon, ik kan het je niet precies aanwijzen.

Zou het de coronaperiode zijn, waarin ik mezelf steeds beter leerde kennen?

De traumatische ervaring waarin het leek dat ik mijn lievelingspersoon zou verliezen?

Of de therapie die daarop volgde om mijn angsten te verwerken?

Wat het ook was, in de onderstroom was een proces al gaande.

Naar een punt die ik paradoxaal genoeg juist het meest vermeed.

Hoewel ik dondersgoed wist vanuit mijn eigen ervaringen dat het leven zich niet controleert, probeerde ik met man en macht het tegendeel te bewijzen.

Geven, presteren, pleasen.

Alles om maar niet alleen over te blijven.
 Want wie heb ik dan, als mijn ouders er al niet meer zijn?

Het inzicht ontvouwde zich snel, maar was ineens kraakhelder.

De sleutel tot de rust was ik zelf.

Hoewel ik doodsbang was, sprak een zachte intuïtieve stem: ik moet alleen verder.

Een nieuw defining moment. Let’s go.

// In deze “Days in June” ben ik dagelijks zichtbaar om mijn verhaal te delen. Zonder voorbedachte strategie of idee waar het naartoe gaat. Gewoon verhalen vertellen. Dit is dag 26.

24/06/2023

Vandaag maak ik me weer op voor een dag vol liefde, licht en warmte. Mijn zesde trouwseizoen alweer - een droom die uit is gekomen. Zes jaar aan prachtige, intieme verhalen vastgelegd. En aangezien deze serie ook een trip down memory lane is, vandaag een recap van de afgelopen jaren trouwen met Days in June. Fijn weekend!

// In deze “Days in June” ben ik dagelijks zichtbaar om mijn verhaal te delen. Zonder voorbedachte strategie of idee waar het naartoe gaat. Gewoon verhalen vertellen. Dit is dag 24.

23/06/2023

Het was voorbij, het verhaal was rond, er was rust. Vanuit de leegte zag ik een bodem om nieuwe zaadjes op te planten. Ik had echt niets meer te verliezen, een creatieve passie én eigenlijk toch best wat ondernemerskwaliteiten op zak die ik dankzij mijn baan ontdekte. Dit was het moment om de stoute schoenen aan te trekken. Op zijn Djana’s koos ik voor een zorgvuldige aanpak: alles stap voor stap met een doel in zicht.

2018. Een verhuizing terug naar Nijmegen en elke dag naar kantoor in Amsterdam. Inschrijven bij de KvK. “Wat een leuke bedrijfsnaam”, zei de vrouw tegenover me. Bruiloften worden toegevoegd aan mijn portfolio en ik onderzoek rustig hoe dit nieuwe spelletje werkt, veelal met de trein als mijn kantoortje.

Op een gegeven moment is het teveel. Al dat gereis, een verantwoordelijke functie én ondernemen tegelijk. Grappig, want zo werkt het wel: je kan lang iets volhouden, en dan ineens niet meer.
Ik moet een keuze maken. De sprong in het diepe neem ik, mijn ontslag dien ik in. Mijn lieve collega’s uitzwaaien in een glitterpak.

En dan begint het pas echt. De grootste uitdaging van mijn leven, maar ook de mooiste, waarachtigste en meest inspirerende die er is. Ondernemerschap, het is een spiegel van wat er in je leeft. Een speelveld om in te experimenteren en nieuwe kwaliteiten te ontdekken. Geen dag is hetzelfde en de mogelijkheden oneindig - maar alleen als je ermee durft te dansen. Lol te hebben, fouten te maken, kansen te pakken. Ook als het soms verdomde spannend is.

Met sprongen ben ik gegroeid, elk jaar weer. Mijn persoonlijke pad is steeds meer verweven geraakt met mijn professionele pad. Deze reeks berichten is daar het bewijs van. En nu, anno 2023? De spiegel laat zien dat er wat aan het schuiven is. Maar waar naartoe? Ik ga het samen met je ontdekken.

// In deze “Days in June” ben ik dagelijks zichtbaar om mijn verhaal te delen. Zonder voorbedachte strategie of idee waar het naartoe gaat. Gewoon verhalen vertellen. Dit is dag 23.

23/06/2023

Een oktoberdag in 2014. In de ochtend zwaai ik haar uit wanneer ze wordt opgehaald door de taxi naar haar dagbesteding. Ze weet niet dat ze hier niet meer terugkomt.

Haar eigen kamer in het verzorgingshuis richten we in volgens de indeling van onze woonkamer. Inclusief de Bosnische gehaakte onderzetters onder de fotolijstjes. Niets wordt aan het toeval overgelaten. Wanneer ze die kamer binnenstapt, zie ik de herkenning in haar ogen. De eerste spanning verdwijnt.

Als een zenuwachtige moeder die voor het eerst haar kind naar school brengt, neem ik die avond afscheid. Dit besluit was het enige juiste, maar zeker niet het makkelijkste.

In de jaren die volgden kwam er rust in ons leven terug. Hoewel ze met elke week stapjes achteruit ging, en door een val haar heup brak en niet meer terug kon leren lopen, waren het de kleine dingen die door bleven schijnen. Doordat de zorg in iemands anders handen lag, werd ons een levensles in dankbaarheid en het eren van het nu gegeven.

Eind augustus 2017. Deze woensdag is er een uitstapje met alle bewoners naar de vlindertuin. Vlinders, bij ons symbool voor papa. Op de terugweg in de huifkar wordt er gezongen. Een lach van oor tot oor op haar gezicht.

De vrijdag erop ben ik op kantoor. Een belletje. Epilepsie, het gaat niet goed. Het markeert het begin van het einde. Liefdevol verzorgen wij samen met het zorgpersoneel. Wanneer ze haar laatste adem uitblaast, is ze gelukkig niet alleen.

Een dag voor de sterfdag van mijn vader wordt ze begraven.
Ik denk terug aan de vlinders en weet rustig: ze zijn weer samen.

// In deze “Days in June” ben ik dagelijks zichtbaar om mijn verhaal te delen. Zonder voorbedachte strategie of idee waar het naartoe gaat. Gewoon verhalen vertellen. Dit is dag 22.

Days in June fotografie

11/01/2025

10/01/2025

06/01/2025

05/01/2025

30/06/2023

29/06/2023

28/06/2023

27/06/2023

26/06/2023

24/06/2023

23/06/2023

23/06/2023

Adres

Website

Meldingen

Snelkoppelingen

Delen

Type