http://www.stadsfotograafleiden.nl/

Stadsfotograaf Leiden, Leiden (2026)

15/09/2026

Groen en leerlingen krijgen de ruimte

In Leiderdorp is een saai grijs schoolplein veranderd in een prachtige groene plek. Bij het Leo Kanner-P.C. Hooftcollege, een middelbare school voor speciaal onderwijs, nodigt de vernieuwde buitenruimte uit tot bewegen, ontspannen en even tot rust komen.

Locatiedirecteur Eline Wildeman liep al langer rond met plannen voor een groenere buitenruimte. Maar zolang de nieuwbouw onzeker bleef, gebeurde er weinig. Het oude plein bestond voornamelijk uit steen. „Heet, niks te beleven, niks te zien, niks te voelen”, zegt Wildeman. „Toen dachten we: we gaan het gewoon doen voor de kinderen die hier nu zijn.”

In enkele maanden groeide het idee uit tot een groene plek met bloemen en struiken, speel- en zitplekken, een gedeelte met eetbare planten en een pergola. Als de beplanting verder groeit, biedt die op warme dagen broodnodige schaduw. Leerlingen kunnen er chillen, fruit zien groeien en de oogst gebruiken bij kooklessen.

De opzet past bij de leerlingen. Er zijn plekken om te bewegen en spanning kwijt te raken, maar ook rustige hoekjes om te ontprikkelen of gewoon even te zitten en te kijken. „Je ziet direct dat het werkt”, vertelt Wildeman. „Ze gaan de tunnel in, zitten op de bankjes en zoeken hun eigen plek.”

„Wat is het mooi groen geworden!”, roept een leerling die vóór de zomervakantie hielp bij de aanleg. Leerlingen dachten vanaf het begin mee over het ontwerp, onder meer door maquettes te maken. Zo werd het plein stap voor stap ook hún plek.
Dankzij een landelijke overheidssubsidie, die via IVN Natuureducatie en Jantje Beton liep, kreeg het project extra steun. Katja Jordanova van het Milieu Educatief Centrum Leiderdorp bracht lokale partijen samen. De Tuinhelden, onderdeel van de groene Leiderdorpse community, sloten aan. Met Steven Kramer van Harvest the Rain kreeg het ontwerp vervolgens vorm: een plein met ruimte voor natuur, regenwater en beweging.

Daarna gingen leerlingen, docenten, ondersteunend personeel en vrijwilligers samen aan de slag. De leerlingen hielpen met het verwijderen van maar liefst 6.500 tegels. Alle tegels kregen op het terrein een tweede leven als zitplek en schuilplaats voor insecten. „Dit is echt hun plein geworden”, zegt Wildeman.

„Er vliegt en fladdert al van alles rond wat we nooit zagen hier.” Zo is een stenig terrein veranderd in een plek waar natuur, plezier en ontspanning voor leerlingen samenkomen.

04/09/2026

Cranberry’s, rijst en veenmos tegen een zakkende polder

Onder de weilanden bij Oud Ade ligt veengrond. Zolang die nat blijft, blijft de bodem intact. Maar om vee op het land te kunnen houden moet het water in veenpolders laag staan. Daardoor droogt de veengrond langzaam uit. Het verteert, de grond zakt en er komt koolstofdioxide (CO₂) vrij, een broeikasgas dat de aarde opwarmt.

Hoe dat anders kan, wordt onderzocht in de Vrouw Vennepolder bij Oud Ade. Op grond die coöperatie Land van Ons in 2020 kocht, onderzoekt bioloog Fleur van Duin hoe landbouw mogelijk blijft als het waterpeil omhooggaat. Sinds 2021 is het gebied onderdeel van Polderlab Vrouw Venne, waarin Land van Ons samenwerkt met de Leidse Universiteit en Regio Holland Rijnland.

Het onderzoek duurt tien jaar. Van Duin kijkt daarbij niet alleen naar de vraag welk gewas het goed doet op natte grond. Ook sloten, bodem, water, planten, dieren, biodiversiteit en de opbrengst voor boeren horen erbij. „Ik denk dat je de wereld een stukje beter kunt maken door mooie voedselsystemen in te richten”, zegt ze.

Op een aantal plekken in de polder is te zien wat dat in de praktijk betekent. In de laagste stukken groeit rijst. Elders staan cranberry’s tussen veenmos. Op hogere ruggen groeien struiken en andere gewassen. Greppels, kleppen en kleine pompen regelen het water. De rest van het gebied is nog in gebruik voor biologische veehouderij.

