Nathalie Villier Fotografie

Startpagina
Nederland
Kerkrade
Nathalie Villier Fotografie

Vaak gaan momenten aan je voorbij, door de drukte, de liefde of het verdriet van dat moment.

Dan is er niets mooiers dan dit in een beeld vastleggen, voor altijd. Leven, liefde en afscheids - fotografie

Met gevoel, betrokken en creatief.

15/02/2026

𝗪𝗲𝗿𝗲𝗹𝗱 𝗞𝗶𝗻𝗱𝗲𝗿𝗸𝗮𝗻𝗸𝗲𝗿𝗱𝗮𝗴 ❤🩺
Vandaag denk ik terug aan Lenn. Een paar maanden geleden liep hij nog dapper door de Brunssummerheide, zijn haren voorzichtig terug aan het groeien, zijn lichaam herstellend van alles wat hij al had moeten doorstaan. Nu, met een volle bos haar en een klein zusje naast zich, lijkt het leven weer een beetje lichter. En toch blijft er altijd een schaduw, een waakzame zorg die ouders nooit meer helemaal loslaat.
Lenn staat symbool voor zoveel kinderen. Kinderen die vechten, kinderen die gevochten hebben, en kinderen die we veel te vroeg hebben moeten loslaten. Hun verhalen zijn zwaar, maar ook gevuld met ongelooflijke kracht, liefde en moed.

Op deze dag sta ik stil bij hen allemaal. Bij de gezinnen die elke dag opnieuw proberen te ademen tussen hoop en angst. Bij de kinderen die midden in hun strijd staan. Bij de kinderen die herstellende zijn. En bij de kinderen die niet meer onder ons zijn, maar voor altijd in ons hart blijven.

Kinderkanker zou niet mogen bestaan. Geen kind zou deze strijd moeten voeren, geen ouder zou dit pad moeten bewandelen.
Vandaag eren we hun veerkracht, hun licht, hun aanwezigheid en blijven we hopen op een wereld waarin geen enkel kind meer tegen kanker hoeft te vechten.

❤

25/12/2025

🫶🎄

19/11/2025

🎄 Kerst Mini Shoot🎄
Sfeervolle portretjes in een magische setting met neutrale tinten, brocant hout, zwevende kaarsen, lichtjes en sneeuwvlokken.
📸 Wat je krijgt:
- ongeveer 30 minuten shooten (ook mogelijk in de avonduren)
- 10 digitale foto's
- Digitale kerstkaart
- €55,00 (vooraf betalen i.v.m. beperkte plekjes)
- kerstaccessoires aanwezig
📅 Beperkt aantal plekken – vol = vol!

18/11/2025

Een tijdje geleden ontving ik een privébericht met vragen over afscheidsfotografie. Ik voelde meteen: dit was geen gewone aanvraag. Er zat iets kwetsbaars achter. Iets dat tijd en aandacht vroeg, dus die gaf ik haar. We raakten in gesprek en langzaam werd duidelijk dat het over haarzelf ging. Ik voelde dat eigenlijk al meteen.
We kenden elkaar van de middelbare school. Als kind al, droeg ze een last die niemand zag. Een diepgewortelde wens om niet meer te leven. Ze had van kleins af aan nare dingen meegemaakt, wat zich op latere leeftijd ook bleef afspelen, maar daar nooit over gesproken. Ze viel niet op. En toch, toen ze mij benaderde, voelde ik het. Dat voorgevoel klopte. Ik was verdrietig en misselijk tegelijk. Want hoe kun je zoiets niet zien tijdens schooltijd? Ik vroeg het me oprecht af.
We deelden veel. In woorden, in stilte, in appjes die soms midden in de nacht kwamen. Ik vroeg me af: had ik iets kunnen doen, toen we jong waren? Had ik iets kunnen zien? Maar nee. Ze had het verborgen gehouden. En ik kon alleen maar doen wat ik nu kon: er zijn. Luisteren, antwoorden en geduld hebben.
Ze wilde graag foto's. Mooie beelden van haar laatste dagen. Om de mensen die er nu niet waren, nooit geweest waren, te laten zien wat er al die jaren afgespeeld had. Maar toen haar euthanasie dichterbij kwam, raakte ze in paniek. De warmte die ze ineens voelde van mij, van het ziekenhuis en van het hospice was nieuw. Onwennig. Beangstigend zelfs.
Ze schoof de foto's aan de kant, wetende dat er ''toch geen nabestaanden waren''. Maar bleef met me in contact, dat was genoeg.
Mijn laatste berichtje was een simpele vraag: “Wil je nog bezoek ontvangen?” Er kwam geen antwoord meer. En ik begreep het. Aan het einde van haar leven voelde ze eindelijk wat het was om gezien te worden. Om warmte te ontvangen. En dat was zó intens, dat het haar stil maakte.
Wat me het meest raakt, is haar eenzaamheid. Dat er niemand was die wist dat ze worstelde. Geen familie, geen vrienden, niemand om even mee te praten. Dat zou niet mogen bestaan. Niemand zou zó alleen moeten zijn.
Ik heb geprobeerd er voor haar te zijn. Al was het maar kort. En ik weet zeker: zij is nu gelukkig. Dat voelde ik in alles wat ze schreef. In haar wens om dood te zijn, haar wens om dit verhaal te delen. Want dat wilde ze. Dat haar stem, haar leven, haar afscheid niet ongezien zou blijven.
Dus bij deze; Haar verhaal. Haar moed. Haar wens.
Voor iedereen die zich ooit zo alleen heeft gevoeld: ik zie je. En ik hoop dat jij ook iemand vindt die even met je praat. Die luistert. Dit is voor haar. 🌸

