Mien Plek In Mestreech

Mien Plek In Mestreech Fotograaf Hermen Buurman portretteert mensen op een plek naar hun keuze in Maastricht en schrijft een verhaal over wat deze plek voor hen betekent.

Door de ogen van de Maastrichtenaar leert men deze prachtige stad kennen.

#20 Mien Plek In Mestreech - Jean Hogenboom—Wat is jouw plek in Maastricht?Wil je jouw verhaal delen? Doe mee en meld j...
25/04/2026

#20 Mien Plek In Mestreech - Jean Hogenboom

—
Wat is jouw plek in Maastricht?
Wil je jouw verhaal delen? Doe mee en meld je aan via [email protected]
—

Het is een prachtige dag en we staan op het veld in het stadion. Met zichtbare trots vertelt hij dat MVV een van de oudste voetbalclubs van Nederland is. De club zag in 1902 het levenslicht onder de naam Maastrichtse Voetbal Club. In huize Hogenboom zat de liefde voor MVV diep verankerd: zijn vader en ooms waren ras-echte supporters. Het werd hem als het ware met de paplepel ingegoten.
Als kleine jongen keek Jean Hogenboom vanuit de woonkamer zo uit op het MVV-stadion. De flat waar hij in 1959 met zijn familie ging wonen, lag op een droomplek. Zodra hij de spelersbus van de tegenstander zag aankomen, stoof hij naar beneden, op jacht naar handtekeningen van zijn helden.
“Vanaof m'n twelfde jaor had iech 'n sezoenskaart veur MVV. Iech waor bij edere thoeswedsjtrijd presint en al m'n vrun waore veur MVV. 't Waor gewoen 'n groet fies!”, verteld hij vol trots. Met het groepje vrienden ging hij ook naar uitwedstrijden. Er is helaas veel veranderd en hij heeft genoten van de tijd dat MVV nog in de eredivisie speelde. Volgens hem ging het er toen gemoedelijker aan toe dan vandaag de de dag. Er was toen meer verbroedering en er was zelfs geen uit-vak.

Op 59-jarige leeftijd ging Jean met pensioen, maar stilzitten zat er voor hem niet in. Hij begon als vrijwilliger bij MVV met een halve dag per week, en al snel groeide dat uit tot meerdere dagen. Inmiddels is hij al tweeënhalf jaar officieel officemanager van de jeugdopleidingen. In die rol zorgt hij ervoor dat alles achter de schermen soepel verloopt, zodat de focus op het voetbal kan blijven liggen.
Het valt even stil en tot slot zegt Jean, “Veur miech is 'nen druim oetgekoume. Veur de club boe iech miech al gans m'n leve mèt verboonde veul, get te mage beteikene. Wie sjiek is dat?”

#19 Mien Plek In Mestreech - Frank Steijns—Wat is jouw plek in Maastricht?Wil je jouw verhaal delen? Doe mee en meld je...
19/04/2026

#19 Mien Plek In Mestreech - Frank Steijns

—
Wat is jouw plek in Maastricht?
Wil je jouw verhaal delen? Doe mee en meld je aan via [email protected]
—

Na de lange en bloedige Tachtigjarige Oorlog, die in 1648 tot een einde kwam, bleef er in de Nederlanden een opmerkelijk overschot achter: stapels bronzen kanonnen, zwijgende getuigen van het strijdgeweld. Waar oorlog ooit klonk, zou straks muziek weerklinken. Bronsgieters zagen in dat kostbare metaal een nieuwe bestemming. Ze smolten de kanonnen om en goten er klokken van, klokken die niet langer oorlog aankondigden, maar vrede en samenklank.

In die tijd traden twee meesters naar voren die de wereld van het carillon voorgoed zouden veranderen: de gebroeders François en Pieter Hemony. Tussen 1640 en 1680 vervaardigden zij carillons van uitzonderlijke kwaliteit. Hun werk klonk in vele steden, en ook Maastricht mocht zich tot hun opdrachtgevers rekenen. De twee broers waren de eersten die het carillon niet enkel zagen als een verzameling klokken, maar als een volwaardig muziekinstrument. Hun klokken waren zuiver gestemd en harmonieus, een toonbeeld van vakmanschap waarmee zij stadstorens tot zingen brachten.

In de achttiende eeuw gaf Napoleon de functie van stadsbeiaardier een nieuwe wending en plaatste hij de rol van de klokken in de stad sterker onder centraal bestuur. Vóór de Franse tijd hoorde het bespelen van de beiaard vooral bij de stadsroutine of kerkelijke plechtigheden; onder het stadsbestuur kon de beiaardier ook speciale liederen spelen in opdracht van hen.

