Gewoon Geke Fotografie

Name: Gewoon Geke Fotografie
Address: Koekanger Dwarsdijk 3, Koekange, NL
Telephone: +31629994556

Startpagina
Nederland
Koekange
Gewoon Geke Fotografie

Afscheidsfotograaf. Mooie beelden van de laatste levensfase en afscheid. Wil je graag meer informatie? Stuur gerust een berichtje!

11/06/2026

Maak je foto’s of geef je betekenis?

Laatst bracht ik een reportage naar een familie en toen we samen naar de foto’s keken ging het gesprek al snel over de periode voor het overlijden. Over hoe zwaar het was geweest, het verdriet en de opluchting nu het lijden voorbij is.

Mensen vertellen mij regelmatig dingen die niet direct met de foto’s te maken hebben. Onderweg naar huis dacht ik aan hoe vaak dat gebeurt. Het is een wezenlijk onderdeel van mijn werk. Mensen zien. Niet alleen op beeld, maar ook op het moment zelf.
De ene keer betekent het dat ik een bijzonder moment vastleg. Een andere keer houd dat in dat ik even luister.

Aandacht, betrokkenheid en oprechte interesse zijn minstens zo belangrijk als de foto’s die ik aflever. Met mijn camera maak ik de foto, maar betekenis ontstaat pas wanneer je de mens achter die foto echt ziet.

07/06/2026

Hoe gaat het met je?

Het lijkt zo’n eenvoudige vraag. Maar wat als het antwoord steeds moeilijker wordt omdat degene tegenover je niet meer goed begrijpt wat je vraagt? Of omdat een gesprek voeren niet meer lukt zoals vroeger?

Ik sprak laatst iemand die vertelde dat ze haar moeder nog elke week ziet. Ze drinken koffie aan dezelfde tafel als altijd. Ze zitten naast elkaar, maar de gesprekken zijn anders geworden. Woorden komen minder vanzelf en soms wordt dezelfde vraag vijf keer gesteld.

Dat is ook rouw.

Voor iemand komt te overlijden. Het gemis van wie iemand was, terwijl diegene er nog gewoon is.

Juist daarom geloof ik zo in het vastleggen van gewone momenten. Geen perfect plaatje of een statieportret. Maar een foto die laat zien wat woorden niet meer kunnen vertellen.

Hoe iemand keek.Hoe hij zijn koffie vasthield.Hoe zij lachte om iets wat niemand anders begreep. Kleine dingen die langzaam veranderen en die je later misschien mist.

Soms zijn foto’s geen herinnering aan iemand die er niet meer is maar juist een houvast tijdens het afscheid dat al begonnen is.

02/06/2026

Hoe onmenselijk kan het zijn?

De afgelopen weken sprak ik meerdere families die na een overlijden de kamer in het verzorgingshuis al moesten leeghalen. Niet een paar weken later of na het afscheid, maar voordat de uitvaart had plaatsgevonden.

Ik snap heus wel dat er wachtlijsten zijn en dat er mensen met smart zitten te wachten op een plek. Dat een organisatie door moet. Maar toch word ik er boos van.
Terwijl een familie bezig is met rouwkaarten, gesprekken met de uitvaartverzorger en het regelen van een afscheid, moeten ze ondertussen ook een heel leven in dozen stoppen.
Alsof het hoofdstuk al afgesloten moet zijn terwijl het verhaal nog niet eens klaar is.

Misschien is het noodzakelijk. Dat kan. Maar noodzakelijk en menselijk zijn niet altijd hetzelfde.
Soms vraag ik me af of we dat verschil nog wel genoeg zien.

23/05/2026

Forever young.

Een nummer dat vroeger op een cd stond van mijn ouders en nu weer overal voorbij komt in een remix.

Een mooie wens, altijd jong blijven. Maar vandaag toen ik het hoorde op een uitvaart dacht ik: hoe wrang, je zal maar altijd 21 blijven.

Misschien is ouder worden uiteindelijk helemaal niet zo’n vervelend idee. Het is iets wat lang niet iedereen gegund is.

15/05/2026

Acht jaar en ongeneeslijk ziek. Gewoontes die nu nog belangrijker zijn dan anders. Hoe .nl omschrijft wat die gewoontes betekenen valt niets aan toe te voegen. Behalve het beeld dat deze gewoontes vangt om ze altijd vast te kunnen houden.

Hilly:
“Elke dag hebben we hetzelfde kleine ritueel.
Een moment dat voor de buitenwereld misschien heel gewoon lijkt, maar voor jou zoveel rust, zekerheid en vertrouwen geeft. ❤️

Papa brengt je naar school en ik sta standaard voor het raam. Ik geef jou kusjes tegen het raam terwijl jij instapt, naar mij zwaait en handkusjes terugstuurt. Vervolgens ren ik snel naar het andere raam, want ook daar hoort het ritueel verder te gaan. Jij kijkt direct of ik er alweer sta en zwaait opnieuw. Pas dan kun jij met een gerust hart vertrekken.

Doe ik het een keer niet, dan raakt je dat enorm. Dan ben je van slag en kan het verdriet zelfs bij thuiskomst nog zichtbaar aanwezig zijn.

Het laat zien hoeveel behoefte je hebt aan voorspelbaarheid, veiligheid en bevestiging. Na alles wat je hebt meegemaakt zijn die gevoelens ook helemaal niet gek. De verlatingsangst is overduidelijk aanwezig en juist daarom voelt dit kleine ritueel voor jou zo groot.

En eerlijk? Ik doe het met alle liefde van de wereld. Want als ik jou met iets kleins zoveel rust kan geven, dan is dat alles waard. Sterker nog, ik ben juist gaan houden van onze kleine gewoontes. Van die vaste momenten die misschien simpel lijken, maar ondertussen gevuld zijn met liefde, vertrouwen en verbinding.