20/10/2025

Gisteren stond ik op de rouwbeurs bij , samen met andere ondernemers uit de uitvaartbranche. Het was een dag, vol mooie ontmoetingen. Tussen de gesprekken door liet ik mijn foto's zien. Beelden die niet alleen herinneren, maar ook verbinden. Ze brachten verhalen op gang. Over afscheid, over liefde, over wat blijft.

Mooi vind ik, hoe steeds meer mensen zich verdiepen in deze kant van het leven. Niet omdat het moet, maar omdat ze voelen dat er de ruimte is. Ruimte om te kiezen, om vorm te geven, om stil te staan bij wat ertoe doet. Rouw is niet alleen verdriet. Het is ook zorg, troost en soms ook schoonheid. Er is zoveel mogelijk en hoe fijn is het, als je alles geregeld hebt voor later?

Vandaag verscheen er een artikel in De Limburger over de beurs. En dat zette me aan het denken.
Wat betekent rouw voor jou?
Ben je er wel eens mee bezig in gedachten of in gesprekken?
Voel jij die ruimte wel eens?

Voor mij is rouw heel divers.
Een kronkelpad dat ons langs herinneringen voert. En als fotograaf probeer ik dat landschap tastbaar te maken. Ik ben er niet om het verdriet vast te leggen, maar om de liefde zichtbaar te maken die eraan voorafging.
Ik ben benieuwd hoe jij dat ervaart.

09/10/2025

Babyloss Awareness Week 9-15 Oktober

Een week van bewustwording, herinnering en erkenning.
Als afscheidsfotograaf kom ik het helaas vaak tegen. Elk verlies is uniek, elk verhaal raakt. Van een piepklein mensje tot een kindje dat weken of een paar jaren leefde. Niets is minder zwaar. Ieder afscheid verdient ruimte, aandacht en respect.

Deze week herinnert ons eraan om stil te staan bij wie dit heeft meegemaakt. Een ouder, broertje, zusje, opa, oma, oom of tante. Vraag eens: Hoe gaat het nu echt met jou? Want te vaak vergeten we het, terwijl het zo belangrijk is.

Zeven jaar lang zette ik me in voor een stichting.
De verhalen blijven me bij, stuk voor stuk. En juist daarom blijf ik me inzetten. Nu vanuit mezelf.
Kijk eens iets vaker om je heen.
Sta stil. Luister. Luister eens echt.
Want soms is een simpel gebaar alles wat iemand nodig heeft.
🫶

28/09/2025

Sommige dagen zijn cadeautjes.

Vandaag was zo'n dag. Het weer kon niet beter, voor eind September. Patricia leeft met de wetenschap dat haar tijd kostbaar is. In het Hospice vind ze rust, ruimte om even niet te hoeven zorgen. Al blijft ze dat natuurlijk altijd doen. Vandaag gingen we eropuit om foto's te maken. Samen met haar man en haar twee kinderen, wandelden we door de stad Maastricht - die een aantal jaren geleden haar nieuwe thuis werd.
Bij de St. Servaasbasiliek brandde ze een kaarsje, met haar kinderen. ''Het werkt niet meer'' fluisterde ze, Maar het geeft wel hoop. Even daarna hadden we een onverwachte ontmoeting met Deken Dautzenberg. Net als Patricia, heeft hij ook ooit de weg vanuit Kerkrade naar Maastricht afgelegd. In zijn Prive-tuin, waar zijn nieuwe aanwinst; Hondje Ties dartelde tussen de kinderen, viel alles even stil. Er was even rust. Soms is het alsof alles op z'n plek valt en ruimte maakt voor troost. We vervolgden de wandeling langs het Vrijthof en de markt. Foto's werden gemaakt, herinneringen vastgelegd. We stonden even stil bij het toen en het nu, met kleine vragen en opdrachten die ik hen gaf. Eloise genoot tussendoor nog van haar favoriete gerecht van de grote M. De band tussen broer en zusje, maar ook die tussen hun vieren.. Het was echt mooi.