Als kleine jongen ging Frank Steijns met zijn vader Mathieu mee naar de toren van het stadhuis. Daar maakten de magie van het carillon, de machinerie en de klokken grote indruk op hem.

“Iech d**k nog aon de fiesteleke intoch vaan de mui luiklok ‘Grameer II’ vaan de Sint-Servaasbasiliek op ’t Vrijthof, boebij bisjop Gijsen vaan Remunj dees zaogende, same mèt twie nui luiklokke en vief carillonklokke. Miene pa späölde toen op ’t carillon en de lui oonder op ’t plein stoonte te applaudissere. Iech waor toen veertien jaor en voont ’t geweldig; miene pa waor d’n held vaan de stad,” zegt Frank en vanaf dat moment wist hij dat hij later in de voetsporen van zijn vader wilde treden.

In 1995 werd Frank benoemd tot adjunct-stadsbeiaardier van Maastricht, naast zijn vader Mathieu Steijns. Twee jaar later, in 1997, volgde hij zijn vader op als stadsbeiaardier van Maastricht.

Een van de bijzondere momenten voor Frank is de periode tijdens COVID. Wanneer hij ‘Always Look on the Bright Side of Life’ of ‘You’ll Never Walk Alone’ op het carillon in het stadhuis speelde, gingen de ramen van de huizen in de stad open. Mensen pakten hun instrumenten en speelden mee. De muziek bracht mensen in deze tijd van isolatie weer samen.

De muzikale passie van Frank is groot: als violist en pianist bij André Rieu en als stadsbeiaardier kent hij de uitersten in de muziek. Die diversiteit inspireert hem om arrangementen van hedendaagse muziek voor het carillon te maken. Zo speelde hij ‘Clocks’ van Coldplay samen met pianist Rob Mennen, en afgelopen maart speelde hij in Utrecht op het carillon Motörheads ‘Ace of Spades’.

Op de vraag waarom de muziek van het carillon zo belangrijk is, antwoordt Frank met verve: “Dat is de levesvlam vaan edere Nederlander. Dat is de viering vaan de vreej. De traditie moot weure doorgegeve. Dat is cultureel erfgood. En, iech bespeel ’t carillon neet, meh iech laot ’t stadhoes zinge.”

#18 Mien Plek In Mestreech - Luc Schoonbrood —Wat is jouw plek in Maastricht?Wil je jouw verhaal delen? Doe mee en meld...
10/04/2026

#18 Mien Plek In Mestreech - Luc Schoonbrood

—
Wat is jouw plek in Maastricht?
Wil je jouw verhaal delen? Doe mee en meld je aan via [email protected]
—

Het is een prachtige lentedag, en naast het gezoem van het verkeer op de Hertogsingel, met haar statige herenhuizen en groenstroken, hoor je het fluiten van de vogels. Hier op nummer 11 stond zestig jaar geleden de wieg van Luc Schoonbrood. Tegenwoordig woont hij met zijn vrouw en kinderen op nummer 47. Zijn opa en oma en diverse ooms en tantes hebben hun roots hier op de singel, en nog steeds wonen hier familieleden. Er wordt wel gekscherend gezegd: de Hertog van Schoonbroodsingel.
“Wooróm vuul ich mich hie thuis? Tsja, ’t klinkt veur wie miech ’n bèètje kent, gek, mer ich bin gaer thoes hie op de Hertogsingel. Mien vrouw Margriet en ós kinder Cas en Moud vuule ’t zölfde. De kinder zeen noe al d’r euver aan ’t praote om hie te blieve wone,” vertelt Luc trots. Het geeft hem een goed gevoel; dan weet je als ouder dat je het niet verkeerd hebt gedaan. En de kinderen wonen nog steeds bij hen op de Hertogsingel.
De Hertogsingel had vroeger veel minder verkeer, en je kon er als kind fijn buiten spelen. Je kon toen nog stoepranden en voetje van de vloer doen. Veel van zijn vriendjes woonden in dezelfde straat, en bij velen hing het welbekende touwtje uit de brievenbus om binnen te komen. Van de jeugd van toen is Luc de enige die er nog woont.

In de buurt hadden ze alle winkels: denk aan de slager, bakker, groentewinkel, patisserie, drogisterij, schoenmaker, supermarkt, bloemenzaak en natuurlijk de school. Alles was op loopafstand, en dat is helaas vandaag de dag wel anders.

