Hart voor Cultuur

‘Op een gegeven moment was ik er zo slecht aan toe dat ik niet meer kon dansen. Ik kon maar een half uurtje per dag lope...
01/04/2026

‘Op een gegeven moment was ik er zo slecht aan toe dat ik niet meer kon dansen. Ik kon maar een half uurtje per dag lopen en dan was ik op. Maar ik bleef wel naar Kunstkwartier komen. Om te kijken. En om er gewoon te zijn. Ik vond het fijn om hier te zijn en de sfeer te voelen. Samen met mijn danslerares Luciënne heb ik dingen van het decor geschilderd. Zodat ik toch betrokken was. Het gaf een stukje motivatie om weer beter te worden. Want ja, als ik niet beter werd dan kon ik nooit meer dansen.

In de coronaperiode heb ik een eetstoornis ontwikkeld. Mijn opa was ziek, mijn ouders gingen scheiden en door corona kon ik niet naar school of dansen. Mijn hoofd heeft het nodig om iets te doen te hebben. En ik kon mijn verhaal niet kwijt. Ik had nergens controle op. En heb controle genomen op het eten. Op een verkeerde manier.

Klassiek en modern. Dat doe ik het liefst. Bij klassiek heb je veel controle over je lichaam nodig en leer je je lijf goed kennen. Bij modern leer je juist meer je emoties te uiten. En loslaten. Door te dansen kan ik loslaten’. – Lieke Eerden, dansleerling bij Kunstkwartier

`Ik ben een introvert persoon met een temperament. En dat is niet altijd even handig. Ik was eigenwijs en een buitenbeen...
20/11/2025

`Ik ben een introvert persoon met een temperament. En dat is niet altijd even handig. Ik was eigenwijs en een buitenbeentje in de klas. Maar ik was wel al vroeg heel erg geïnteresseerd in muziek. Bij mijn vader in zijn nek naar concerten. Ik vond die wereld heel interessant. Maar wel op een soort afstand.

In groep 4 kwam ik bij meneer Michel in de klas op De Rakt. En elke vrijdag pakte hij zijn gitaar er weer bij in de klas. En ineens kwam die wereld wel dichtbij. Want dit was gewoon mijn leraar die met een gitaar voor me stond. Het werd bereikbaar. Alle andere vakken interesseerden me helemaal niks. Maar als er gezongen mocht worden en muziek gemaakt, dan was ik in mijn element. Let’s go! Ik voelde me helemaal thuis in dat gevoel van muziek maken en creatief bezig zijn. Dat heeft meneer Michel aangewakkerd door elke keer in de klas dingen met muziek te doen, met gitaar te doen, met een weekviering, een musical. En nu schrijf ik muziek, maak ik albums en treed met de band in heel Nederland op.

Inmiddels heb ik zelf een gitaarschool in Helmond. En wil ik zelf mensen inspireren om muziek te maken. Ik wil een uithangbord zijn van ‘hey, als je iets wil dan moet je er vol voor gaan!’. Ik wil het doorgeven. En dat kan op veel manieren. Ik heb mensen die na hun pensioen gitaar willen leren spelen zodat ze ’s avonds bij de camper een liedje kunnen spelen. Maar ik heb ook leerlingen die naar de Herman Brood academie willen. En dat kan allemaal.’- Dave Vermeulen, Voltage (met meneer Michel Coumans)

Meer Muziek in de Klas Helmond CultuurContact VOLTAGE Dave Van Hout

'Ik tekende altijd al veel. Het mooiste cadeau dat ik kon krijgen met Sinterklaas was een doos nieuwe stiften. Dan was i...
27/10/2025

'Ik tekende altijd al veel. Het mooiste cadeau dat ik kon krijgen met Sinterklaas was een doos nieuwe stiften. Dan was ik echt twee maanden gelukkig. Mijn oom was beeldend kunstenaar en had een soort Jan Steen gezin. Ik kwam als kind heel veel bij hen thuis. Dat hele gezin was mijn rolmodel. Er stonden overal schilderijen en het rook er naar olieverf en er was altijd muziek. Van mijn neven kreeg ik stripboeken. Het was een ontdekking van een hele interessante wereld die mij erg aantrok.