De proeven leveren niet alleen successen op. Sommige rijstrassen bloeien bijvoorbeeld hier te laat en rijpen daardoor niet af. Ook de hoogte van een proefveld luistert nauw. „Als je een veld een paar centimeter te diep afgraaft, kun je de waterstand soms niet goed meer regelen”, zegt Van Duin. Een van de proeven waar zij het meest enthousiast over is, is het veenmosveld. Maaisel uit de Nieuwkoopse Plassen met kleine stukjes veenmos werd op kale veengrond uitgestrooid. Het mos groeide weer aan en bleef vochtig, ook toen het de afgelopen tijd heet en droog was. Met het maaisel kwamen ook zaden mee. Daardoor verschijnen er nu plantensoorten die eerder niet in de polder groeiden en neemt de biodiversiteit toe.

De proefvelden bieden geen kant-en-klaar recept voor boeren in de omgeving. Ze laten zien wat er mogelijk is in een polder met een hoger waterpeil. „We willen boeren niet voorschrijven hoe zij moeten werken”, zegt Van Duin. „We willen laten zien welke keuzes er zijn.”

31/08/2026

Dagbesteding tussen het groen in Oegstgeest

Tussen de kleurrijke dahlia’s en bessenstruiken van De Groene Cirkel werken elke dag mensen die in een hersteltraject zitten. Vlak naast kasteel Endegeest in Oegstgeest biedt deze biologische kwekerij een beschermde omgeving voor mensen die door psychische problemen tijdelijk niet goed kunnen meedraaien op een reguliere werkplek. Hier vinden zij structuur, een vast werkritme en praktisch werk in de buitenlucht.

De Groene Cirkel is onderdeel van Movens, de dagbestedingstak van GGZ Rivierduinen. Deelnemers komen vanuit verschillende situaties. Sommigen wonen zelfstandig met ambulante begeleiding, anderen komen uit de kliniek. Ieder werkt op zijn eigen tempo, van een paar uur tot meerdere dagen per week. In totaal staan zo’n vijftig tot zestig mensen ingeschreven, met uiteenlopende achtergronden en hulpvragen.

Op de locatie wordt volledig biologisch gewerkt, zonder kunstmest of chemische middelen. Deelnemers steken de handen uit de mouwen in de tuin en bij de oogst. Het resultaat van hun harde werk, zoals verse groenten, fruit, planten en cadeautjes, is te koop in de eigen winkel. En wie heeft meegeholpen, mag regelmatig iets van de oogst mee naar huis nemen. “Dan proef je wat je zelf uit de grond hebt gehaald,” zegt begeleider Alieke van ‘t Wout.

Gelijkwaardigheid staat voorop. Uitdagingen in de kas of tuin, bijvoorbeeld de vraag hoe druiven langs een constructie geleid moeten worden, worden samen opgelost. “Het mooiste vind ik als we met elkaar een oplossing vinden voor een probleem,” vertelt medewerker Petra van Dijk. Ideeën voor nieuwe projecten, zoals een online cadeau- en bloemenwinkel met plukboeketten, ontstaan in overleg met deelnemers.

De Groene Cirkel is daarmee meer dan een kwekerij. Het is een leerbedrijf en re-integratieplek waar mensen vaardigheden opdoen, sociale contacten leggen en weer verantwoordelijkheid voelen. Zonder de druk van een arbeidscontract ontdekken jong en oud, tussen planten, collega’s en klanten, dat hun inzet echt waarde heeft.

21/08/2026

Waar tuin, taart en dagbesteding samenkomen

Net over de grens van Leiderdorp, aan de Leidseweg in Oud Ade, ligt een woon- en werklocatie van Gemiva. Hier wonen, werken en leren mensen met een licht verstandelijke beperking rond een gemoderniseerde boerderij. Iedere bewoner heeft een eigen appartement met badkamer en keukenblok. Samen met het team bouwen zij aan een zo zelfstandig mogelijk dagelijks leven. Op het erf zijn verschillende werkplaatsen en groepen: een bakgroep, een groengroep, een digiwerkplaats en een houtwerkplaats. Daarnaast is er een klusbus die met deelnemers kleine klussen doet bij andere locaties en bij mensen thuis.

Naast de boerderij ligt een tuin die nooit af is. Paden zijn onkruidvrij en de borders liggen er strak bij. Tussen de plantjes en bloemen wordt elke dag hard gewerkt. Een ervaren tuinman, werkt al decennia in het groen en is hier niet te stoppen. “Elke dag moet het werk goed gedaan worden en netjes af zijn,” zegt hij. Zelfs op snikhete dagen blijft hij maaien en onkruid verwijderen, net zo lang tot hij tevreden is.