Een dag waarop de zon scheen. Niet alleen van buiten, maar van binnen ook. ❤‍🩹

25/09/2025

Voor het eerst zag ik hen, Claudia en Raymond. Het klikte meteen. Een warme, vrolijke energie vulde de middag, alsof we elkaar al jaren kenden. Hun band was voelbaar: liefdevol en oprecht. Man en vrouw, verbonden in een krachtig samenzijn.
We wandelden rond Kasteel Erenstein. We lachten om het feit dat Raymond er nog nooit geweest was. Iets wat hij zelf achteraf ook wel wat vreemd vond, hahaha. We maakten foto's, praatten veel, genoten van een moment op het terras. Alles voelde licht en vertrouwd. En toch, onder die warme gloed, draagt Claudia een zware rugzak.
Ongeneeslijk ziek, uitgezaaide kanker. Maar wat me raakte, was hoe zij en Raymond, samen met hun zoon het leven blijven omarmen. Met moed, met humor en met heel veel liefde.
Op een bepaald moment vroeg ik hen tegenover elkaar te gaan staan. “Waar ben je trots op?” vroeg ik. Een simpele vraag, maar zelden uitgesproken. Er viel een traan. Daarna een lach. Een moment van kwetsbaarheid en van verbinding.
Dankjewel Marcella, dat je hen deze kans gaf om vastgelegd te worden. Het was een middag vol warmte, kleur en betekenis. En ergens zegt mijn gevoel, dat ik ze nog eens zie. ❤

22/09/2025

Een tijdje geleden plaatste ik een oproep voor een gezin met een ongeneeslijk ziek kind of ouder. Ik had al verschillende mensen genoteerd in mijn agenda naar aanleiding van die oproep, maar toen ik via Esmee een berichtje kreeg, voelde ik dat ik hierop moest reageren. Esmee en haar gezin heb ik eerder mogen fotograferen, dus zij weet hoe waardevol zulke beelden kunnen zijn. Dit keer mocht ik dat doen voor een ander bijzonder gezin.

Op de zandvlakte van de Brunssummerheide, geen hele makkelijke plek om te komen met rolstoel, ontmoette ik Didi. Een dapper meisje van drie met een metabolenziekte, samen met haar liefdevolle ouders en grote broer. Haar papa en mama deinzen nergens voor terug; ze renden afgelopen week nog voor Stichting Metakids en haalden een prachtig bedrag op.

Didi straalde. Ze raakte me. Haar blik, haar glimlachjes, hoe ze gedragen wordt door de mensen om haar heen.. het was alsof ik heel even mocht mee wandelen in hun wereld. In een wereld vol onzekerheid was dit een moment van puurheid, van liefde en van leven in het nu. Ik ben dankbaar dat ik even mee mocht kijken in hun wereld. Dat ik deze kostbare momenten mocht vastleggen, zodat ze blijven bestaan voor later, voor altijd.

10/08/2025

Het gebeurde al eens eerder die dag. Terwijl ik foto's maakte in de kerk, brak er plots een zonnestraal door het glas-in-lood, precies op de familieleden. Alsof het licht hen uitkoos, hen omhulde met een warme, stille troost. Het voelde voor mij niet als toeval, eerder als een gebaar vanuit hun oma/moeder.

Later, op de begraafplaats, toen de kist langzaam naar het graf werd gedragen, verscheen opnieuw die zonnestraal, het gekke was dat hij nu aan de andere kant van het gebouw tevoorschijn kwam, terwijl hij tijdens de dienst uit de ramen in beeld verscheen.. Het licht was zacht, maar heel helder, precies op dat moment. Alsof de hemel zelf nog één keer wilde groeten. Een teken. Een fluistering.

Toeval? Misschien.. Maar soms geloof ik dat het zo bedoeld is. Een laatste groet. Een licht dat zegt: "Ik ben nog even hier."💖

Adres

Kerkrade

Website

http://www.nathalievillierfotografie.nl/

Meldingen

Wees de eerste die het weet en laat ons u een e-mail sturen wanneer Nathalie Villier Fotografie nieuws en promoties plaatst. Uw e-mailadres wordt niet voor andere doeleinden gebruikt en u kunt zich op elk gewenst moment afmelden.