09/04/2026
𝗗𝗮𝗻 𝗺𝗮𝗮𝗿 𝗼𝗽 𝗺𝗶𝗷𝗻 𝘀𝗼𝗸𝗸𝗲𝗻
Ik heb slecht geslapen. Mijn hoofd was al bij de uitvaart die ik vandaag mocht vastleggen — van een jonge man. Echtgenoot, vader, zoon… een leven dat veel te vroeg stopte.
Voor de dienst merkte ik dat mijn schoenen geluid maakten. Iets kleins, maar het voelde niet goed. Dus ik heb ze uitgetrokken en ging verder op sokken.
Voor mij is dat belangrijk: er zijn, zonder op te vallen.
De dienst was intens en liefdevol tegelijk. Blikken, stiltes, handen die elkaar zoeken… momenten die alles zeggen. Ik beweeg me dan zo onzichtbaar mogelijk, om vast te leggen wat later helpt herinneren.
n de koffiekamer fotografeer ik verder. De uitvaartondernemer komt nog even naar me toe om afscheid te nemen. Lachend pakt ze mijn hand en zegt dat ze dit nog niet eerder heeft meegemaakt: een fotograaf op sokken, puur om geen geluid te maken. Ze had me niet gehoord, niet opgemerkt.
“Missie geslaagd,” zeg ik. Want dat is precies de bedoeling.
Wanneer ik afscheid neem van de familie, kijkt de weduwe me vragend aan.
“Liep jij nou op je sokken?”
“Heb je me gezien dan?” vraag ik.
“Nee,” zegt ze, “maar ik hoorde het. En ik vond het heel bijzonder.”
We moeten er allebei even om lachen. Een klein, licht moment op een zware dag.
Liefs Gonnie