Die tuin valt niet onder de officiële groengroep, maar draait voor een groot deel op vrijwilligers. Maaike is er één van. Zij werkt er inmiddels vier à vijf jaar met veel plezier. Vooral de combinatie van tuinieren en het contact met deelnemers en collega’s vindt ze erg leuk. Locatiemanager Aukje noemt het “een prachtige plek, aan de rand van de stad, midden in het boerenland”, met “een hele leuke onderlinge sfeer tussen deelnemers, vrijwilligers en medewerkers”.

Begeleider Martin heeft in het voorjaar hard gewerkt aan een boomgaard op een stukje grond dat van de buren wordt gehuurd. Daar staan appelbomen van de rassen Sneeuwwitje en Red Love, aangevuld met pruimen en nashi peren. “We dachten: we hebben appeltaart, dan hebben we ook appels nodig; onze eigen appels kweken is dan natuurlijk wel een toevoeging,” zegt hij.

In de boerderij werkt de bakgroep in de keuken aan appeltaart, cakes en hartige taarten. Die worden besteld door mensen uit de omgeving, bijvoorbeeld voor bij de koffie of een verjaardag. Op deze plek, net buiten Leiderdorp, komt alles samen. Mensen wonen, werken en leren op een erf waar elke dag iets groeit, bloeit of uit de oven komt.

16/08/2026

'Ik vond dit gebouw gewoon heel lelijk'

In het Cultuurkwartier in Leiden werken bewoners aan geveltuintjes en verticale tuinen langs hun woningen. Het initiatief kwam niet voort uit een duurzaamheidsplan van bovenaf, maar ontstond vanuit de buurt zelf. “Omdat het leuk en mooi is, de buurt beter maakt en mensen samenbrengt,” zegt Elaine de Jong, een van de initiatiefnemers. Bewoner Jim van den Helder vult aan: “En omdat ik dit gebouw gewoon heel lelijk vond, wilde ik er graag wat groens tegenaan zetten.”

De groep begon klein. “We begonnen met bloembollen en plantjes langs de gevel,” vertelt Charlotte Zwetsloot. “Daarna kwamen er rekken bij en vervolgens kabels voor klimplanten.” Het effect werd al snel zichtbaar: “Je komt toch blijer thuis. We hebben ook plantenbakken geplaatst en alles groeit ontzettend hard.”

De bewoners krijgen ondersteuning van onder meer woningbouwvereniging Portaal, de gemeente, verschillende fondsen en Stichting Cultuurkwartier Leiden. Binnen die stichting zet Mieneke van der Hout zich in voor een groenere en levendigere wijk. Er zijn hekjes geplaatst, regentonnen neergezet en er is af en toe budget voor extra beplanting en materialen.

Iedereen brengt zijn of haar eigen kennis en inzet mee. De een weet veel van planten. Een ander regelt de green bags. Weer een ander houdt zich bezig met subsidieaanvragen of het mailcontact. Juist die mix van verschillende taken en talenten maakt het initiatief sterk en zorgt ervoor dat het goed blijft draaien.

De vergroening krijgt ook navolging in de buurt. Zo werkt basisschool Lucas van Leyden aan een pilot voor een groene gevel. “Het wordt er ontzettend warm. Ze kunnen een airco nemen, maar als ze de gevel laten begroeien, scheelt dat enorm.” Er wordt gedacht aan een systeem tegen de gevel waar planten in kunnen groeien, een vorm van verticale beplanting die elders in Nederland al wordt toegepast.

Het groen zorgt niet alleen voor een andere aanblik, maar ook voor meer contact in de straat. Bewoners spreken elkaar vaker en organiseren activiteiten, zoals een pubquiz of een gezamenlijke maaltijd, vertelt Marlies Niesing-Lut.

De reacties zijn positief. “Het was enorm versteend,” zegt Karl Beerenfenger. “Nu ziet het er heel anders uit. Het is echt prettiger wonen zo in de wijk.” De bewoners hopen dat het groen zich de komende tijd verder verspreidt door het Cultuurkwartier, zodat steeds meer gevels, stoepen en straten groener worden.