Na de Kunstacademie ben ik naast mijn eigen kunstpraktijk ook beeldende kunstles gaan geven aan kinderen, jongeren en volwassenen. Het is belangrijk voor ( jonge) mensen dat iemand enthousiast is over wat ze maken. Iemand die met je meekijkt en benoemt waar je goed in bent. Het begint met enthousiasme. Dat is iets dat mij nog altijd kan raken: de zin om iets te maken of aan een nieuw creatief project te beginnen, of het nu jonge mensen zijn of professionele beeldend kunstenaars. Nu werk ik als tentoonstellingsmaker met professionele kunstenaars, maar de geestdrift om iets te maken is dezelfde.

Ik vond het als docent heel leuk als ik een kind een opdracht gaf en dat er dan werd gezegd ‘ik ga het heel anders doen’. Dit soort eigenwijsheid kan ik heel erg waarderen. Als het goed is ga je iets maken dat er eerst nog niet was. Dat betekent dat je veel eigen keuzes moet maken. Dat geeft een groot gevoel van eigenaarschap. Creativiteit zorgt voor zingeving. En dat je blij bent als het uiteindelijk af is en je weer aan iets nieuws kan beginnen. Het plezier zit ‘m in het maken en dat stopt nooit.' - Julienne Tullemans, programmeur Expo De Cacaofabriek

‘Iemand gaf me ooit een compliment mee nadat ik een portret had gemaakt van haar overleden moeder. Als iemand overleden ...
09/10/2025

‘Iemand gaf me ooit een compliment mee nadat ik een portret had gemaakt van haar overleden moeder. Als iemand overleden is, kan je nooit meer een ‘nieuwe foto’ van iemand maken. Je beeld van die persoon is ‘bevroren’. Maar als ik een portret teken, creëer ik toch weer een nieuw beeld van iemand. Haar dochter zag haar moeder op een nieuwe manier. En dat raakt. Ik leer gelukkig steeds meer dat ik met mijn tekeningen wel degelijk iets bijdraag op een maatschappelijk niveau. Soms denk ik, ik teken maar wat. Maar ik kan met één tekening wel degelijk raken, of inspireren. Of tot nadenken aansporen.

Het is één van mijn dromen om ooit een coverillustratie voor de New Yorker te maken. En ik vind het geweldig om te werken voor grote nationale kranten en opdrachtgevers. Maar in Helmond voel ik me echt thuis. En er komt ineens zoveel leuks op mijn pad. Opdrachten voor Museum Helmond en de gemeente bijvoorbeeld. Ik zou best wel meer lokaal willen werken, voor lokale bedrijven en organisaties. En mijn werk in de openbare ruimte van Helmond kunnen zien. Je hoeft het helemaal niet in Amsterdam te zoeken. Er zijn niet zoveel mensen hier die doen wat ik doe. Hier kan ik me onderscheiden.’ – Ilse van Kraaij, illustrator

‘Toen ik in groep 1 zat van de kleuterklas, was er één keer per jaar een filmmiddag. Dan mocht iedereen een film inbreng...
02/10/2025

‘Toen ik in groep 1 zat van de kleuterklas, was er één keer per jaar een filmmiddag. Dan mocht iedereen een film inbrengen. Ik had mijn favoriete videoband van Sneeuwwitje meegenomen. Die werd toen gekozen en gingen we met de hele school kijken! Dat was mijn eerste filmprogrammeursklus. Toen heb ik wel gezien van ‘Oh wow, iedereen zit nu een film te kijken die ik heb uitgekozen’. Het verbindt ook echt, dat vond ik heel mooi daaraan. Toen ik 8 jaar was, kreeg ik van mijn vader mijn eerste videocamera. Zo'n hele grote met zo'n bandje erin. Ik vond het leuk om álles te filmen. Ik kom uit een gezin waar iedereen heel veel praat en heel mondig is. Maar ik had de beelden… Mijn familieleden zeiden dan: Oh, daar gaan we naar kijken! Dat werkte heel goed. Toen leerde ik al dat film echt iets krachtigs heeft. Met film kon ik een verhaal vertellen dat ik mondeling niet kon overbrengen.

