18/04/2026
De power of grief, the love it holds en how life slowly taught me to see it.
Dit waren de woorden waarmee ik de inleiding van mijn afsloot op mijn eerste grote talk, op een internationale conferentie voor fotografen.
Ik had voor de zekerheid tissues uitgedeeld en dat bleek geen overbodige luxe.
De zaal vol fotografen luisterde stil en aandachtig en ik voelde hoe er ruimte ontstond voor iets wat vaak lastig onder woorden te brengen is, namelijk waarom foto’s rondom afscheid en de laatste levensfase van onschatbare waarde kunnen zijn.
Juist daarom raakte het me dat ik tijdens die talk een mail kreeg van iemand die vroeg of we nu alvast konden kennismaken, omdat haar moeder in de laatste fase van haar leven zit. Niet wachten tot het moment daar is, maar elkaar nu al spreken, rustig alles bespreken en elkaar leren kennen. Wat een cadeau is dat eigenlijk.
En als ik vervolgens van een aanstaande bruid hoor dat ze borstkanker heeft, maar dat de bruiloft gewoon doorgaat, dan weet ik opnieuw waarom ik dit werk zo liefheb.
Omdat fotografie voor mij zelden alleen over vandaag gaat.
Het gaat over later, over herinneren en over terug kunnen naar een gevoel die niet alleen geldt voor grote levensmomenten.
Het geldt net zo goed voor een gewone zondag met zand in schoenen, haren in de war en kinderen die vooral niet stilstaan.
Voor ouders die niet op zoek zijn naar perfecte plaatjes, maar naar beelden waarin ze zichzelf herkennen. Waarop je ziet hoe het echt was. Hoe jullie lachten, hoe jullie samen bewogen, hoe je kind steeds weer naar jou terugkeek voordat het verder rende.
Ik weet ook dat dat spannend kan zijn.
Dat het kwetsbaar voelt om jezelf zo te laten zien, zeker in een tijd waarin we gewend zijn geraakt aan perfecte plaatjes en snelle meningen. Alsof er altijd wel iemand klaarstaat om iets te vinden van hoe je eruitziet, hoe je huis is, hoe je kinderen doen of hoe jij het aanpakt.
Maar dat is niet hoe ik kijk.
Ik kijk niet naar wat anders moet, strakker kan of mooier hoort te zijn. Ik kijk naar liefde, naar verbinding, naar de kleine dingen die jullie zo eigen maken. Naar de manier waarop een kind jouw hand zoekt, naar hoe jullie lachen om iets wat niemand anders begrijpt, naar alles wat later van onschatbare waarde blijkt.
Precies daarom plan ik volgende week minishoots op 'mijn' manier.
Geen ingewikkelde setting, geen strak poseren en geen druk om te presteren, maar een half uur buiten waarin jullie samen mogen zijn, terwijl ik de rest doe.
Met ruimte voor plezier, vieze knieën, knuffels tussendoor en foto’s waar je nu blij van wordt en later misschien nog wel meer.
Volgende week zondag dus. 26 april en er zijn nog maar 4 tijdsslots open.
Zie ik jou dan?
https://www.canva.com/design/DAHFgM7ifN4/KRca0ylpBHbayLlVO577cw/view?utm_content=DAHFgM7ifN4&utm_campaign=designshare&utm_medium=link2&utm_source=uniquelinks&utlId=h3113c105bf