07/08/2026

Rivierkreeftonderzoek in Cronesteyn

In het Leidse Polderpark Cronesteyn woelt de Amerikaanse rivierkreeft al jaren de sloten om. Het dier hoort hier niet thuis, maar graaft gangen in de oevers. Ook knipt en eet hij grote delen van de waterplanten weg. Waar het water vroeger helder was en vol leven, blijft nu vaak een soort bruine chocolademelk over. In zo’n sloot is weinig plek voor vissen, kikkers en libellenlarven.

In een aantal proefsloten onderzoeken gemeentelijk ecoloog Wouter Moerland en universitair onderzoekers Fleur van Duin en Maarten Schrama wat de Amerikaanse rivierkreeft met de sloten in Cronesteyn doet. Ze werken daarbij samen met het Hoogheemraadschap van Rijnland. Sommige sloten hebben nog steile kanten. Andere zijn omgevormd tot zacht aflopende oevers. Moerland: “Door aanleg van de natuurvriendelijke oevers is het aantal kreeften sterk teruggedrongen, maar het herstel van watervegetatie bleef uit.”

Voor de onderzoekers is het park een soort buitenlaboratorium. In verschillende stukken sloot hebben ze nu verschillende soorten waterplanten uitgezet om erachter te komen of dit kan helpen om de waterkwaliteit te herstellen, en welke plant daar het meest voor geschikt is.

Op sommige plekken lopen ganzen vanaf de oevers het water in en knabbelen aan de bladeren. Meerkoeten eten de toppen van de planten. Krabbenscheer lijkt bovendien te lijden onder de slechte waterkwaliteit. Maar de andere waterplanten lijken het ondanks deze tegenslagen prima te doen.

Ze halen een net uit het water. Kleine visjes, insectenlarven, waterwantsen en kevertjes krioelen door elkaar. “Eigenlijk is dit hoe een sloot er vroeger uitzag, vóór de kreeft,” zegt Wouter. “Planten, vissen, een sloot vol leven. Dat is de basiskwaliteit natuur die we terug willen.”

Langs de sloot praten de drie daarom niet over één schuldige. Ja, de kreeften vreten waterplanten weg en woelen de bodem om. Maar ook het onderhoud van sloten, de hoeveelheid grazende vogels en de waterkwaliteit bepalen of een sloot vol leven is of juist bijna leeg. In Cronesteyn onderzoeken ze stap voor stap welke maatregelen werken om sloten helder en levend te maken, ondanks de aanwezigheid van rivierkreeften.

De gemeente Leiden kijkt verder dan alleen Cronesteyn. De bedoeling is om te ontdekken hoe sloten en vaarten in de hele stad weer ecologisch gezond en vol leven kunnen worden. In het polderpark testen gemeente, universiteit en waterschap met proefopstellingen welke maatregelen effect hebben. Zo hopen ze dat de Amerikaanse rivierkreeft minder grip krijgt op het systeem.

31/07/2026

Stadstuinderij Het Zoete Land

Tussen de korfbalvelden en de Zoeterwoudsesingel in Leiden ligt een groen stukje stad dat je bijna voorbij zou lopen: stadstuinderij Het Zoete Land. Tussen rijen bonen, fruitbomen en pompoenplanten oogsten zo’n 150 Leidse huishoudens hier wekelijks hun eigen groente, fruit en bloemen.

“Het is een succesverhaal,” vertelt tuinder Jessica Zwartjes terwijl ze langs de bedden loopt. “We hebben ongeveer 130 mensen die groente oogsten. Daarvan plukken er zo’n 80 ook bloemen, en daarnaast zijn er nog ongeveer 20 losse bloemenplukkers.” De basis is eenvoudig. Als oogstdeelnemer deel je een heel seizoen mee in de opbrengst en leer je gaandeweg hoe gezond, lokaal en biologisch telen er in de praktijk uitziet.

Het Zoete Land begon ooit op een grasveld waar vooral honden werden uitgelaten. In tien jaar groeide het uit tot een volwassen stadstuinderij. Het is verbonden aan Stichting Leiden Oogst en ontstond vanuit de vraag naar stadslandbouw in het Singelpark. Onder leiding van Jessica en zo’n 35 vrijwilligers wordt hier het hele jaar gewerkt aan bodem, oogst en biodiversiteit. Stagiairs van de Warmonderhof lopen mee in de tuin. Als erkend leerbedrijf leidt Het Zoete Land nieuwe tuinders op, die hier twee dagen per week praktijkervaring opdoen.

