02/11/2026
#22 Mien Plek In Mestreech - Gérard Purnot
—
Wat is jouw plek in Maastricht?
Wil je jouw verhaal delen? Doe mee en meld je aan via [email protected]
—
Het is zondag. Ik ben op een van de treden van de Luikse Perroen in het middagzonnetje neergestreken. Naast mij zit een Italiaans stelletje dat, net als ik, wacht op de afspraak die nog moet komen. Ik kijk wat rond; het is een komen en gaan van mensen. In mijn ooghoek zie ik iemand aankomen in een indianenjas. Het is Gérard Purnot, de stadsindiaan van Maastricht.
We steken het Vrijthof over en stoppen bij een van de ingangen van de Sint-Servaasbasiliek.
“Dit is ’n vaan de awdste spiritueel plaotse in Mestreech. In de veerde iew is hei Sintervaos begrave en boveop zie graaf zien door d’n tied heer kèrke gebouwd. De basiliek dateert vaan de èlfde en twelfde iew. Veur väöl lui is dit ’n belaankrieke plaots en in ’t bezunder veur miechzelf,” vertelt Gérard.
Hij neemt mij mee naar het Keizer Karelplein om vervolgens via de hoofdingang de basiliek binnen te gaan. Als kleine jongen zat hij hier vlakbij op de lagere school, bij de zusters Onder de Bogen. In die tijd had hij, net als zijn drie zussen, lang haar en werd hij oogluikend toegelaten. Het was immers een katholieke meisjesschool. Hij was ongeveer zeven jaar oud toen hij op een dag de basiliek binnenliep. Vol verwondering bekeek hij alles en onderzocht elk detail van het plafond. Het avontuur duurde niet lang: al spoedig werd hij door een priester het gebouw uitgebonjourd.
Jaren later, na het meemaken van diverse live events, was het tijd voor een ommezwaai in Gérards leven en herontdekte hij de basiliek. We lopen een rondje om de basiliek, langs de plek waar zijn school was en nu een nieuw gebouw staat waar de nonnen hun oude dag doorbrengen. Via Het Vagevuur komen we weer op het Vrijthof.
“Iech höb diech de basiliek vaan binne en vaan boete laote zien, meh noe wèl iech diech häör laote veule,” zegt Gérard. Hij neemt mij mee naar de hoofdingang aan het Keizer Karelplein. We lopen naar het eerste raam aan de linkerkant, dat uitzicht geeft op de binnenplaats. Hij schuift een aantal rekjes opzij die op de stenen voor het raam staan en legt vervolgens zijn linkerhand in de oneffenheden van de steen. Toen hij dit voor het eerst deed, voelde hij de verbinding. Voor hem was dat het moment waarop alles met elkaar verbonden is: het reizen van het zichtbare naar het onzichtbare en weer terug. Dit is de plek die in zijn hart ligt. Met een tevreden glimlach zegt hij: “De plaots in dien hart is dao boe diech woens.”