17/08/2026
Die avond liet je me weten:
‘Ik durf het bijna niet te zeggen, maar sinds je mij hebt geappt lijkt er hier ook iets gaande…’
Ik had je net laten weten bij een andere bevalling te zijn aangekomen.
Normaal noem ik dat meestal niet want ik wil aanstaande mama’s geen onnodige stress bezorgen. Maar in dit geval, omdat jij al bijna 42 weken was en het nu toch wel erg spannend begon te worden, hadden we dat afgesproken.
Met pijn in mijn hart seinde ik mijn collega in, dankbaar dat die voor mij en jullie wilde klaarstaan. Maar ook balend, want ik had er zo graag zelf bij willen zijn! Jullie tweede kindje, het derde kindje dat in mijn éigen dorp voor mijn lens geboren zou worden.
Maar toen… viel het weer stil.
Mixed feelings, want ondanks jouw rotsvaste vertrouwen en je grote wens om weer thuis te bevallen, kwam de kans om ingeleid te worden met het verstrijken van de tijd nu wel rap dichterbij.
28 uur en een nacht doorhalen later was ik pas weer thuis.
Intens moe, heel blij dat er een gezonde baby was geboren, en opgelucht dat ik weer beschikbaar was, ging ik naar bed.
Met mijn fingers crossed voor een baby vannacht🤞🏻(en voor een paar uurtjes slaap 😆).
Toen een paar uur later dan ook echt mijn telefoon ging (jaaa!) wist ik dat ik snel moest zijn, ondanks de afstand van nog geen anderhalve kilometer.
Tien minuten nadat ik werd gebeld stond ik te fotograferen alsof mijn leven er vanaf hing, stuiterend van euforie en adrenaline, terwijl ik mentaal nog diep in slaap was.
En 27 minuten nadat ik mijn eerste foto maakte (van de voordeur) maakte ik deze! 🩵🩵🩵