Op zaterdagochtend wordt zichtbaar wat dat allemaal in beweging zet. Verspreid over de tuin lopen deelnemers met emmers en tasjes, terwijl ze al pratend hun groente en fruit oogsten. Kinderen lopen mee, soms met een tas in de hand, en bij het bord wordt bekeken wat er die week geplukt mag worden. Aan het eind van het pad verlaat een oudere dame met een brede glimlach het terrein, een zelf geplukt bosje biologische bloemen stevig in haar hand.

Vertrouwen is het sleutelwoord. “Het gaat om oogst én om vertrouwen,” zegt Jessica, wanneer het gesprek gaat over het eerlijk verdelen van bloemkolen, bessen en andere geliefde gewassen. Deelnemers oogsten zelf en geven aan dat ze zijn geweest. Zo wordt de opbrengst verdeeld, zodat er voor iedereen genoeg is.

Zo is Het Zoete Land uitgegroeid tot een gedeeld stuk stadsnatuur, waarin zo’n 150 Leidse huishoudens samen zorgdragen voor wat er groeit. Tegelijk maakt het de stad concreet een stukje eetbaarder en groener.

24/07/2026

Spoorzoeker in het Duin

In de duinen van Meijendel woont en werkt spoorzoeker Michan Biesbroek, iemand bij wie het bos nooit ophoudt aan de rand van het pad. Terwijl veel mensen hun dagen achter een bureau slijten, leert hij anderen diersporen lezen en weer echt te kijken naar het landschap om hen heen. “Wij zijn ook natuur,” zegt hij. “We zijn dat zo kwijtgeraakt dat het goed is om een paar stappen terug te doen en ons te herinneren waar we vandaan komen.”

Met kleine groepen trekt hij door natuurgebieden, vaak in stilte. Rustig wijst hij ze op de overal aanwezige sporen. Hier liep een ree, daar trok een vos langs een wissel. Voor hem is dat vertrouwd, voor zijn deelnemers wordt het landschap opeens veel duidelijker. Hij leert hun letten op planten als meidoorn en duindoorn, de geur van watermunt en wilde tijm en op de verhalen die dieren met hun sporen achterlaten.

Die liefde voor spoorzoeken begon vroeg op de Veluwe, waar zijn vader hem diersporen in het zand liet zien en zijn moeder hem leerde dieren te observeren: stil zijn, kijken en het bos laten spreken. Later woonde hij in Wyoming, in de periode dat de wolf daar terugkeerde en veel discussie losmaakte. Die ervaring heeft zijn blik op grote roofdieren en hun sporen blijvend gevormd.
Zijn lessen in diersporen trekken inmiddels niet alleen natuurliefhebbers, maar ook ecologen en andere groene professionals die hun gebied beter willen leren lezen. “Een spoor is eigenlijk een stukje data,” zegt hij. “Hoe meer je leert kijken, hoe beter je begrijpt wat er gebeurt in een landschap.”

In de duinen bij de kust kreeg zijn vakmanschap een bijzondere bekroning toen hij samen met een spoorzoekmaat de sporen van een otter vond, voor het eerst in het Nederlandse duingebied en later bevestigd met wildcamera’s. Glijsporen langs de oever, prenten in het natte zand en de typische uitwerpselen van een otter vertelden hem dat hier een otter had gelopen.

Michan’s missie is mensen weer verbinden met de natuur, zodat de duinen en bossen niet alleen een decor zijn maar een gemeenschap die je echt leert kennen.

17/07/2026

Poffers in het Energiepark

In het Leidse Energiepark, tussen kabelsleuven, stapels zand en rondrijdende shovels, ligt een cirkel van tien meter doorsnee die poffer genoemd wordt. Het is een tuin, geïnspireerd op de oude gashouders die hier ooit stonden. Te midden van hekken en bouwverkeer vormt deze poffer letterlijk een oase. De tuin werd aangelegd in 2024 en is de eerste schakel in een reeks poffertuinen. Met dit initiatief willen de gemeente Leiden en initiatiefnemers Joost Mentink en Eduard Groen de stad groener en socialer maken.

De poffer verbeeldt een getekende plattegrond van Leiden in tuinvorm. De paadjes kronkelen als oude Rijnarmen door de cirkel. Onderweg kom je de Burcht met zijn beuk tegen, een 3‑oktoberhoekje met ui en pastinaak, een kruidentuin met verwijzingen naar de Hortus en hopplanten die aansluiten bij de Leidse biertraditie. Wie hier staat, ziet een soort botanische maquette van Leiden, waarin elke plant een verbinding legt met geschiedenis, ambacht of gebruik.

