Gewoon Geke Fotografie

08/09/2026

In gesprek met in de eerste aflevering van de podcast afscheidsverhalen!
Spannend om dit te doen, nog gekker om jezelf terug te horen 😅 maar heel blij dat Karin met mij de aftrap wilde doen. Ze is uitvaartbegeleider en goede vriendin (na drie weken Thailand samen kan ik dat gelukkig nog steeds zeggen 😜). Samen nemen we jullie mee in ons werk en waar wij aan denken als we het over afscheid hebben.

Afscheidsverhalen is een podcast over afscheid, de dood en het leven dat daaraan voorafgaat. Ik ga in gesprek met verschillende mensen over hun ervaringen, hun verhalen en hun kijk op afscheid. Ook vertel ik over mijn werk als afscheidsfotograaf en wat ik daarin meemaak.

Echte verhalen. Soms confronterend, soms verrassend en hopelijk ook met alle ruimte voor een lach.

Over de dood praten we vaak pas als het zover is. Terwijl er zoveel te vertellen valt.
Ik ben benieuwd naar jullie reacties!

https://open.spotify.com/episode/7ptRZ1vURb5MEVjYdUyKL8

02/09/2026

Euthanasie fotograferen.

Afgelopen maandag hadden we met de afscheidsfotografen een thema-avond over euthanasie. We spraken over hoe het praktisch in zijn werk gaat, maar ook over wat het met je doet als fotograaf en als mens wanneer je bij zo’n moment aanwezig bent.

Euthanasie fotograferen is natuurlijk niet zomaar een reportage maken. Je bent aanwezig op een moment waarvan je weet: dit is echt het allerlaatste stukje van iemands leven.
Dat vraagt iets van je. Niet alleen technisch, vooral als mens.

Dat ik niet bang ben voor emoties, betekent niet dat emoties mij niets doen. Ook ik neem dingen mee naar huis.

Daarom zijn napraten, ervaringen uitwisselen en reflecteren zo belangrijk. Nadenken of je deze momenten überhaupt wilt en kunt fotograferen. Dat helpt om bewust, zorgvuldig en menselijk te blijven in een vak waarin je telkens heel dichtbij het afscheid van een ander komt.

Hoe kijk jij aan tegen het fotograferen van zo’n intiem en kwetsbaar moment?

27/08/2026

24/08/2026

Jij hebt oren op stokjes.

Dat werd vroeger wel eens tegen me gezegd.
Ik hoorde veel. Soms te veel. Maar het was eigenlijk niet alleen horen. Ik kreeg alles binnen. Een blik, een verandering in iemands stem, de sfeer in een ruimte, wat iemand wel zei en wat juist niet. Alles kwam zonder filter binnen. Behoorlijk vermoeiend soms.

Lange tijd voelde die gevoeligheid vooral als iets waar ik last van had. Pas later ontdekte ik dat juist daarin ook een kracht zat. Want wie veel opvangt, leert niet alleen beter luisteren, maar ook scherper kijken. Naar wat er gebeurt, naar wat er niet wordt uitgesproken en naar wat iemand op dat moment nodig heeft.

Die ontdekking kwam niet vanzelf. Het was een lange en bij tijden ingewikkelde weg om te leren onderscheiden wat van mij is en wat van de ander. Inmiddels hoef ik niet meer alles wat ik opmerk mee naar huis te nemen.

Wat vroeger een last leek, is nu een belangrijk onderdeel van mijn werk. Het helpt me om aanwezig te zijn, details op te merken en aan te voelen wanneer een moment betekenis krijgt.

Mijn ‘oren op stokjes’ zijn dus niet verdwenen. Ik heb alleen geleerd hoe ik ze moet gebruiken. Wat ooit te veel binnenkwam, helpt me nu precies te zien wat ertoe doet.

20/08/2026

Niet iedere uitvaart is groot.

Het kan een kleine groep mensen zijn in een crematorium. Of een afscheid dat thuis plaatsvindt. Soms is het heel eenvoudig, maar precies zoals de familie het graag wil.

Ieder mens is voor iemand belangrijk geweest. Dat maakt elk afscheid, hoe klein ook, van onschatbare waarde.

Juist daarom hoeft een uitvaart niet bijzonder of groots te zijn om later blij te zijn dat je het hebt laten vastleggen.

