Jessica de Vroege - Fotografie

06/10/2026

‘Ik vergeet jou nooit.’

Hier, groot geschreven op de kist. Het bizarre is dat dit voor mij ook geldt.

Ik ben me aan het voorbereiden op een gastles. Ja, ik. Wie had dat ooit kunnen bedenken? En ik mag het hebben over mijn passie. Over fotografie. Over trouwen en afscheid. En vooral over hoe ik daarin sta.

En dat betekent automatisch dat je teruggaat naar het begin.
Waarom ben ik dit eigenlijk gaan doen?

Mijn eerste bruiloft komt voorbij…Ja Roy en Marloes, heerlijk dat ik jullie vorige week nog heb gezien en dat we het toevallig nog over die feestavond hadden. Ik vroeg me namelijk vorige week af of er nog een keer werd ‘gelift’. Hahaha.

Maar ook mijn eerste afscheid komt voorbij.
Lieve Thomas was officieel mijn eerste uitvaart. Eentje die ik ook echt nooit vergeet.
Net als dit jongetje van 12, dat in deze kist lag.
Zijn neefje had deze woorden groot op de kist geschreven. Door de drukte kon ik de tekst pas goed vastleggen toen de kist naar de begraafplaats werd gedragen.
Een beeld wat voor mij alles zegt.

En ondanks de hartverscheurende verhalen die ik in mijn werk tegenkom, blijf ik dit soort beelden delen. Niet omdat het verdriet minder wordt door een foto.
Maar omdat er op zo’n moment vaak zoveel liefde aanwezig is, terwijl je die door alle emoties soms zelf nauwelijks kunt zien.
En juist dat mag vastgelegd worden.

De hand op een schouder. Een knuffel. Een tekst op een kist.
Een klein gebaar dat vertelt hoeveel iemand heeft betekend.

Ik hoop daarom dat jij, die dit leest, mij helpt om mensen er steeds weer op te wijzen dat deze mogelijkheid er is. Dat afscheidsfotografie bestaat.
Dat je ook midden in verdriet herinneringen kunt maken die later van onschatbare waarde kunnen zijn. Niet vanuit het verdriet. Maar vanuit liefde.

Liefs, Jessica

17/09/2026

Een prijs voor een beeld van een moeder en haar dochter.
En eerlijk? Dat voelt op dit moment wel ironisch.

De afgelopen tijd lag mijn eigen moeder op de IC en werd ze in slaap gehouden. Een periode waarin mijn zussen en ik meerdere keren dachten dat we afscheid van haar moesten nemen. Waarin je ineens beseft hoe kwetsbaar het leven is en hoe ontzettend veel betekenis er kan zitten in iemand gewoon even kunnen vasthouden.

Inmiddels zijn we een verhuizing van mijn ouders, een operatie en de nodige zorgen verder. Mijn moeder krabbelt heel langzaam op, terwijl we ook zien dat het met mijn vader juist steeds minder gaat.
Tis wat met die oudjes.

En nu win ik, na deze periode, een Master Award met een foto die ik al een tijd geleden maakte. Een bruid die haar moeder stevig omhelst. Ik vind het bijna vreemd hoe zoiets samenkomt.
Want ik maakte deze foto natuurlijk lang voordat ik wist wat er thuis zou gebeuren. Maar juist nu kijk ik er weer anders naar. Naar die vanzelfsprekendheid van die knuffel.

Het is maar een paar seconden uit een trouwdag. Maar misschien zijn het juist die paar seconden die je later het allerliefst terug wilt kunnen zien.
Dat is ook precies wat ik zo mooi vind aan fotografie. Je weet op het moment zelf niet altijd welke beelden later betekenis krijgen.
Soms is het een groot, spectaculair moment. Maar heel vaak is het juist iets kleins.

De award komt op een moment waarop ik zelf weer extra voel hoe waardevol het is om mensen en momenten vast te leggen. En misschien is dat wel de mooiste ironie van allemaal.

Liefs, Jess

P.S. thanks aan de award review groep en de master herself voor weer fijne feedback!

13/08/2026

Soms klopt alles op een bruiloft. Niet omdat alles volgens plan gaat, maar juist omdat het leven er dwars doorheen komt.

Je staat in de tuin van je moeder. Een stukje verderop staat het openluchttheater waar je vader aan heeft meegewerkt en jij net je ja woord hebt gegeven. Een plek die daardoor voor altijd met hem verbonden blijft.