Ik ben q***r. Vooral in mijn puberteit heb ik heel veel gehad aan films en series. Je had een Canadese serie ‘Degrassi High’ en ‘Degrassi The Next Generation’. In die serie zag ik voor het eerst een transgender karakter. Of iemand die non-binair was. En er zaten gay verhaallijnen in. Ik dacht van: ‘oh wow, dit mag allemaal! Dit zijn allemaal opties’. Dat helpt wel echt als je een beetje struggelt met je eigen identiteit. Om je dan minder raar te voelen. Dus ik vind het ook belangrijk om nu in mijn filmprogrammering zoveel mogelijk diverse representatie te bieden. Zo ben ik twee jaar geleden begonnen met mijn eigen Q***r Film Night. Ik doe dat nu in vier verschillende filmhuizen. Ik wil heel graag ook meer classics gaan vertonen, want ik merk onder jongere generaties dat zij erg fan zijn van classics. Maar die hebben ze nog nooit in de bioscoop gezien. En deze zomer ben ik de buitenfilm gaan organiseren bij De Cacaofabriek. Ook heel leuk!’ - Luuk van de Ven, filmprogrammeur bij De Cacaofabriek

15 years old! My parents wanted to teach me a lesson and so they threw me out of the house. I never looked back. I wasn’...
05/06/2025

15 years old!

My parents wanted to teach me a lesson and so they threw me out of the house. I never looked back. I wasn’t a bad kid, I loved my parents (they loved me) but I just wanted to smoke my w**d, drink beer, and skip school. Plus, my English teacher had already suggested that I quit school because I would never amount to anything. I hated school and skipped more days than I attended. Why? When I look back now at my report cards from school, I see nothing but 4, 5’s in everything. But there were also 10’s in biology, psychology, human anatomy, American literature, creative writing… and these are the things that I am still great at and interested in today. Who will identify a young persons natural talents?

Today I consider myself as just another brick in the wall of Brabant’s Street Culture & Hip-Hop Scene. Some consider me an expert!

The world moves much faster than when we were young, and this generation is under immense pressure, surrounded by triggers and distractions. I am passionate about what I do and truly believe in their abilities. We must pay more attention to our young people, they are our future.

Every young person has a talent. That may be painting walls, laying bricks, playing the piano, or reading and writing. But, everyone excels at something!

If we aren’t there to help them recognize their talents, support their growth, encourage them, and guide them, we risk losing them. And when we lose them, well… for some, there’s no telling where they will end up. I know, because I was one of them.

Creative individuals are exactly that, individuals. They think differently and, without guidance, they can struggle with self-esteem, feel isolated, and often lose touch with their potential because they don’t feel 'like everyone else.' I love my work and the joy of seeing a young person realize they aren’t alone and that it’s okay to just be ME!

How can the government justify cutting funding for culture?

The price we pay is the development of our young people at the most formative stage of their lives. The results of these budget cuts will affect us all. Every cent removed from cultural programs is a direct loss for Helmond.

For some, the word 'culture' is just that, a word. But what it really represents is an investment in our future. Reducing cultural funding carries consequences far beyond the “budget.” In connection with our cultural youth, we should focus more on their creative and social skills. Help them learn to problem solve, manage modern-day triggers, develop coping mechanisms to avoid being bullied, and understand how and why not to become bullies themselves.

I want to empower the youth! They have a story to tell, and I want to give them the chance to do exactly that. Tell their story in their way and in their own language. Let’s help them build self-confidence and discover their own unique potential. Investing in our kids and young adults today is a step towards a better future for all of us, tomorrow.

—Leanne Carlisle, Chair of Stichting RAUW!

‘In groep 6 had ik juffrouw Onny. Wij waren echt geen fijne klas, maar zij was zo lief. Ze zat bij een toneelvereniging ...
08/05/2025

‘In groep 6 had ik juffrouw Onny. Wij waren echt geen fijne klas, maar zij was zo lief. Ze zat bij een toneelvereniging en iedere maandag vertelde ze daarover en liet ze ons oefeningen doen. Ze introduceerde op de vrijdag cultuurmiddagen. Toen zijn we als klas op sociaal vlak zo gegroeid! We zijn meer van elkaar gaan tolereren, we leerden communiceren en accepteren. Er kwam meer contact onderling, alleen maar door die ene juf. En toen dacht ik: later word ik óf illustrator óf leerkracht, in ieder geval iets waarbij ik ook dingen over kan brengen.
Ik ben op de PABO als docent beeldende vorming gaan werken, omdat ik vind dat de leerlingen leuke leerkrachten moeten worden met een breed blikveld. Kunst kan een middel zijn om je ook als mens te laten groeien. Dat vind ik het fijne van zo’n PABO: ik hou me niet alleen maar bezig met kunst, maar vind het vooral belangrijk dat onze studenten van de PABO fijne leerkrachten worden die zicht hebben op ieder kind en ze motiveren hun talenten te ontdekken en ontwikkelen.’ - Marvin Corneille