Soms zitten de grootste gevoelens juist in de allerkleinste rituelen. ❤️”

Fijn dat ik dit voor jullie mocht vastleggen.

12/05/2026

“Moet dat ook nog?”

De vrouw keek me aan alsof ze water zag branden. Daarna draaide ze zich om en liep zo het uitvaartcentrum uit.

Tja dat kan ook.

Ik stond daar tijdens een open dag om te vertellen over afscheidsfotografie. Stand mooi ingericht, album op tafel, vriendelijke glimlach.
Maar voor sommige mensen was het onbekend, te spannend of confronterend.

Ik snap die reactie ook wel. Er moet al zoveel.

Maar het bijzondere is dat juist diezelfde twijfel later vaak verandert in:
“Ik ben zo blij dat we dit gedaan hebben.”

Dat blijft mooi aan mijn werk. Eerst voelt het voor sommige mensen als moet dat ook nog? Tot de foto’s er zijn.

05/05/2026

Het kraantje van de wc lekt.

Ik loop even naar het toilet nadat we samen de foto’s hebben bekeken van de uitvaart. Ik merk dat het kraantje lekt en geef dat door.

Dan valt het stil, want dit is zo’n klusje. Zoiets wat altijd even gedaan werd zonder na te denken. En nu blijft het liggen.

Het zit ’m niet in dat kraantje, maar in wat erachter zit. In wie er niet meer is om het te maken.

Dit zijn de momenten die ik vaak zie. Niet groot, niet opvallend. Maar wel precies waar het gemis zichtbaar wordt.
Blij dat ik nu in ieder geval iets tastbaars kan achterlaten om terug te kunnen kijken. Vooral nu het gemis zo voelbaar is.

26/04/2026

We graven hem op.

Ik hoorde niets, en dat is meestal een teken dat er iets gaande is. Dus ik ging kijken. Ze zaten achter de schutting samen druk het zand tussen de hortensia’s weg te scheppen.

“We graven hem even op.”

Het vogeltje dat mijn kinderen eerder die dag hadden gevonden en begraven.
Ze wilden kijken hoe hij er nu bij lag. Of hij het nog steeds niet deed.

Geen angst. Gewoon nieuwsgierig.

Dat is wat ik tijdens mijn werk ook vaak zie bij kinderen. Als je ze de ruimte geeft, gaan ze er op hun eigen manier mee om. Ze lopen rond, onderzoeken, kijken, stellen soms vragen en gaan dan weer verder met spelen.

Dat leg ik vast.
Niet alleen het afscheid, maar alles wat er tussendoor gebeurt. Juist daar zit de herinnering.

23/04/2026

Ik mis je op de socials. Hoe gaat het?

Die vraag kreeg ik de afgelopen tijd een paar keer. Eerlijk is eerlijk: ik ben er ook minder.

Dat komt doordat er momenteel veel gebeurt. Achter de schermen ben ik bezig met mijn bedrijf. Niet alleen met foto’s maken, maar met alles eromheen. Mijn website. Mijn logo. En misschien ook wel mijn naam. Dat laatste schuif ik al een tijdje voor me uit.

Want “Gewoon Geke” voelt vertrouwd. Het is wie ik ben. Wat mij betreft staat het voor nuchterheid en voor het geluk dat in gewone dagelijkse momenten zit.
Maar ergens wringt het ook. Ik heb nu een paar keer de vraag gehad of ik mezelf niet een beetje klein houd.
Grappig genoeg moest zelfs ChatGPT me daar ook nog een keer op wijzen.

Dus nu zit ik in dat tussenstuk. Nog geen nieuwe naam. Nog geen helder plan. Wel het gevoel dat het anders mag. Passender bij wat ik doe. En bij de mensen voor wie ik het doe.
Mensen die weten hoe belangrijk het is om herinneringen vast te leggen, juist op de momenten die je niet over kunt doen.

Wordt vervolgd. Gewoon… of misschien straks niet meer zo gewoon.
Eerlijk zeggen: als jij mijn naam hoort, wat verwacht je dan van mij?

15/04/2026

Oma’s kastje, komt je dat bekend voor?
Het is zo’n kastje dat je in bijna elk huis wel tegenkomt.
Niet groot. Vaak een beetje uit de tijd.
Met een lade die net niet lekker loopt en een deurtje dat je altijd even goed dicht moet duwen.

Vaak zit het kastje vol met onbelangrijke spullen, maar oma heeft bij alles een verhaal. Net als dat jij, als je naar het kastje kijkt en aan oma moet denken.

Daarom fotografeer ik ook die dingen. De spullen en details die je aan iemand doen denken of je herinneren aan hoe het was.

Ps: dit specifieke kastje is van .dit.is.erik
De bedenker van kast met een verhaal. Hij knapt niet alleen kasten op maar je kunt ook het verhaal van de kast samen schrijven of een kast kopen met het unieke verhaal van het kastje erbij.
Er is ook de mogelijkheid om het kastje van oma een plek te geven tijdens de uitvaart. Gestyled met de spulletjes die haar verhaal vertellen. Mooi bedacht hè?

Adres

Koekanger Dwarsdijk 3
Koekange

Telefoon

+31629994556

Website

http://www.gewoongeke.nl/

Meldingen

Wees de eerste die het weet en laat ons u een e-mail sturen wanneer Gewoon Geke Fotografie nieuws en promoties plaatst. Uw e-mailadres wordt niet voor andere doeleinden gebruikt en u kunt zich op elk gewenst moment afmelden.