En dan, uren later, staan je vrienden er ineens met een zelfgemaakt lied. Recht uit het hart. Er wordt gelachen, gezongen en vooral ontzettend veel van elkaar gehouden.

Dít is waarom ik zo graag bruiloften fotografeer. Omdat je vooraf nooit weet wat er gaat gebeuren.
Je kunt een draaiboek maken, maar je kunt liefde niet plannen.
Je kunt alleen aanwezig zijn. Kijken. Voelen. En alles wat er gebeurt zo eerlijk mogelijk bewaren.

Ik geniet daar iedere keer weer intens van. Van families die elkaar vasthouden. Van vrienden die alles geven. Van de kleine details die misschien niemand anders opmerkt.

Want liefde laat zich niet tegenhouden.
Niet door tijd. Niet door gemis. Niet door een draaiboek.
Liefde zoekt altijd een weg.

Wat ga ik dit weekend weer beleven......

30/04/2026

Jaaaa eigenlijk was mijn seizoen al begonnen met bruiloften maar ergens voelt het alsof morgen weer de echte start gaat zijn.
Mei, juni zijn natuurlijk wel echt de trouwmaanden. Samen met augustus, september en daarbuiten druppelt het wat. Ik heb echt nog wel plekken over dus kom maar door met al die liefde.

Want geen bruiloft is hetzelfde. Ik had van de week ook een kennismakingsgesprek en ik deelde er ook over. Ondanks dat er natuurlijk een paar items wel terug komen, zoals ja zeggen, is het elke keer anders. De interactie tussen jou en je aanstaande, je familie die zenuwachtig is voor je, vrienden die schreeuwen als ze je ring bekijken, de dansvloer die door je tante wordt gedomineerd. Het zijn dingen die ik niet kan voorspellen. En precies dat is wat ik zo graag vastleg.

Het allerleukste is dat ik morgen weer een familie ga zien die al eerder een bruiloft heeft gehad waar ik bij was. Ja mama Yvonne, heb zin om je te zien, en dit keer is het je zoon! Wat blijft dit toch bijzonder!!

Heb de leukste job ever!! ;)
Liefs

14/04/2026

❤️

Gevoel vastleggen met een camera is dus geen knopje dat je even aanzet. Was het maar zo. Dan stond ‘ie standaard op AAN en waren we klaar. Maar nee. Gevoel laat zich niet regisseren. Dat gebeurt. Of niet.

26/03/2026

Het voelt bijna als gisteren dat ik mijn eerste award deelde. En vorig jaar? Elke ronde raak. Alsof ik een abonnement had afgesloten zonder het door te hebben.

En ja hoor… eerste ronde van 2026: geen één, maar TWEE master awards. Woooow.
Dus hier werd net in de woonkamer even gedanst. Trots!

Die strandfoto… die heeft me al zo vaak net geen prijs opgeleverd dat het bijna persoonlijk werd. Des te lekkerder dat ‘ie nu gewoon valt. En eerlijk, ik was daar zelf ook half met duizend dingen tegelijk bezig (mijn hoofd kan nogal… afdwalen), maar zag haar zo heerlijk genieten van dat moment.

De andere foto is een totaal ander moment. Dit was vorig jaar mijn kleine vriend tijdens de laatste bruiloft van 2025 die ik fotografeerde.
Het zoontje van een bruidspaar bracht vol trots de ringen… om daarna keihard om hulp te roepen omdat z’n vinger vastzat in het doosje. Timing is alles.
Geen zorgen, hij was snel weer vrij. Maar dit soort tussendoor momenten daar leef ik voor.

Die kleine stukjes tussendoor is wat het voor mij zo kenmerkend maakt aan de bruiloften die ik heb.

Dank aan alle lieve bruidsparen, dat heerlijke groepje (jullie weten wie jullie zijn) en natuurlijk onze master leider herself!
Op naar die heerlijke momenten van dit jaar!!

Liefs, Jessica

04/03/2026

Zon
De zon die meer gaat schijnen doet het al heel lang niet meer alleen dat ik 'm dan kan voelen, nee mijn hele gevoel, mijn mentale welzijn zoals ze dat noemen gaat er beter op. Kom maar door met het voorjaar.
Het betekend ook dat het trouwseizoen bijna gaat starten. En ergens is het al gestart want ik heb vorige week in IJsselstein even heel mini mogen proeven van een ceremonie. En in januari was het met het feest erbij. Dus dit jaar ben ik al van start gegaan.
Heb er zin in. Verhalen vastleggen op beeld, net zien wat het bruidspaar niet meekrijgt of wel maar weer vergeet.