‘Alles wat je in je hoofd hebt, kun je gewoon schilderen. Leren kijken is het allerbelangrijkste. Met schilderen moet je...
15/04/2025

‘Alles wat je in je hoofd hebt, kun je gewoon schilderen. Leren kijken is het allerbelangrijkste. Met schilderen moet je alles wat je ziet in je hoofd omzetten in vlekken. En oefenen, oefenen, oefenen. Veel schilderen. Ik heb voor mijn project ‘Baard & Bast’ zo’n twintig mannen geschilderd. Die baardharen schilderen vond ik heerlijk. Ik zie groei en ontwikkeling in de portretten.
Dit is een heel persoonlijk project met een sociaal maatschappelijke doelstelling. Ik wil vooroordelen doorbreken. Verder kijken dan iemand uiterlijk. Ik heb met al die mannen een heel bijzonder verhaal gedeeld. Je praat veel tijdens zo’n schildersessie. Maar ik kan dat natuurlijk niet ieder jaar doen zo’n project, dat kost geld. Ik hoop hiermee wat naamsbekendheid op te bouwen en hopelijk ooit zo’n project in opdracht te doen.’ – Willeke van der Weerden

De expositie ‘Baard & Bast’ is nog t/m 11 mei 2025 te bekijken in de Lichtstraat van De Cacaofabriek. Met het portret ‘Arno’ uit deze reeks is Willeke genomineerd voor de Nederlandse Portretprijs 2025.

‘Als ik muziek hoor, beginnen mijn tenen meteen te bewegen. Ook als ik heel stil moet blijven staan, dan wiebel ik stiek...
14/01/2025

‘Als ik muziek hoor, beginnen mijn tenen meteen te bewegen. Ook als ik heel stil moet blijven staan, dan wiebel ik stiekem in mijn schoenen. Dat zien ze dan niet. Ik voel me heel fijn als ik dans. Het maakt me eigenlijk niet uit welke stijl het is. Klassiek, jazz, alles.
In dans kan je gevoelens en emoties uitbeelden. Ik speelde in de voorstelling bijvoorbeeld Pinokkio en moest een gevechtsscene doen. Dat acteren vind ik heel leuk. Mijn droom is om te dansen in de opera. Als het kan wil ik graag acteur worden. En als dat niet lukt, dan dansjuf - Dide Kuypers

'Ik heb zo veel geschreven in mijn leven, dat wil je niet weten. Vanaf 2000 ben ik begonnen met schrijven. Ik was gesche...
29/10/2024

'Ik heb zo veel geschreven in mijn leven, dat wil je niet weten. Vanaf 2000 ben ik begonnen met schrijven. Ik was gescheiden, alles kwijtgeraakt en kwam in Huize d’n Herd terecht met een hoop schulden. Ik had niks meer, alleen de kleren die ik aan had en ik had een pen. Ik leefde van 25 gulden in de week. Een pakkie s**g kostte 5 gulden, ik kocht wat ik nodig had en van wat ik over hield kon ik een schrijfmap kopen van 89 cent om in te schrijven. Ook koop ik altijd voor een tientje in de week schildersdoeken. Wat ik schilder, geef ik meestal weg. Soms zijn mensen me zo dankbaar, dat ze me een stereotoren geven, een bureau. Ik weet niet wat ik allemaal gekregen heb voor mijn schilderijen. Ik heb mensen gevonden die achter me staan, ze doen alles voor me. Dat is zo'n fijn gevoel. Dus dat geeft ook weer inspiratie om nog meer te schrijven en maken.' - Piet van der Vleuten (bij 50/50 Workcenter dagbesteding Leger des Heils)

Adres

Kromme Steenweg 16
Helmond
5707CC

Meldingen

Wees de eerste die het weet en laat ons u een e-mail sturen wanneer Hart voor Cultuur nieuws en promoties plaatst. Uw e-mailadres wordt niet voor andere doeleinden gebruikt en u kunt zich op elk gewenst moment afmelden.

Contact

Stuur een bericht naar Hart voor Cultuur:

Delen