De trots van de straat waakt nog steeds over hen: de Sint-Lambertuskerk, oftewel de Sacré-Cœur van Maastricht. Jarenlang was Luc daar misdienaar en deed hij zijn eerste communie. Tegenwoordig is de kerk aan de eredienst onttrokken en heeft ze een aantal sociale en maatschappelijke functies.
De lach en de traan horen bij het leven. Beide ouders van Luc zijn thuis op de Hertogsingel overleden. Vanuit het huis waar Luc en zijn vrouw nu wonen, zijn ze getrouwd, en hun beide kinderen zijn hier geboren.

Luc gebaart naar de eettafel en zegt: “Hei höbbe veer dèks mèt vrun aon taofel gezete, en dat doen veer nog ummer. Get hapkes op taofel en awwehoere. Väöl gelache en ouch gehuuld bij verlees vaan femilie en vrun. Meh gelökkeg mie gelache es gehuuld. En ….. gehuuld vaan plezeer, wie ze miech hei kaome vraoge um stadsprins vaan Groet Mestreech te weure, en daonao de veer gekke weke vaan Vastelaovend hei thoes. Kortum, hei veul iech miech thoes, hei bin iech thoes. En zègk noe ins ierlek, wat is 't lekkerste vaan op vekansie goon? ….Weer heerlek thoes koume, vertrouwd, werrem en gezelleg. In mien geval op de Hertogsingel.”

#17 Mien Plek in Mestreech - Sandra Poolen—Wat is jouw plek in Maastricht?Wil je jouw verhaal delen? Doe mee en meld je...
06/04/2026

#17 Mien Plek in Mestreech - Sandra Poolen

—
Wat is jouw plek in Maastricht?
Wil je jouw verhaal delen? Doe mee en meld je aan via [email protected]
—

Op slechts een paar stappen van de markt ligt Café Hallo Mestreeg. Het is één van de authentieke bruine cafés van Maastricht, waar ik Sandra Poolen ontmoet. De ontvangst is allerhartelijkst en we gaan aan één van de ronde tafels zitten. Een vriendin die ze via Facebook heeft leren kennen heeft haar zes jaar geleden voor het eerst hier mee naar toe genomen.

“ ‘t Wao ‘n werm bad boe iech terech kwaom, hei wao iech weer, Sandra. In ‘t begin kwaom iech hei drei kier per week, en noe kom iech hei eine kier per week.” vertelt Sandra.
Door de hectiek van thuis, een beëindiging van een relatie van dertig jaar en een zoon met een beperking, was het voor een haar een verademing om hier in het café te komen.

Door de goede sociale controle is Café Hallo Mestreeg niet zomaar een café waar bezoekers van de stad en Maastrichtenaren samenkomen, het is voor haar een veilige haven, waar ze nieuwe mensen heeft leren kennen. Inmiddels hoort Sandra bij het meubilair en vragen bezoekers van buiten de stad zelfs; waar is Sandra?

Ze kijkt het café rond en zegt; “Hei zit mien twiede femilie, en dit is mien röspunt.”

#16 Mien Plek in Mestreech - Patrick Spronken.—Wat is jouw plek in Maastricht?Wil je jouw verhaal delen? Doe mee en mel...
05/04/2026

#16 Mien Plek in Mestreech - Patrick Spronken.

—
Wat is jouw plek in Maastricht?
Wil je jouw verhaal delen? Doe mee en meld je aan via [email protected]
—

In het stadhuis op de Markt van Maastricht heb ik afgesproken met wijkagent Patrick Spronken. Ik meld mij bij de portier, en die vertelt dat hij nog niet binnen is. Even later komt Patrick binnen, en vervolgens gaan we via een aantal trappen naar zijn plek in Maastricht. De laatste trappen zijn steil en smal. Eenmaal door het luik naar boven, op de toren aangekomen, is het uitzicht magnifiek!

“Vanaof hei höbste ’n euverziech vaan 360° euver ’t centrum. De hings hei es ’t waore bove de stad,” vertelt Patrick, en je ziet dat hij nog steeds geniet van het prachtige uitzicht over zijn stad.
Beneden in het stadhuis vertelt Patrick dat hij als kleine jongen al wist dat hij later bij de politie wilde werken. Hij startte zijn opleiding aan de politieschool in Heerlen en is in 2000 in Blauwdorp in Maastricht begonnen. In 2018 is hij in het centrum gestart.