Net als de andere tak die ik doe. De uitvaarten die ik dit jaar heb mogen doen zijn mij net zo dierbaar, net als de stichting still reportages. Mooi als ik te horen krijg dat de liefde zo fijn te zien is in beelden. En ook hier families niet alles mee krijgen, maar dan om een hele andere reden.

Ja ik blijf het roepen, heb echt het fijnste werk ever.
Jij ook zin in de zon en alles wat daarbij komt?

02/02/2026

Liefde

Zoals je misschien weet leg ik niet alleen bruiloften vast, maar ook uitvaarten. En hoewel het voor veel mensen nog onwennig voelt om daar een fotograaf bij te vragen, zijn er ouders die heel helder weten wat ze nodig hebben.

Ouders die voor de tweede keer een stil geboren kindje moesten loslaten.
Ouders die mij belden omdat hun dochtertje na drie weken op aarde alweer vertrok.

Hun woorden waren eensgezind:
Dit moeten we vastleggen.
Omdat ze weten dat ze niet alles kunnen zien.
Omdat verdriet zicht wegneemt.
Omdat er zoveel troost en liefde aanwezig is.

Wat ik vastleg is niet de pijn, maar het verhaal eronder.
De aanrakingen, de stilte, de troost, die liefdevolle verbondenheid met elkaar.
Het laatste tastbare van iets dat zo onwerkelijk is.

Mocht je mij ooit nodig hebben, weet dat je mij kunt vinden.
En tegelijk hoop ik oprecht dat dat moment nooit komt.

Liefs,
Jessica

23/01/2026

Wauw, elke ronde prijs!

Het is nog niet zo lang dat ik meedoe aan de en elk kwartaal wat instuur. Dit doe ik dan ook met een aantal andere collega's. Crop net iets anders zodat het een sterkere foto wordt, of toch zwart wit zodat het verhaal duidelijker wordt.

En gisteravond was de uitreiking van de top 10. En daar viel een collega en mijn maatje gewoon in de prijzen. De leider van dat bewuste groepje. Jemig, wat kan je trots zijn!
Over trots gesproken. Ook de laatste ronde werd bekend gemaakt en daar was ie, weer een award. De spuitende ch*****ne fles die een soort van love letters maakte en een hartje. Elke ronde prijs. Hoe verzin je het. Van iemand die nooit durfde in te sturen naar elke ronde prijs in 2025! Trots!
Trots dat ik op deze bruiloft namelijk helemaal in mijn element was. Dat ik dit bruidspaar alles gunde en opging in hun liefde.

Bizar genoeg is dat ik van de week nog een foto deelde, van deze zelfde bruiloft. Want ik was er ook met de uitvaart. Deze mensen zitten namelijk in mijn hart. En ik denk dat ik daar nog wel het meest trots op ben. Dat ik er mag zijn in liefde, ook als deze wordt gemist.
Dat ik verhalen mag vastleggen die blijven, juist als alles verandert.

Dus deze is voor alle families en bruidsparen die mij dat vertrouwen geven.
Jullie zijn mijn echte award!

Knuffel, Jessica

21/01/2026

Het kan zomaar veranderen....

Dat ik reportages aflever rondom bruiloften en families in de wetenschap dat alles kan veranderen, daar denk ik niet altijd over na.
Zo heb ik deze bruiloft alweer een paar jaar geleden geschoten. Het was een waar feestje. Waar het bij iedereen slecht weer was, schitterde op Ameland de zon. In diezelfde week was er een familie lid overleden en daardoor leek het ook enorm alsof diegene de zon had geregeld.

Dan naar deze foto, ik maakte deze tijdens de ceremonie. Volgens mij werd er net wat gezegd over de bonus kleinkinderen waardoor deze oma het niet kon laten om te laten merken dat hij geliefd werd door haar.
Als we toen eens wisten hoe het er nu uit zou zien.

Helaas is deze (o)ma er niet meer.
Ontroerend vond ik de uitvaart waar echt een enorme liefdevolle overvloed aan mensen waren om afscheid te nemen van haar. Bijzonder om van dat feest weekend over te gaan naar dit liefdevolle afscheid.

De foto's hebben nu een andere waarde. Liefde. Blijheid dat ze er toen bij was. Al die momenten van knuffels en kusjes. Dat is liefde.
Dat is precies wat ik bedoel als ik zeg ik leg het verhaal vast.

Vergeet niet om beelden te laten maken, ze gaan zoveel waard zijn als het ineens anders is!