In een lange strook staan verfplanten die vroeger de Leidse textiel kleur gaven: meekrap voor rood, wouw voor geel en wede, een plant met gele bloemen die via een chemisch proces uiteindelijk blauw oplevert. De Leidse Deken, een initiatief dat oude Leidse wollen dekens nieuw leven inblaast, gebruikt deze planten om wol te verven. Mentink en Groen zien die gekleurde draden in gedachten al terug in toekomstige Leidse sjaals en rondwandelingen tussen poffer en Hortus, waar de verhalen van plant en stad samenkomen.

Rond de poffer vertellen de mannen niet alleen over soorten en systemen, maar ook over wat zij de kern van een gezonde samenleving vinden. Dat is een levende bodem, een gezonde natuur en mensen die om hun omgeving geven. De poffer lijkt een klein initiatief, maar nodigt uit tot meedoen, delen en zorgen. Buurtbewoners kunnen helpen planten, de tuin onderhouden, verhalen delen en zo samen voor deze plek zorgen.

Er waren al vijf poffertuinen aangelegd. Nu wordt er achter de bouwhekken nog maar één poffer in het Energiepark onderhouden, een groene cirkel midden in de bouwput. Toch liggen er al ideeën klaar voor meer ronde tuinen na de beëindiging van de bouwactiviteiten, elk met een eigen sfeer. De bedoeling is dat het er ooit meer dan twintig worden, een park vol kleine Leidse tuinen en nieuwe verhalen.

10/07/2026

Roofvogels in Leiderdorp

In een park in Leiderdorp staan ringer Peter de Maagt en klimmer Sam half verscholen in de bosjes. Wie langsloopt, ziet hooguit wat touw en een tas in het gras. “We doen dit werk het liefst zo onopvallend mogelijk,” zegt De Maagt. “Voor de vogels is het niet fijn als er ineens honden onder de boom staan.”

Roofvogelwerkgroep Rijnland draait op een vaste kern vrijwilligers. Sommigen doen veldwerk, sporen nesten op en controleren broedsels, waarbij ervaren zoekers zoals Gijs van der Voet een groot deel van de nesten weten te vinden. Voor moeilijk bereikbare nesten wordt klimmer Sam ingezet. Andere vrijwilligers registreren waarnemingen en verzorgen de website en nieuwsbrief.

Het werk begint met het vinden van nesten. Vrijwilligers controleren of er eieren of jongen zijn en of ringen nodig en veilig is. Alleen als ringen verantwoord is, komt een klimmer eraan te pas, zoals deze keer. Sam controleert gordel en zekering en gaat langs de stam omhoog naar een nest dat vanaf het pad nauwelijks opvalt. Boven worden de jonge vogels voorzichtig uit het nest gehaald. Op de grond ligt een kleine werkplek klaar met ringen, weegschaal, meetlint en formulieren. Zodra de vogels beneden zijn, gaat het snel: poten controleren, ring dichtknijpen, nummer checken, wegen, meten, noteren en terug naar het nest. Per vogel kost dat hooguit twee minuten.

“Hoe korter we bij het nest zijn, hoe beter voor de vogels,” zegt De Maagt. “Daarom is alles hier ingericht op snelheid en zorgvuldigheid.”

Niet alle soorten vragen om klimwerk. Kiekendieven broeden bijvoorbeeld in het riet, waar controles en ringen vanaf de grond gebeuren. De gegevens die Roofvogelwerkgroep Rijnland verzamelt, gaan in de eigen administratie en naar Sovon, dat landelijke vogelinformatie bundelt. Zo dragen ook deze waarnemingen bij aan het grotere beeld van roofvogels in Nederland.

“Met alleen mooie waarnemingen kom je er niet,” zegt De Maagt. “We hebben cijfers nodig om echt iets te kunnen zeggen over deze roofvogels.”

Voor de werkgroep is ringen geen extraatje, maar een noodzakelijk onderdeel van onderzoek. Het is kort en technisch werk, soms vanuit de bosjes en soms tussen het riet. Het heeft één doel: roofvogels in Rijnland en daarbuiten beter kunnen beschermen.

Stadsfotograaf Leiden

15/09/2026

04/09/2026

31/08/2026

21/08/2026

16/08/2026

07/08/2026

31/07/2026

24/07/2026

17/07/2026

10/07/2026

Adres

Website

Meldingen

Contact Opnemen Met Het Bedrijf

Snelkoppelingen

Delen

Categorie

Verzoek om vermelding te verwijderen