De dynamiek in het centrum is groot, en hij heeft hier met diverse doelgroepen te maken. Denk maar aan de horeca, ondernemers, bewoners, studenten, verenigingen, toeristen, evenementen en overheden. Naast zijn functie van wijkagent is hij ook het nautisch aanspreekpunt van de politie, met het vaartuig P80 voor Maastricht, en lid van de ME op het commandovoertuig.

“Iech vind ’t interessant um tösse de versjillende lui vaan de stad te lavere, en zoe de zjuste koers te behawwe,” zegt Patrick. Diverse netwerkpartners helpen hem bij het uitvoeren van het dagelijks politiewerk, of het nu gaat om het verhelpen van overlast of de begeleiding bij een evenement. Tot slot zegt hij: “Es Mestreechteneer sprikste letterlijk en figuurlijk de taol vaan ’t volk.

Tot eu-en deens!”

#15 John Eijssen - Mien Plek In MestreechIedere stad heeft van die verborgen plekken die je pas ontdekt als je weet waa...
13/02/2026

#15 John Eijssen - Mien Plek In Mestreech

Iedere stad heeft van die verborgen plekken die je pas ontdekt als je weet waar je moet kijken. Aan de Brusselsestraat, naast nummer 58, gaat tussen de gevels een poortje schuil. Wie daar doorheen loopt, komt in een stille steeg waar de drukte langzaam wegsterft. Nog een paar stappen verder, rechtsaf door een bescheiden historisch poortje, en plotseling sta je op een binnenterrein dat aanvoelt als een geheim plein, een oase van rust midden in het hart van Maastricht.

Op deze plek stond ooit het Cellebroedersklooster, gebouwd in het jaar 1512. Eeuwenlang vormde het een toevluchtsoord voor wie zorg, bezinning of onderdak zocht. Van het klooster is alleen nog de Cellebroederskapel als blijvende herinnering over, een indrukwekkend overblijfsel van meer dan vijf eeuwen geschiedenis. Door de tijd heen heeft deze plek steeds een rol gespeeld in het maatschappelijke leven van de stad. Voor Maastricht was het een plaats van betekenis, zodanig zelfs dat het klooster begin achttiende eeuw werd uitgebreid en vernieuwd, mede dankzij een subsidie van de gemeente. Als stille getuigen daarvan duikt het wapen van Maastricht op verschillende plekken op, als herinnering aan de nauwe band tussen de broeders en de stad die hen steunde.

Op het binnenterrein bij de kapel worden we allerhartelijkst ontvangen door John Eijssen. Via de openstaande deur gaan we de kapel binnen, en met veel enthousiasme toont hij ons het interieur. Even later zitten we aan een tafel met een kop thee en John vertelt zijn verhaal over de kapel.

Vierentwintig jaar geleden is hij hier begonnen als vrijwilliger met het doen van eenvoudige dingen, nadat hij een heftig ongeluk had gehad. Dit moment was voor John een grote ommezwaai in zijn leven.

“Hei höb iech mien rös gevoonde en diech kins wel zègke dat dit mien levenspaad is,” zegt John terwijl zijn ogen door de kapel heen dwalen.
Hij wijst naar een schildje dat wordt gedragen door twee engelen, waarop het wapen van Maastricht staat. Voor hem heeft dit een heel persoonlijke betekenis: het symboliseert zijn ouders, het zijn zijn beschermengelen.

Hij vindt het belangrijk om een creatief onderdeel van de stad te zijn, door dingen te organiseren en maatschappelijk betrokken te zijn. Daarbij is hij op zoek naar samenwerking met anderen. Hier wil hij de mensen een beleving meegeven. John is dankbaar voor wat hij hier heeft en, zoals hij het zelf zegt: “Wat fijn dat iech mien kinneke maag opvoede en koestere.”

Wat is jouw plek in Maastricht?
Je bent van harte welkom met jouw verhaal over jouw plek.
Stuur een mailtje en ik neem contact met je op.
[email protected]

#14 Guillaume Stassen - Mien Plek In Mestreech We staan in het winterzonnetje op de plek van Guillaume Stassen. Achter ...
08/02/2026

#14 Guillaume Stassen - Mien Plek In Mestreech

We staan in het winterzonnetje op de plek van Guillaume Stassen. Achter ons klinken de hoeven als een ritmische echo over de straat, een oud geluid dat zich mengt met het zachte ruisen van de bomen langs het park. Klok, klok, klok, niet gehaast, maar beheerst, alsof de paarden weten dat er vanmiddag geen haast is.