16/08/2026

Mijn liefde voor fotografie is er eigenlijk met de paplepel ingegoten. Ik liep vroeger al met een camera rond en toen ik in 2007 in Suriname was, is mijn liefde voor fotografie nog meer gegroeid. Ik kon daar uren kijken naar mensen en dieren. Naar wat ze deden, hoe ze bewogen en vooral naar de momenten die vanzelf ontstonden.

Deze vakantie merkte ik dat ik daar weer even mee bezig was.
Geen opdracht. Geen uitvaart. Geen verhaal om vast te leggen.

Deze vakantie fotografeerde ik gewoon weer eens voor de lol.
Het was heerlijk om weer even bezig te zijn met hoe ik ooit begonnen ben. Terug naar de basis. Genoten!

11/08/2026

Een traan fotograferen is niet zo moeilijk.

Als afscheidsfotograaf ben ik natuurlijk niet bang voor emoties. Sterker nog, ik vind het belangrijk dat ze er mogen zijn. Maar alleen een foto maken van iemand die huilt, vertelt nog niet zoveel.

Tijdens een afscheid kijk ik daarom verder dan de emotie die op het eerste gezicht zichtbaar is.

Terwijl iemand zijn tranen wegveegt, kan ik aan de andere kant van de ruimte iemand zien glimlachen. Een zoon die zijn zegje doet en vanuit de zaal met trots wordt aangekeken. Een hand die even op een schouder wordt gelegd. Twee mensen die elkaar aankijken en precies weten wat de ander bedoelt.

Dat zijn de momenten waar ik oog voor heb.

Niet om het verdriet mooier of groter te maken dan het is. En al helemaal niet om op zoek te gaan naar sensatie. Een afscheid is namelijk zoveel meer dan verdriet alleen. Het is ook liefde, trots, spanning, opluchting, humor en soms gewoon een beetje ongemak.

Juist door daar oog voor te hebben, ontstaat er een beeld van hoe het afscheid écht was.

En daar zit voor mij het onderscheid van een afscheidsfotograaf. Je hebt iemand nodig die niet alleen weet hoe je een goede foto maakt, maar die ook begrijpt waar hij naar moet kijken. Die rustig blijft, aanwezig is zonder op te vallen en ondertussen het hele verhaal probeert te zien.

Want later wil je niet alleen terugzien wie er huilde. Je wilt je het afscheid herinneren zoals het werkelijk was.

06/08/2026

Wat een avontuur was dit! Met lieve vrienden in een busje rondtrekken door Thailand. De zon zien zakken in de Mekong. Andere vrienden en en hun familie bezocht om samen hun 12,5 jarig huwelijk te vieren en tot slot relaxen op een prachtplek.

Nog even een paar dagen de jetlag uitbrakken en dan maandag weer met frisse energie aan de slag!

28/07/2026

Toen ik veertig werd gaf ik een groot feest. Omdat ik het leuk vond om de mensen die belangrijk voor mij zijn bij elkaar te hebben. Iedereen verkleed (zelfs onze ouders 😁), een dj, nineties muziek 💃 (groot fan) en een ouderwets gezellig feest.
Ik kan daar nog heel lang op teren.

Sinds ik als afscheidsfotograaf werk zie ik regelmatig een groep mensen bij elkaar die elkaar soms jaren niet hebben gezien. Alleen is de aanleiding dan een heel andere.

Dan hoor ik verhalen over vroeger. Dan wordt er gelachen om iets wat opa altijd deed. Dan blijkt ineens hoeveel mensen iemand geraakt heeft.
Wat jammer dat we zo vaak wachten op een afscheid om elkaar weer echt te zien.

Dat feest van mijn veertigste is uiteindelijk een fantastische herinnering.
Misschien is dat wel één van de dingen die afscheidsfotografie mij heeft geleerd. Vier het leven. Juist als je elkaar nog hebt.

23/07/2026

Veelgestelde vraag: Wanneer moet ik je bellen?

Onlangs werd ik gebeld. Mijn vader gaat hard achteruit. Kun jij deze week nog komen om foto’s te maken?

Dan schuif ik in mijn agenda.
Want juist voor dit soort momenten maak ik ruimte. Dus wanneer mag je me bellen?
Altijd.

Als iemand achteruitgaat.
Als er een slecht nieuws gesprek is geweest.
Als je twijfelt. Of als je gewoon wilt overleggen.

Je hoeft niet te wachten tot alles geregeld is. Bel gewoon. Dan kijken we samen wat mogelijk is.