“Fotografie als een verbond van liefde en licht” is mijn leidraad bij het fotograferen. Zoals Joanne Lukitsh het ooit verwoordde toen ze een foto van Julia Margaret Cameron omschreef. Het is een omschrijving die precies verwoord hoe ik het voel en zie. Ben een geboren Terschellinger die in 2014 in aanraking is gekomen met fotografie en sindsdien is het geleidelijk aan uitgegroeid tot meer dan een
hobby. Een autodidact op ontdekkingsreis in de wereld van fotografie die zich op dit moment voornamelijk bezig houdt met natuur, portretten, kunst, cultuur, milieu en duurzaamheid. Opgegroeid omringd door natuur en zee vind ik het ook belangrijk om daar vooral dicht bij te blijven en waardering voor alle jaargetijden te tonen. Daarnaast ook sterk beïnvloed door Japanse begrippen als Wabi Sabi en Kintsugi. Filosofieën waarbij de acceptatie van, en waardering voor, vergankelijkheid en imperfectie centraal staan. En waarbij juist schoonheid wordt gezien in die vergankelijkheid en imperfectie. Daarom wordt er ook geen gebruik gemaakt van Photoshop om het uiterlijk van geportretteerden aan te passen. Ook niet omdat ik niet mee wil werken aan het onrealistische schoonheidsideaal. Naast een professionele, zit er ook een persoonlijke kant aan mijn fotografie. Sinds ik weet dat ik val binnen het autistisch spectrum is fotografie langzaamaan een steeds belangrijkere rol gaan spelen in mijn verdere ontwikkeling als mens en bij het ontdekken van de wereld. Het is voor mij een belangrijk medium om uit te drukken wat mij verbaal of fysiek niet altijd lukt en het maakt het ook makkelijker om in contact te komen met anderen. Mijn autisme maakt het soms lastiger om actief deel te nemen aan het sociale leven, maar dat betekent niet dat ik niet geïnteresseerd ben in andere mensen, integendeel, mijn foto’s zijn juist een manier om mijn nieuwsgierigheid naar en interesse in de medemens te kunnen uiten.