Met het zicht op de vier huisjes en rechts van ons de toren neemt Guillaume mij mee in zijn tijdmachine van Maastricht. We zijn in 1652, en de huisjes zijn net herbouwd in Maaslandse renaissancestijl: hardstenen vensteromlijstingen op de begane grond, mergel op de verdieping. De Pater Vincktoren, onderdeel van de tweede middeleeuwse stadsmuur uit de 14e eeuw, beschermt een ieder tegen de gevaren van buitenaf.

Een brommer met een knetterend geluid haalt ons terug naar het heden. Guillaume kijkt met een tevreden blik om zich heen en zegt: “Dit aaj stadsdeil vaan Mestreech vind iech prachteg. Hei kump de historie en de verboondeheid vaan de lui mèt hun wiek same. Dit zien veur miech belaankrieke eleminte.”

Hijzelf voelt ook een sterke verbondenheid met deze plek. In één van de huisjes woonde ooit de Maastrichtse kunstschilder Bert Heckers, en tegenwoordig woont hier de oudste zoon van de schilder, met wie Guillaume al meer dan vijftig jaar bevriend is.

Wat is jouw plek in Maastricht?
Je bent van harte welkom met jouw verhaal over jouw plek.
Stuur een mailtje en ik neem contact met je op.
[email protected]

Met Matt Hardy oonderweeg nao zien plekske in Mestreech.
01/02/2026

Met Matt Hardy oonderweeg nao zien plekske in Mestreech.

#13 Matt Hardy - Mien Plek In MestreechHet is zaterdagmorgen, ik heb met Matt Hardy afgesproken in Grand Eétcafe De Vre...
28/01/2026

#13 Matt Hardy - Mien Plek In Mestreech

Het is zaterdagmorgen, ik heb met Matt Hardy afgesproken in Grand Eétcafe De Vrede. Onder het genot van een heerlijk geurende kop koffie verteld hij zijn verhaal. Even later trekt hij zijn engelen gewaad aan. Nicole van het café helpt hem met de vleugels op de juiste plek te zetten.

Opweg naar de plek spreken vele mensen Matt aan en voor iedereen heeft hij een momentje, de één voor een praatje en de ander wil graag met hem op de foto.

Op de plek aangekomen wijst hij naar het punt waarmee het allemaal is begonnen. Bij de ‘aw brögk’ aan de kant van Wyck is op de kademuur de plaquette uit 1827 te zien, het is ‘d’n Ingel vaan Mestreech’. Met veel enthousiasme zegt Matt: ‘Daodoor bin iech op ’t idee gekoume um veur de vastelaovend un pak vaan unnen ingel te make.’ Het is inmiddels zijn derde kostuum sinds hij 56 jaar geleden met de verbeelding van de Engel van Maastricht is begonnen.

Op de brug is het een komen en gaan van mensen. Het is prachtig om te zien hoe Matt op deze plek geniet. Voor hem is deze brug niet zomaar een brug, het ook de verbinding tussen Wyck, waar hij is geboren en woont, en het hart van Maastricht.

Op de weg terug staan we even stil, Matt kijkt om zich heen en zegt: ‘Iech veul miech besjermdp door d’n ingel. Wat höb ste nuudig? Iech geneet van dees stad.

Nadat we bij De Vreede weer zijn teruggekomen, gaat het gewaad uit en kletsen we nog wat na aan tafel. Ik vraag aan Matt tot wanneer hij met de engel doorgaat. Waarop hij antwoord; ‘Iech sjei dao pas mèt oet es iech naor d’n Ingel gaön.

Wat is jouw plek in Maastricht?
Je bent van harte welkom met jouw verhaal over jouw plek.
Stuur een mailtje en ik neem contact met je op.
[email protected]

Vrijdag 30 januari ga ik weer een aantal portretten voor Mien Plek In Mestreech maken. Ik heb om 14:00 een nog een plek ...
27/01/2026

Vrijdag 30 januari ga ik weer een aantal portretten voor Mien Plek In Mestreech maken. Ik heb om 14:00 een nog een plek over voor degene die mee wil doen. Stuur een mailtje naar [email protected] en wellicht zien we elkaar vrijdag. Ik ben benieuwd wat jouw plek met verhaal is.

Adres

Markt 52
Maastricht
6211 CK

Website

Meldingen

Wees de eerste die het weet en laat ons u een e-mail sturen wanneer Mien Plek In Mestreech nieuws en promoties plaatst. Uw e-mailadres wordt niet voor andere doeleinden gebruikt en u kunt zich op elk gewenst moment afmelden.

Snelkoppelingen

Delen

Type